พอดีไฟแดงที่ทางแยกด้านหน้าขึ้น สมองของเจียงสื่อหยูหยุดทำงานทันที เหยียบเบรกลงไปแรงเต็มเท้า
“เอี๊ยด——”
รถกระตุกอย่างรุนแรง ดอกไม้สองช่อที่เงียบสงบอยู่ด้านหลังก็สั่นไหวอย่างหนัก
เจียงสื่อหยูยื่นมือขวาออกไปโดยสัญชาตญาณ ปกป้องเบาะข้างคนขับของเสินถิงหลานไว้
เสินถิงหลานก็ตกใจกับเบรกกระทันหันนี้เช่นกัน มองเขาอย่างงงงวย
เจียงสื่อหยูคิดว่าตัวเองฟังผิด
“เธอ....เธอพูดว่าอะไรนะ?”
เสินถิงหลานเพิ่งรู้ว่าคำพูดของเธอมีความหมายกำกวม จึงรีบพูดให้เต็ม:“ความหมายของฉันคือ เธอช่วยแกล้งเป็นแฟนฉันได้ไหม?”
เจียงสื่อหยู:“......”
ไม่เอาหน่า พี่สาว พูดจาให้จบในครั้งเดียวได้ไหม!
ทำเอาฉันมึนไปหมดเลยว่ะ!
ฉันเกือบจะพูดว่า: ใช่สิ ฉันยอม ไปแล้ว....
[เสินถิงหลาน พูดจาอย่าหอบหายใจแบบนี้สิ! ฉันคิดว่าซีพีที่ฉันเชียร์จะประกาศความสัมพันธ์ซะอีก]
[ใช่ ๆ ฉันเกือบจะทิ้งหนังสือไปแล้ว]
[อย่านะทุกคน! อย่าเพิ่งทิ้งหนังสือ หลังจากนี้ยังมีอีกเยอะ QAQ]
[เจียงสื่อหยู: ฉันเพิ่งคิดชื่อลูกเสร็จเลย เธอบอกว่าแกล้ง?]
[แกล้งเป็นแฟน? เข้าใจแล้ว ฉากคลาสสิกของซีรีส์โรแมนติก!]
[แกล้งไปแกล้งมากก็กลายเป็นจริง ฉันมีประสบการณ์ ฉันอ่านมาแปดร้อยเรื่องแล้ว!]
[สำนักทะเบียน: ฉันเพิ่งวิ่งไปสองก้าว เธอบอกว่าเป็นเรื่องปลอม?]
ในรถเงียบสงบชั่วขณะ
เสินถิงหลานก้มหน้านิด ๆ แล้วอธิบายอย่างจริงจัง
“พรุ่งนี้ฉันต้องกลับไปที่ที่ฉันเคยอยู่ตอนเด็ก คนที่นั่นอยากให้ฉันพาแฟนกลับไปด้วย”