ฉินเฟิงนำแต้มคุณสมบัติอิสระ 5 แต้ม ไปเพิ่มให้กับความคล่องตัวทั้งหมด
จากนั้นมองไปที่คุณสมบัติการต่อสู้:
——
【ค่าพลังชีวิต: 130】
【พลังโจมตีกายภาพ: 13 (+10)】
【พลังป้องกันกายภาพ: 13】
【ความต้านทานธาตุทั้งหมด: 15】
——
ในส่วนของพลังโจมตีกายภาพ 13 แต้มคือพลังโจมตีที่มาจากคุณสมบัติพละกำลัง ส่วน 10 แต้มในวงเล็บคือค่าจากมีดสั้นมือใหม่ รวมเป็น 23 แต้ม
ผู้เล่นทุกคน เมื่อมาถึงดินแดนเทพทอดทิ้งครั้งแรก จะได้รับอาวุธด้อยคุณภาพเริ่มต้นที่ตรงกับอาชีพของตน
【มีดสั้นเศษเหล็ก (ด้อยคุณภาพ): ระดับเทา พลังโจมตี +10】
ฉินเฟิงถือมีดสั้นเศษเหล็กแล้วลองเหวี่ยงเล่นสองสามที
ในชาติก่อน แม้เขาจะเป็นนักรบ แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยใช้มีดสั้น...แน่นอนว่าการใช้อาวุธที่ไม่ตรงกับอาชีพของตน จะใช้ประสิทธิภาพของอาวุธได้เพียง 70%
“สัมผัสถือใช้ได้”
ฉินเฟิงยกยิ้มมุมปาก
เขามองไปที่แถบ 'พลังโจมตีกายภาพ' ของตัวเอง
พลังโจมตี 23 แต้ม นี่คือค่าสถานะเริ่มต้นของผู้เล่นใหม่ส่วนใหญ่
เห็นได้เลยว่า พลังโจมตีจากการโผล่จากเงา 90 แต้มของสกิลแฝงเงานั้น มันสุดจะบรรยายขนาดไหน!
ฉินเฟิงถือมีดสั้น ตั้งใจจะออกจากเมืองไปทันที เพื่อไปล่ามอนสเตอร์พัฒนา
ไม่ว่าจะอัปเลเวล หรือต้องการแต้มวิวัฒนาการ เขาก็ต้องฆ่าสัตว์อสูรให้มากที่สุด!
ในตอนนี้ ยังไม่มีใครรู้ว่า มอนสเตอร์ของเกมเทพทอดทิ้งนี้ ไม่เหมือนเกมออนไลน์ทั่วไปที่จะอยู่รอให้คนไปฆ่า
นี่คือจุดที่น่ากลัวที่สุด!
ในสายตาของสัตว์อสูร ผู้เล่นทุกคนที่ออกจากเมืองเขตปลอดภัย ล้วนคืออายุขัยที่เดินได้!
สัตว์อสูรจะตามล่าผู้เล่นอย่างแข็งขัน ถึงขั้นรวมฝูงเข้าโจมตีผู้เล่น และเข่นฆ่าผู้เล่น เพื่อแย่งชิงอายุขัยจากตัวผู้เล่น!
“อายุขัย แบ่งออกเป็นสองประเภทคือซื้อขายได้และซื้อขายไม่ได้”
“อายุขัยที่คนเรามีติดตัวมา คืออายุขัยที่ซื้อขายไม่ได้...ตอนนี้ฉันมี 75 ปี”
อายุขัยที่ซื้อขายไม่ได้ มีประโยชน์เพียงอย่างเดียว คือทำให้คนเรามีชีวิตอยู่
ส่วนอายุขัยที่ซื้อขายได้ มีประโยชน์มากมาย
ไม่เพียงแต่ทำให้คนเรามีชีวิตอยู่ได้ ยังซื้อขายแลกเปลี่ยนทรัพยากร ยังสามารถใช้เพื่อดึงอุปกรณ์ สกิล ฯลฯ จากเกมเทพทอดทิ้ง ออกมาสู่โลกความจริง!
ทำให้ผู้เล่นในโลกความจริง มีพลังที่เหนือธรรมชาติ!
“อายุขัยที่ซื้อขายได้ จะได้รับจากสัตว์อสูรในเกมเทพทอดทิ้งเท่านั้น”
“ในเวลาเดียวกัน...มอนสเตอร์ของเกมนี้ ก็จะจับตามองอายุขัยของเรา เพียงแค่ปล้นอายุขัยของผู้เล่น พวกมันก็จะวิวัฒนาการและแข็งแกร่งขึ้น”
ฉินเฟิงในฐานะผู้กลับมาเกิดใหม่ เข้าใจเรื่องทั้งหมดนี้ดี
การออกจากเมือง ก็หมายถึงอันตราย
ถ้าไม่ระวัง อาจถูกล่าโดยฝูงสัตว์อสูร!
ผู้เล่นคือพราน?
ผิดมหันต์
ในเกมเทพทอดทิ้ง...
ผู้เล่นที่อ่อนแอ เป็นเพียงเหยื่อ!
