จากนั้น ซ่งจื้อหยวนก็เริ่มแนะนำตัวเองขึ้นมา: "ผมเป็นช่างภาพอิสระ งานหลัก ๆ ในชีวิตประจำวันก็คือออกไปถ่ายภาพชีวิตจริงของคนธรรมดาทั่วไป"
เจียงลี่ตื่นเต้นสุดขีด: "แล้วคุณไม่มีความรู้สึกว่าอยากถ่ายภาพทุกที่ทุกเวลาเลยเหรอ?"
"ตอนนี้ผมก็กำลังถ่ายอยู่"
"แต่กล้องไม่ได้เปิดนี่?"
ซ่งจื้อหยวนชี้ไปที่หัวของตัวเอง: "ถ่ายในหัวไงครับ"
เพ่ยเหยียนโจวใช้ผ้าเช็ดปากเช็ดมืออย่างสง่างาม ก่อนจะเริ่มแนะนำอย่างไม่รีบร้อน
"ผมเป็นผู้บริหารระดับสูงของบริษัทบันเทิง งานประจำส่วนใหญ่ดูแลเรื่องธุรกิจตัวแทนศิลปินและการลงทุนโปรเจกต์ต่าง ๆ"
"ส่วนเหตุผลที่มารายการหาคู่นี้..."
"ก็เพราะว่าช่วงเวลานานมากก่อนหน้านี้ นอกเหนือจากงานแล้ว ชีวิตส่วนตัวของผมแทบจะถูกบีบจนไม่เหลือพื้นที่เลย"
"ดังนั้นครั้งนี้ ผมอยากใช้โอกาสนี้จริง ๆ เพื่อทำความรู้จักผู้คนบางอย่างอย่างจริงจัง"
ตอนที่เขาพูดถึงคำสี่คำว่า "ทำความรู้จักอย่างจริงจัง" สายตาที่ลึกซึ้งของเขาก็หยุดอยู่ที่ตัวเสินถิงหลานชั่วครู่หนึ่ง
เสินถิงหลานในตอนนี้กำลังตั้งอกตั้งใจใช้ตะเกียบคีบผักใบหนึ่งจากจานตรงหน้า สีหน้าเย็นชา ไม่ได้ให้การตอบสนองเป็นพิเศษใด ๆ
ทั้งหมดนี้ เจียงสื่อหยูเก็บเอาไว้ในสายตาหมด
ไม่เลวนี่
ชุดคำพูดแบบนี้ทั้งแสดงให้เห็นถึงความสำเร็จในหน้าที่การงานของชายหนุ่มผู้ใหญ่ ทั้งยังเผยให้เห็นถึงความปรารถนาที่จะกลับมาใช้ชีวิตปกติ
สกิลหยอดผู้หญิงของผู้ชายคนนี้ จัดเต็มจริง ๆ นะ
เจียงสื่อหยูไม่ได้พูดอะไร แค่ยื่นแขนยาว ๆ อย่างอิสระ คีบชิ้นเนื้อผัดพริกหยวกที่เสินถิงหลานเอื้อมไม่ถึงเพราะระยะห่าง วางลงในจานเล็กตรงหน้าเธออย่างมั่นคง