อาศัยฉินเฟิงเคลียร์พื้นที่นี้เป็นตัวกันชน หวังเมิ่งทั้งหกคนก็ได้หายใจหายคอเป็นครั้งแรก
"เกินไปแล้ว ทวีปที่เทพทอดทิ้งนี้ ทำไมมอนสเตอร์เยอะขนาดนี้?"
"ดีที่พี่ใหญ่เคลียร์พื้นที่นี้ให้ ไม่แบบนั้น เราคงตายกลับไปกันหมดแล้ว..."
"ฉันว่า พวกเราหกคนยังไม่ควรบุกก่อน รอให้สมาชิกแต่ละทีมเลเวล 10 ขึ้นมาทำด้วยกันก่อนดีกว่า"
"ฉันอยากรู้จัง ถ้าเราตายที่นี่ จะไปเกิดที่ไหน?"
ทุกคนคุยกันอยู่พักใหญ่ ก็เริ่มรู้สึกเกรงขามซากเมืองนี้
เมื่อครู่มอนสเตอร์หลายสิบตัวกรูกันเข้ามา ถ้าไม่ใช่วิ่งเร็ว ตอนนี้ก็เป็นศพกันไปแล้ว...
เดิมที หกคนแยกกันนำทีม พาผู้เล่นฝ่ายทางการหลายคนอัปเลเวล
พอมาทวีปนี้ได้ ก็มารวมตัวกันก่อน มาสำรวจเส้นทาง
ไม่คิดว่าที่นี่จะอันตรายขนาดนี้!
ตอนนี้ กูอีเสวี่ยเปลี่ยนมุมมองไปที่นกฮูกสีขาวของเธออีกครั้ง
นกฮูกบินขึ้นฟ้า ตรวจดูพื้นที่แถวนี้อย่างละเอียด ทำเอาหญิงสาวถึงกับสูดลมหายใจเย็นอีกครั้ง
"มอนสเตอร์พวกนี้ตายกันเป็นแพเลย..."
"โหดมาก!"
"อ๋อ เดี๋ยว ตรงหน้าศพหลายตัวข้างล่าง ยังมีแสงสีเทาอยู่... ต่อให้มีของดรอป พี่ใหญ่ไม่เก็บเหรอ?"
กูอีเสวี่ยแปลกใจ
อันอวี่ได้ยินก็เดาว่า "ช่องกระเป๋าไม่พอใช่มั้ง? เงามืดมีแค่คนเดียว ประสิทธิภาพการฆ่าแบบนี้ ของที่ใส่ไม่ไหวแน่นอน..."
กูอีเสวี่ยพยักหน้า "ของสีเทาไม่กี่ชิ้นไม่ได้เก็บ เราจะไปเก็บกันไหม?"