นั่นคือเหตุผลว่าทำไมมีคนมากมายที่แค่มีชีวิตรอดก็ยากเย็นแล้ว
ยังไม่ทันได้ฆ่าสัตว์อสูร ได้รับอายุขัย...พวกเขากลับถูกสัตว์อสูรฆ่าไม่รู้กี่ครั้ง อายุขัยก็หมดลง!
ในสถานการณ์ที่ฆ่าสัตว์อสูรไม่ได้ แถมอายุขัยยังหมด...
พวกเขาก็ได้แต่รอดูอายุขัยลดจนเหลือศูนย์ แล้วก็ตายอย่างกะทันหัน!
ดังนั้น ในเกมเทพทอดทิ้ง สัตว์อสูรก็ถือเป็นผู้เล่นในอีกความหมายหนึ่ง ผู้แข็งแกร่งย่อมอยู่รอด ผู้แข็งแกร่งที่สุดย่อมอยู่ได้
ต่อให้เป็นฉินเฟิงในชาติก่อน การก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดก็ยากลำบากมาก
ไหนจะยังต้องแบกฉินเสี่ยวโยว อีก เหมือนเป็นตัวถ่วงเลย...
“ชาตินี้ ฉันจะเล่นเดี่ยว น่าจะพัฒนาได้เร็วกว่ามาก”
ฉินเฟิงคิดในใจ
เขาถือมีดสั้นเศษเหล็ก แล้วเดินออกไปนอกเมือง
ระหว่างทางเห็นผู้เล่นสามคนสองคน รวมกลุ่มกันเป็นระยะ ๆ
ข้างทางมีเจ้าเด็กอ้วนคนหนึ่ง ทำหน้างง ๆ มองไปรอบ ๆ: “เฮ้ย นี่มันที่ไหนวะ? ดินแดนเทพทอดทิ้งอะไร อาชีพอะไร โค้ดเนมอะไร...ฉันเพิ่งนอนหลังเล่นเกมทั้งคืน นี่ตาฝาดหรือไง?”
ข้าง ๆ มีหนุ่มแว่นคนหนึ่ง ก็ดูมึน ๆ เช่นกัน: “ไม่รู้เหมือนกัน ฉันก็เล่นเกมยิงไก่ทั้งคืน พอดีหลับไป ตื่นมาอยู่นี่ได้ไง?”
เจ้าเด็กอ้วนได้ยิน ก็หัวเราะหึ ๆ ทันที: “เฮ้ยเพื่อน ไก่ที่นายยิงนี่มันไก่อะไรวะ? แนะนำให้เพื่อนหน่อยสิ...”
ฉินเฟิงไม่สนใจพวกเขาเลย
ผู้เล่นชุดแรกที่เข้าเกมเทพทอดทิ้ง มีคำถามแบบนี้ก็ปกติ
ทว่าจู่ ๆ มีแสงสีขาวหลายสาย ปรากฏขึ้นตรงหน้าฉินเฟิง
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!
มีทั้งหมดห้าร่าง ก่อตัวขึ้นใหม่ตรงหน้าฉินเฟิง...
“เกือบลืมไป นี่คือจุดคืนชีพ”
ฉินเฟิงกำลังจะเดินอ้อม
ผลคือคนที่ปรากฏตรงหน้าเขา มีเด็กสาวคนหนึ่งใส่เสื้อยืดแขนสั้นสีดำ
ดูเหมือนว่าเพราะเพิ่งตาย สีหน้าของหญิงสาวจึงดูแย่เล็กน้อย
ส่วนคนที่ก่อตัวขึ้นใหม่ข้าง ๆ เธอ คือชายสามคนกับหญิงอีกหนึ่งคน ดูท่ามาจากปาร์ตี้เดียวกัน เพิ่งตายกลับมาจากนอกเมือง
เห็นได้ชัดว่า...
อายุขัยที่เหลือของทั้งห้าคนลดลงครึ่งหนึ่งแล้ว!
“มอนสเตอร์ข้างนอกนั่นมันเก่งเกินไปแล้วมั้ง? กัดทีเดียวเลือดหายครึ่งหลอด จะสู้ยังไง?”
“ก็แค่ครอว์เลอร์เลเวล 1 ที่กระจอกที่สุดตัวหนึ่ง? เรารุมกันแท้ ๆ ดันตีเลือดมันได้แค่หนึ่งในสาม?”
“พวกเราดันโดนฆ่ายกทีมเลย...”
“พี่ลีจื่อ พวกเราจะทำยังไงต่อดี?”
สายตาของทุกคนพุ่งไปที่เด็กสาวเสื้อดำแขนสั้นที่เป็นหัวหน้ากลุ่ม
เด็กสาวเสื้อดำแขนสั้นคนนั้น มัดผมเป็นหางม้า ถือคันศรยาวเก่า ๆ อันหนึ่ง ดูท่าทางเป็นนักธนู
แต่ว่า...
ฉินเฟิงมองออกในแวบเดียว เธอคืออาชีพซ่อนเร้น!
