เจียงสื่อหยูกับเสินถิงหลานเดินมาหาหลินจือที่กำลังก้มหน้าก้มตาจ้องหน้าจอมือถือ ดูวิดีโอสั้นไปพลางหัวเราะไปพลางกับเจียงลี่
“หลินจือ”
เจียงสื่อหยูมองเธอจากด้านบน น้ำเสียงกลับมาเป็นทางการ
หลินจือชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้ามองอย่างงงงวย
“อ้าว? พี่เจียง มีอะไรเหรอ?”
เสินถิงหลานยืนอยู่ข้างเจียงสื่อหยู น้ำเสียงอ่อนโยนแต่แฝงด้วยความที่ไม่สามารถปฏิเสธได้
“ขึ้นไปกับเราสองคนหน่อย”
ทันทีที่พูดจบ รอยยิ้มบนใบหน้าหลินจือก็แข็งค้างทันที
เธอมองคนทั้งสองที่ราวกับคู่หูจ้าวมารสองตนตรงหน้า สมองหมุนวนไปด้วยความคิดนับพัน
อะไรกันเนี่ย?!
ดึกดื่นขนาดนี้ พี่เจียงกับพี่ถิงหลานจะพาฉันขึ้นไปข้างบนเนี่ยนะ?!
สีหน้าทำไมจริงจังขนาดนั้น?
หลินจือกลืนน้ำลายลงคอด้วยความตื่นตระหนก
หรือว่าเป็นเพราะฉันจิ้นซีพีหนักเกินไปตอนนี้?!
พวกเขาจะเรียกฉันไปสอบสวนเป็นการส่วนตัว?!
เจียงลี่ก็ไม่น้อยหน้าไปกว่าฉันเลยนะ?!
หลินจือลุกขึ้นยืนทั้งตัวสั่น ราวกับนักเรียนที่ทำผิดแล้วถูกครูใหญเรียกไปห้องทำงาน
“คือ......คือว่า......”
“พี่ถิงหลาน พี่เจียง ฉันสาบานได้เลยว่าฉันไม่กล้าจิ้นมั่วอีกแล้ว ขอผ่อนผันด้วยเถอะน้ำตาไหล......”
เจียงลี่ที่นอนกลิ้งหัวเราะอยู่ข้าง ๆ ผลักหลินจือออกไปอย่างแรง
“ไปเถอะลูกศิษย์รัก! องค์กรจะจดจำการเสียสละของแก!”
หลินจือ: (╥_╥)
ท่ามกลางเสียงหัวเราะทั้งกลุ่ม หลินจือเดินตามหลังเจียงสื่อหยูและเสินถิงหลานอย่างคนเตรียมตาย หันหน้ากลับมาทีหนึ่งก้าว และเดินขึ้นไปยังชั้นสาม