เงียบ!
ป่าดงดิบแห่งนี้พลันเงียบสงัดราวกับแดนมรณะ
ไม่ใช่แค่จินหลิงเอ๋อร์กับหวังเอ้อร์โกวที่พูดอะไรไม่ออก แม้แต่สัตว์ปีศาจและมนุษย์นับไม่ถ้วนซึ่งเฝ้าจับตาความเคลื่อนไหวอยู่ห่างๆ ต่างก็พากันตกตะลึง
ก่อนหน้านี้ หลังมังกรเฒ่าราชันดูดน้ำในสระมังกรเทวะจนแห้งขอด ก็เกิดความเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ สัตว์ปีศาจรอบข้างต่างถูกกระบวนท่าอันน่าอัศจรรย์ของมังกรเฒ่าราชันสยบจนตะลึง
ทุกคนต่างอยากเห็นกับตาว่าสัตว์เทพบรรพกาลในตำนานอย่างมังกรจะสำแดงอานุภาพเช่นไร พวกมันจึงไม่สนใจบุกโจมตีค่ายมนุษย์ต่อ ต่างแหงนหน้ามองฟ้าจากระยะไกล รอชมฉากเด็ด
ทว่าไม่มีใครคาดคิดเลยว่า มังกรเทวะที่กำลังบินอยู่บนฟ้าอย่างปกติ จู่ๆ จะร่วงลงมาได้อย่างไร
ขณะเดียวกัน เหล่าผู้เชี่ยวชาญในวงการยุทธภพที่อยู่ห่างออกไปก็สงสัยไม่ต่างกันว่า ก่อนหน้านี้มังกรเทวะตัวนี้กำลังต่อสู้กับใครกันแน่ แล้วใครเป็นคนซัดสัตว์เทพบรรพกาลจนร่วงจากฟ้าลงมาบนพื้นได้
ก่อนหน้านี้ ผู้คนในวงการยุทธภพต้องรับมือกับสัตว์ปีศาจนับหมื่นที่บุกโจมตีพร้อมกัน ก็แทบจะต้านไม่ไหวอยู่แล้ว ยิ่งมีมังกรเทวะคอยคุ้มกันเหล่าสัตว์ปีศาจอีก แทบทุกคนจึงคิดว่าครั้งนี้หลงยวนคงรักษาไว้ไม่อยู่แน่
ใครจะคิดว่าในช่วงเวลาคับขัน จะมีคนซัดมังกรเทวะจนร่วงจากฟ้าลงมาได้
พอจะจินตนาการออกได้เลยว่าตอนนี้ทุกคนรู้สึกอย่างไร
“โฮก โฮก โฮก……”
ไกลออกไป ค่ายมนุษย์พลันส่งเสียงโห่ร้องกึกก้องราวคลื่นยักษ์ถล่มภูเขา
“มังกรเทวะร่วงแล้ว พวกเราโต้กลับได้แล้ว!” ประธานกงซุนผู้เป็นหัวหน้าต้านทานการบุกของสัตว์ปีศาจชูแขนตะโกน แล้วพุ่งเข้าใส่สัตว์ปีศาจที่ก่อนหน้านี้กำลังไล่ล่าพวกเขาเป็นคนแรก
“ฆ่า!”
“บุกเข้าไป!”
……
เมื่อประธานกงซุนออกนำ เหล่าผู้เชี่ยวชาญในวงการยุทธภพที่ก่อนหน้านี้กำลังหนีกระจัดกระจายออกไปยังรอบนอกของหลงยวน ก็เริ่มรวมตัวกันอย่างเป็นระเบียบและโต้กลับทันที