ในห้องเรียนเกิดความโกลาหลขึ้นทันที
ครูวัยกลางคนหัวล้านเสียงดังตะโกน: “นักเรียนทั้งหลาย คาบนี้เรียนกันถึงแค่นี้ก่อน ครูขอไปคุยกับผู้บริหารโรงเรียนสักหน่อย ”
พูดจบ ครูคนนั้นก็รีบร้อนออกจากห้องเรียน เตรียมโทรศัพท์สอบถามสถานการณ์
ส่วนนักเรียนในห้องก็ถกเถียงกันเป็นเสียงเซ็งแซ่ ซุบซิบกระซิบกระซาบ
ต่างพากันหยิบมือถือออกมาถ่ายรูป อัปโหลด
พูดคุยกันอย่างดุเดือดในโลกออนไลน์
ฉินเสี่ยวโยวและฉู่เยียน ไม่ได้เข้าร่วมการถกเถียง พวกเธอนั่งอยู่ที่เดิม ปัดหน้าจอมือถืออย่างรวดเร็ว
ไม่นาน ฉินเสี่ยวโยวก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย: "ดูท่า นี่คงเป็นปรากฏการณ์ไปทั่วโลก โดยเฉพาะบางประเทศที่ตอนนี้เป็นเวลากลางคืน มีคนหลับอยู่มาก แค่หลับก็จะกลายเป็นสภาวะนี้"
ฉู่เยียนค่อนข้างกังวล: "นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ ฉันต้องติดต่อพ่อแม่แล้ว เสี่ยวโยว เธอไม่ถามพี่ชายดูหน่อยหรือ ว่าเขาเจออะไรหรือเปล่า?"
ฉินเสี่ยวโยวส่ายหน้า พูดอย่างเย็นชา: "ข้าก็ไม่คิดจะติดต่อเขาเองหรอก"
ฉู่เยียนจนใจ: "แต่ตอนนี้เกิดเรื่องแบบนี้ ไม่จำเป็นต้องงอนกับครอบครัวอีกแล้วนะ?"
ฉินเสี่ยวโยวหัวเราะเหอะ: "ครอบครัว? เขาเอาแต่ควบคุมฉัน แบบนี้ก็นับเป็นครอบครัวด้วยงั้นหรือ? ยังไงฉันก็ไม่อยากยุ่งกับเขา นอกจากเขาจะมาขอโทษฉันก่อน"
หากฉินเฟิงเห็นฉากนี้ เกรงว่าจะอยากขำ
ชาติที่แล้ว ฉินเสี่ยวโยวก็มีท่าทีแบบนี้แหละ