“อะไรนะ!” เฉินเทียนหยางร้องเสียงหลง
แม่หยางป่วยแล้ว
นางหลอกผมมาตลอด...
เฉินเทียนหยางรู้สึกราวกับมีเสียงฟ้าร้องสนั่นดังขึ้นในสมอง
ชั่วขณะนั้นเอง เขารู้สึกเหมือนศีรษะกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ
แม่หยางป่วยเป็นโรคประหลาดงั้นหรือ?
แม่หยางจะป่วยเป็นโรคประหลาดได้อย่างไร?
โรคประหลาดอะไรกัน ถึงต้องใช้สมุนไพรวิเศษอย่างอู่หิงเช่า?
เมื่อนึกถึงตรงนี้ เฉินเทียนหยางพลันนึกขึ้นได้ว่า ครั้งก่อนตอนช่วยหมอศักดิ์สิทธิ์เซวียตรวจรักษาคนไข้ เขาเคยเขียนตำรับยาให้ใบหนึ่ง
“เมื่อครู่นายบอกว่า ตำรับยาของฮูหยินพวกนายต้องใช้สมุนไพรวิเศษสามชนิดที่หาได้ยากยิ่งในโลก” เฉินเทียนหยางถามเสียงขรึม “สามชนิดนั้นคืออะไร?”
“เอ่อ...” ลุงเฉียงลังเล
แม้คนตรงหน้าเพิ่งช่วยชีวิตหลงเจิ้งอวิ๋นไว้ แต่เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอีกฝ่ายเลย จึงไม่กล้าเอ่ยชื่อสมุนไพรวิเศษอีกสองชนิดออกไปโดยพลการ
อยู่ในยุทธภพ พบใครก็พูดเพียงสามส่วน อย่าเผยใจทั้งหมด คนเก๋าเกมอย่างลุงเฉียงย่อมเข้าใจหลักการนี้ดี
“อีกสองชนิดคือผลเลือดมังกรกับโหฐานพันปีใช่ไหม?” เฉินเทียนหยางถามเสียงขรึม
“ท่านหนุ่มรู้ได้อย่างไร!” ลุงเฉียงมีสีหน้าตื่นตะลึง
“ฟู่...” เฉินเทียนหยางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยาวๆ
หากไม่ทำเช่นนี้ เขากลัวว่าจะทนรับความเจ็บปวดในใจไม่ไหว
ในเวลานี้ ภาพตอนที่เขาตรวจรักษาหญิงไร้เส้นผมสักเส้นบนเตียงคนไข้ในโรงพยาบาล ผู้มีสภาพราวกับคนตายทั้งเป็น ผุดขึ้นมาเต็มสมอง
แม้เขาไม่อยากยอมรับว่าคนคนนั้นคือแม่หยางที่เขาคิดถึงทุกวันคืน แต่ในใจเขาก็มั่นใจแล้วว่าต้องเป็นนางแน่
เพราะคนที่เขียนตำรับยาแปลกประหลาดเช่นนั้นได้ นอกจากเขากับอาจารย์แล้ว บนโลกนี้ไม่มีทางมีคนที่สาม
ไม่มีใครกล้าใส่ผลเลือดมังกร อู่หิงเช่า และโหฐานพันปี สมุนไพรวิเศษชั้นเลิศที่หาได้ยากยิ่งทั้งสามชนิด ลงในตำรับยาเดียวกัน
เพราะร่างกายของคนธรรมดาทั่วไปไม่มีทางทนแรงปะทะของสมุนไพรวิเศษทั้งสามชนิดได้ มีเพียงร่างกายเย็นเยือกราวน้ำแข็งพันปีของแม่หยางเท่านั้น ที่สะกดพลังบ้าคลั่งจากการผสมสมุนไพรทั้งสามชนิดเข้าด้วยกันได้