เพราะนักธนูทั่วไป อาวุธเริ่มต้นคือศรสั้น ไม่ใช่ศรยาว
ด้วยเหตุนี้เอง เด็กสาวคนนั้นถึงได้เป็นหัวหน้ากลุ่ม ได้เป็นคนออกคำสั่ง
“สู้ไม่ได้ก็หาคนเพิ่มอีกคน”
หญิงสาวผมม้าที่ถูกเรียกว่า 'พี่ลีจื่อ' มองไปทางฉินเฟิง: “พี่ชายคนนี้ดูเหมือนจะเป็นอาชีพซ่อนเร้นนะ เอาเป็นว่าชวนมาเข้าปาร์ตี้เราไหม อยู่ด้วยกัน คนเยอะก็แรงเยอะ...ยังไงปาร์ตี้ก็จำกัดสูงสุด 6 คน เรายังขาดอีกคน”
การตัดสินของเธอแม่นยำมาก
เพราะในปาร์ตี้เธอมีนักฆ่าคนหนึ่ง อาวุธเริ่มต้นของอีกฝ่ายไม่เหมือนกับมีดสั้นเศษเหล็กในมือฉินเฟิง
ดังนั้น เด็กสาวผมยาวนุ่มนิ่มคนหนึ่ง จึงเดินมาหาฉินเฟิงอย่างกระตือรือร้น: “พี่ชายจะมาเข้าปาร์ตี้กับพวกเราไหมคะ? มอนสเตอร์ข้างนอกแข็งมาก คนเดียวสู้ไม่ได้หรอก ปาร์ตี้เราเคยตายมาหนึ่งรอบแล้ว มีประสบการณ์นะคะ!”
ได้ยินคำนี้ ฉินเฟิงแทบจะหลุดขำ
มีประสบการณ์?
ประสบการณ์ไปตายฟรีน่ะสิ...
ฉินเฟิงส่ายหัว ไม่สนใจเด็กสาวคนนั้น แล้วเดินตรงไปทางนอกเมือง
ท่าทางแบบนี้ เห็นได้ชัดว่าปฏิเสธคำเชิญเข้าปาร์ตี้ของอีกฝ่าย
สถานการณ์นี้ ทำให้ 'พี่ลีจื่อ' และสามหนุ่มข้างหลังเธอ สีหน้าบูดบึ้ง
พวกเขาไม่คิดเลยว่า ผู้ชายที่ดูเหมือนเป็นนักฆ่าคนนี้ จะไม่ไว้หน้าขนาดนี้...
ที่สำคัญที่สุดคือ ฉินเฟิงดูเหมือนจะออกจากเมืองไปเพียงลำพัง!
“ขำชิบหายเลย พวกเราก็บอกแล้วว่าข้างนอกอันตราย ไอ้นี่ยังจะออกไปคนเดียวอีก?”
“มอนสเตอร์ที่พวกเราห้าคนยังสู้ไม่ได้ มันคิดจะไปฆ่าคนเดียวเนี่ยนะ?”
“อย่าพูดแบบนี้สิ เขาเป็นถึงอาชีพซ่อนเร้น แล้วก็เป็นสายนักฆ่าด้วย ต่อให้สู้ไม่ได้ก็อาจจะวิ่งหนีรอดก็ได้”
พวกเขาพูดคุยหยอกล้อกัน
ไม่ได้ใส่ใจมากนัก
มีเพียง 'พี่ลีจื่อ' ที่ตอนฉินเฟิงเข้าใกล้เมื่อครู่ เธอได้ตรวจสอบข้อมูลของฉินเฟิงโดยไม่รู้ตัว และรู้โค้ดเนมของเขา
“โค้ดเนม 'เงามืด'? เสแสร้งเสียจริง”
พี่ลีจื่อมองแผ่นหลังของฉินเฟิง พลางหัวเราะเย็น: “ไป ตามไปดูว่าเขาจะตายยังไง เผื่อจะเจอกฎการเคลื่อนไหวของมอนสเตอร์...”
เธอโบกมือ แล้วพาคนตามไป
ไม่ใช่ว่าสนใจว่าคนอื่นจะตายยังไง แต่ที่นี่มันแปลกเกินไป เธอเลยอยากสังเกตคนอื่น เพื่อให้ได้ข้อมูลเพิ่ม!
......
ฉินเฟิงมาถึงชายแดนของเมือง
ชายแดนนี้ไม่ชัดเจนนัก มีเพียงรั้วไม้ผุพังบางส่วน
เมื่อข้ามไปแล้ว ก็ไม่ใช่เขตปลอดภัยอีกต่อไป
ตอนที่ออกไป ฉินเฟิงสังเกตเห็นว่า พี่ลีจื่อพาคนเดินตามมาห่าง ๆ
แฝงเงา!
ฉินเฟิงไม่ลังเลแม้แต่น้อย ใช้สกิลทันที
ในพริบตา ร่างของเขาก็เหมือนกลืนเข้ากับสภาพแวดล้อมรอบตัว แล้วหายไปต่อหน้าคนพวกนั้น!