“ฝากไว้กับฉันงั้นเหรอ?” หวังเอ้อร์โกวมองเฉินเทียนหยางด้วยสีหน้ารังเกียจ “ไอ้หนู อย่าว่าแต่ตอนนี้พลังบำเพ็ญของนายจะสูญสิ้นไปหมดแล้วเลย ต่อให้นายยังอยู่ในสภาพจุดสูงสุดเหมือนเมื่อก่อน ก็ยังทนกรงเล็บของมังกรเฒ่าราชันตัวนี้ไม่ไหวหรอก
นายคิดว่ามังกรเฒ่าราชันตัวนี้เป็นจู๋จิ่วอินแห่งคุนหลุนหรือไง? พลังต่อสู้ของมัน อย่างน้อยก็เหนือกว่าจู๋จิ่วอินตัวนั้นหลายสิบเท่า
อีกอย่าง อย่าคิดว่ามังกรเฒ่าราชันตัวนี้เป็นเหมือนหลินหู่ทางเหนือ ไม่รู้เพราะเหตุใด มังกรเฒ่าราชันตัวนี้ถึงได้คลายผนึกแล้ว อย่าว่าแต่นายจะไม่ใช่จอมเทพเทียนหยางกลับชาติมาเกิดเลย ต่อให้นายใช่ ตอนนี้มันก็ไม่ไว้หน้านายแม้แต่น้อย”
“ที่รัก คำพูดของรุ่นพี่เอ้อร์โกวถูกแล้ว เรื่องนี้อย่าฝืนทำเด็ดขาด!” จินหลิงเอ๋อร์คว้าชายเสื้อเฉินเทียนหยางอย่างอ่อนแรง “แต่นายก็ไม่ต้องกลัวนะ มีฉันอยู่ ฉันมีวิธีทำให้มันไม่ฆ่านาย!”
พูดจบ จินหลิงเอ๋อร์ก็เงยหน้าขึ้นมองมังกรยักษ์ที่ชูคอยาว มองลงมายังพวกเขาทั้งสามจากเบื้องบน “มังกรเฒ่าราชันคะ เขาไม่ใช่จอมเทพเทียนหยาง รุ่นพี่ของฉันที่กลับชาติมาเกิด เขาไม่ได้มีความแค้นอะไรกับท่าน ขอท่านปล่อยเขาไปเถอะค่ะ!”
“ฮึ ๆ ข้ารู้อยู่แล้วว่าเขาไม่ใช่จอมเทพเทียนหยาง รุ่นพี่ของพวกเจ้าที่กลับชาติมาเกิด!” มังกรเฒ่าราชันหัวเราะเยาะ “ถ้าเขาเป็นรุ่นพี่ของพวกเจ้ากลับชาติมาจริง ป่านนี้ก็ตายไปนานแล้ว! ที่ข้ายังไม่ฆ่าเขา ก็แค่ต้องการล่อพวกเจ้าให้ออกมาเท่านั้น!
แต่ในเมื่อตอนนี้เจ้าโผล่มาแล้ว เขาก็ไม่มีค่าอะไรอีกต่อไป ดังนั้นคนแรกที่ข้าจะฆ่าก็คือเขา เพราะข้าจะไม่ปล่อยคนจากสามเซนต์ประตูไปแม้แต่คนเดียว