เจียงลี่และเฉินหรานรีบวิ่งพรวดเข้ามาหยิบถังขยะ
ผลคือ พอเข้ามาในห้อง ทั้งคู่ก็เห็นภาพคนสองคนกำลังจับมือกันประคบน้ำแข็งพอดี
ดวงตาของเจียงลี่เป็นประกายวาบทันที
เฉินหรานยังไม่ทันตั้งตัว อ้าปากจะร้องอุทาน
"อึ๊บ!"
เจียงลี่ไวปานสายฟ้า คว่ามือปิดปากเฉินหรานแน่น แล้วลากเขาถอยหลังออกไป
เฉินหรานหายใจแทบไม่ออก ตาเหลือก พร่ำบ่นเสียงอู้อี้ "อื้ม ๆ ๆ?"
"หุบปาก! นี่คือความหวานนะ! อย่าไปทำมันตกใจล่ะ!"
เฉินหรานแกะมือเธอออก พูดเสียงงอแง "ผมยังไม่ได้หยิบถังขยะเลย..."
"ถังขยะจะสำคัญสักแค่ไหนกัน!"
สวีจือซินและหลินจือเดินตามเข้ามาเพื่อวางแก้ว
พอเห็นภาพนั้น ก็พากันถอยออกไปอย่างเข้าใจ
เพ่ยเหยียนโจวบังเอิญเดินผ่านหน้าครัว ก็เงียบ ๆ เดินจากไป
ฉันควรอยู่ใต้ท้องรถ ไม่ควรอยู่ในรถ~~
ในห้องควบคุม ซ่งจื้อหยวนมองจอแล้วรีบบอกช่างกล้องอย่าเข้าไปจับใกล้เกินไป
[ความเร็วในการปิดปากของเจียงลี่นี่ มืออาชีพด้านการจับประเด็นหวานจริง ๆ!]
[เฉินหราน: ฉันแค่อยากได้ถังขยะ ทำไมต้องถูกปิดปากด้วย?]
[ถังขยะ: ฉันเป็นส่วนหนึ่งของเกมพวกนายด้วยเหรอ?]
[คุณเพ่ยถอยออกมาอย่างมีชั้นเชิงอีกแล้ว ความขมขื่นแบบนี้ฉันเข้าใจ!]
[คนข้างบน เล่าเรื่องของนายมาสิ!]
[ทุกคนกำลังปกป้องความหวานนี้กันอยู่ ตลกชะมัด]
ไม่รู้ว่านานแค่ไหน ถุงน้ำแข็งเริ่มหายเย็นลง
เสินถิงหลานตรวจดูข้อมือเขาอย่างละเอียด รอยแดงจางลงมากแล้วจริง ๆ จึงปล่อยมือ
"ได้ทีแล้วล่ะ"
เจียงสื่อหยูขยับข้อมือ "อื้ม"
เสินถิงหลานวางผ้าเช็ดตัวไว้ข้าง ๆ "งั้นฉันขึ้นไปก่อนนะ"
"ได้"