หลังจากถูกอันอวี่ตำหนิ หมาไนเหลียงหน้านิ่วคิ้วมุ่น
เขาคิดไม่ตก
ก็แค่มือสังหารที่เนื้อบาง ๆ คนหนึ่ง
แค่เลเวลแกะรอยล่องหนตามให้ทัน ยังจะเอาอีกฝ่ายไม่อยู่หรือไง?
ทำไมฝ่ายทางการถึงต้องกลัวเงามืดด้วย?
ส่วนอันอวี่ไม่แม้แต่จะสนใจชายคนนี้
"เลิกได้แล้ว ไปตามหาบอสต่อ"
อันอวี่โบกมือให้เจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ แยกย้ายกันไป รวมถึงหมาไนเหลียงด้วย
หลังจากคนพวกนั้นจากไป
อันอวี่เดินเข้าไปเก็บของที่บอสดรอปไว้
"อุปกรณ์ทองระดับนักบวชหนึ่งชิ้น อุปกรณ์เงินหนึ่งชิ้น หนังสือสกิลเงินหนึ่งเล่ม..."
"ถอนหายใจ!"
"แค่ปรมาจารย์ลงมือเบา ๆ ก็ขายของระดับทองให้พวกเราไปหลายชิ้น แถมยังมีของระดับแพลตตินัมอีก"
"เขาฆ่าบอสไปกี่ตัวกันแน่?"
"หรือว่าพรสวรรค์ของเขาคือการขุดสมบัติ?"
"ของพวกนี้ทั้งหมดได้มาจากการเปิดหีบสมบัติหรอกหรือ?"
อันอวี่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก
ตอนนี้ หวังเมิ่งวิ่งขึ้นมา พูดอย่างลังเล: "จริง ๆ แล้ว ตอนนี้เรายังดูนิสัยของเงามืดไม่ออก ถ้าเขาฆ่าคนอีกแล้วจะทำยังไง? เราจะจัดการเรื่องให้เขาต่อไปอีกไหม? ทางเบื้องบนก็มีความเห็นเหมือนกันนะ"
อันอวี่ส่ายหน้า: "ไม่ว่าเบื้องบนจะคิดยังไง... ฉันยืนยันที่จะร่วมมือกับเงามืด ต่อให้เบื้องบนไม่ยอมจัดการเรื่องให้เขา ฉันเองก็จะจัดการเอง!"
หวังเมิ่ง: "?"
หลินหลี่อวี๋: "?"
กูอีเสวี่ย: "?"
นักธนูตาเหยี่ยว, ลุงนักการ์ด: "??"
...
ในส่วนลึกของสุสานแค้น
ฉินเฟิงเดินหน้าตลอดทาง กำจัดมอนสเตอร์เล็กไปกว่าสองร้อยตัว ในนั้นยังมีบอสระดับทองแดงและบอสระดับเงินอีกหลายตัว