“เอ๊ะ คนหายไปไหน?”
กลุ่มของพี่ลีจื่อทั้งห้าคนถึงกับชะงัก
มองซ้ายมองขวา ก็ไม่เห็นเงาของฉินเฟิงเลย
ชายหนุ่มร่างสูงในทีมที่เป็นนักฆ่าดูงุนงง “นี่มันสกิลล่องหนใช่ไหมเนี่ย? สกิลเริ่มต้นก็ล่องหนได้เลย อาชีพอะไรวะ เจ๋งชะมัด?”
ตัวเขาเลือกอาชีพ ‘นักฆ่า’ มา ตอนเริ่มเกมไม่มีสกิลล่องหน
ทั้งห้าคนหาอยู่นานก็ไม่เจอฉินเฟิง อีกทั้งไม่กล้าออกจากเขตปลอดภัย ได้แต่หงุดหงิดถอยกลับเข้าไปในเมืองเปลือกหอย
พี่ลีจื่อพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “ข้างนอกอันตรายเกินไป เราตายไปครั้งนึง อายุขัยที่เหลือก็ลดลงครึ่งนึงแล้ว หาตามหาในเมืองก่อนดีกว่า ว่ามีโอกาสเพิ่มพลังไหม”
สาวผมยาวท่าทางอ่อนหวานตาเป็นประกาย “ใช่ๆ เราไปหาหีบสมบัติ หรือ NPC อะไรทำนองนั้นก่อนเถอะ”
ชายนักฆ่าร่างสูงยังจิตใจดี หัวเราะพูด “ดูพวกแกเครียดกันไปได้ ถึงเกมเทพทอดทิ้งนี่จะแปลกๆ แต่จะบอกว่ามันมีผลต่ออายุขัยเราเนี่ย เป็นไปไม่ได้หรอก... ผมว่า ในเมื่อเราฟื้นแล้ว ก็ออกไปจัดการไอ้ครอว์เลอร์นั่นซะเลยดีกว่า”
นักรบชายอีกคนเสริม “ผมก็ว่าใช่ อุตส่าห์ตีจนเลือดเหลือไม่ถึงครึ่ง กลัวว่ามันจะตกเป็นของไอ้หมอนั่นฟรีๆ ”
พี่ลีจื่อยิ้มเหยียด “พวกเราห้าคนออกดาเมจ ยังหืดจับกว่าจะตีครอว์เลอร์ได้ไม่ถึงครึ่งเลือดเลย เขาคนเดียวเก่งสุดก็แค่ใช้ล่องหนเอาตัวรอด แล้วจะคิดฆ่าครอว์เลอร์ ฝันกลางวันอยู่รึไง?”
……
ทางด้านฉินเฟิง แน่นอนว่าไม่รู้การตัดสินใจของพวกลีจื่อ