บ่ายห้าโมง
ท้องฟ้าด้านนอกหน้าต่างเริ่มถูกพระอาทิตย์ย้อมเป็นสีส้มแดงอ่อนๆ
เจียงสื่อหยูยังมีงานเรนเดอร์ส่วนสุดท้ายที่ยังไม่เสร็จ แต่ก็ดันมีเสียงสั่นของโทรศัพท์บนโต๊ะทำให้เขาตกใจแทบกระโดด
โอ้~
นึกว่าไง ที่แท้ก็เป็นนาฬิกาปลุกที่ตัวเองตั้งไว้~
ตกใจตัวเองซะได้~
เจียงสื่อหยูเลือกที่จะกดปุ่มบันทึกทันที ปิดคอมพิวเตอร์อย่างเฉียบขาด ลุกขึ้นยืนแล้วยืดเส้นยืดสายอย่างเต็มที่
ยังไงตะเกียงเขียวไวกับลูกค้าได้ แต่เจียงสื่อหยูไปสายไม่ได้!
เขาผลักประตูห้องออก เดินลงมาจากชั้นสามถึงชั้นสอง เตรียมกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเท่ๆ ในห้องนอน
เจียงสื่อหยูเพิ่งเดินมาถึงมุมบันได ก็ได้ยินเสียงคนคุยกันเบาๆ จากตรงประตูระเบียงที่เปิดแง้มไว้
ระเบียงชั้นสองของบ้านพักหัวใจเป็นจุดบอดโดยสิ้นเชิง ไม่มีกล้องถ่ายวิดีโอติดตรึง ไม่มีเครื่องบันทึกเสียง เป็นที่หลบภัยเดียวที่แขกรับเชิญจะหลบกล้องได้
เขาหันหาต้นเสียงเห็นพอดีหลินจือยืนคุยโทรศัพท์อยู่ตรงระเบียง
เจียงสื่อหยูไม่อยากแอบฟังด้วย เพราะทุกคนมีสิทธิความเป็นส่วนตัว
แต่...
"พอได้!"
"ฉันพูดกระจ่างแล้ว ฉันจะไม่ไปพังความสัมพันธ์ของเจียงสื่อหยูกับเสินถิงหลาน!"
พอได้ยินคำนี้ เจียงสื่อหยูเริ่มสนใจเลยทีเดียว
โอ้โห นี่มันเรื่องซุบซิบที่แต่เข้ามาเลยนี่?เดินเข้าไปอีกนิด
ปลายสายอีกฝั่งไม่รู้ว่าพูดอะไรต่อ หลินจือทำให้เสียงเย็นลงอย่างสิ้นเชิง:
"ถ้าจะอัปไว้ก็อัปได้เลย ฉันพอแล้วเหมือนกัน"
"อย่าหวังว่าฉันจะไปร่วมมือกับสคริปต์ข่าวปลอมการทางนั้นอีก!"