สายลมทะเลพัดพาความชุ่มชื้นเข้าสู่ฝั่ง เส้นผมของทั้งสองปลิวสะเทิ้นตามลม หญิงสาวแมวน้อยมีผมเปียกชื้น หูแมวของนางหักลงเป็นรูปเครื่องบินเพราะความกลัว พยายามซ่อนเข้าหมกผมของตนอย่างสุดความสามารถ กลางระหว่างหูทั้งสองข้างมีเส้นผมจุกหนึ่งหงายลงมา ท่าทางอึดอัดจนพูดไม่ออกแต่ในใจไม่ยอมแพ้ของนาง เผยให้เห็นว่านางไม่ได้รู้สึกยอมจำนนจริงๆ
หากเพียงแต่ปล่อยนางกลับไปที่ชายฝั่ง นางจะต้องขนฟูแล้วแผดเสียงกวัดแกว่งกรงเล็บ สู้กับปลาใหญ่สามร้อยยกอย่างแน่นอน แต่เสียดายที่แมวต้องก้มหัวเมื่ออยู่ใต้ชายคาคนอื่น ดวงตาทั้งสองข้างของนางแดงก่ำด้วยความอัดอั้น
ชายเงือกก้มลงมอง ห้วงสายตาอันเยือกเย็นตกอยู่บนร่างของหญิงสาว หยุดอยู่บนหูแมวของนางเนิ่นนาน ก่อนจะเอื้อมมือออกไปอย่างลังเล แล้วดีดหูแมวนั้นเล่นเบาๆ
"นี่! เจ้า..." ซูหว่านเจาระเบิดอารมณ์ทันที หูแมวของนางสะบัดจนร่างคนถูกเหวี่ยงออกไป สีหน้าแข็งกร้าว "ห้ามจับ มิเช่นนั้นข้าจะไปเรียกแมวมาจัดการเจ้า"
ชายเงือกงามหันข้าง "แมว?"
เขาเคยได้ยินบิดาเล่าถึงสิ่งมีชีวิตชนิดนี้ บิดาบอกว่า แมวเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัว หากินด้วยการจับปลา กินเลือดและเนื้อปลา แต่กระนั้น...
เขาดึงร่างนางเข้ามากอดแนบอก แมวตัวนี้เอวบางนัก เพียงมือเดียวของเขาก็สามารถกอดรอบเอวนางได้ ไหล่ก็ผ่ายผอมไม่กว้างเท่าเขา ใบหน้าก็ดูน่ารักน่าเอ็นดู
อุณหภูมิร่างกายสูงกว่าปลา อบอุ่นจนเงือกอย่างเขาหลงใหล ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหูและหางของนาง ล้วนให้สัมผัสที่ดีนัก
บิดาของกู้หยานคือราชาเงือก เขาเติบโตมาพร้อมกับเรื่องเล่าของบิดา ได้ยินว่าเมื่อปีนั้นบิดาได้ช่วยชีวิตมารดามนุษย์ที่ตกน้ำในทะเล สุดท้ายทั้งสองก็อยู่ด้วยกัน
กู้หยานที่เติบโตมาท่ามกลางความรัก อุปนิสัยก็เปลี่ยนแปลงไปบ้าง เขาถูกบิดาที่คลั่งรักล้างสมองมาตั้งแต่เด็ก กล่าวว่า บริเวณชายฝั่งทะเลสามารถเก็บภรรยาได้
เขามีอุปนิสัยเย็นชา คิดว่าบิดาของตนนั้นหมดหวังแล้ว เคยคิดอย่างเย็นชาว่า วันหนึ่งข้างหน้าการเก็บได้ที่ชายทะเลไม่จำเป็นต้องเป็นภรรยาเสมอไป อาจเป็นหนี้บุญคุณก็ได้