ทุกคนกินอิ่มแล้วก็เริ่มเก็บโต๊ะกัน
เสินถิงหลานพูดกับเจียงสื่อหยูที่กำลังช่วยเก็บชามอยู่: "ขึ้นไปชั้นสามกับฉันหน่อย"
"หา?"
"มีเรื่อง"
"โอเค"
เจียงสื่อหยูวางชามในมือลงในอ่างล้างจาน แล้วเดินตามเสินถิงหลานขึ้นไปอย่างว่าง่าย
เกิดอะไรขึ้น?
ทำไมรู้สึกเหมือนถูกครูประจำชั้นเรียกไปห้องทำงานเพื่อคุยกันเลยนะ?
ก็ต้องบอกว่าเสินถิงหลานเป็นคุณครูเสินจริง ๆ
เฉินหรานโน้มตัวเข้าไปหาเจียงลี่ แล้วกระซิบถาม: "สองคนนั้นไปทำอะไรกัน?"
"สอนพิเศษ"
"สอนอะไร?"
"อบรมก่อนเป็นแฟน"
ซ่งจื้อหยวนที่ยืนอยู่ข้างเคาน์เตอร์ยกกล้องขึ้นเงียบ ๆ โฟกัสที่บันได แล้วกดชัตเตอร์
[เจียงลี่นายเป็นคนสรุปเก่งจริง ๆ!]
[อบรมก่อนเป็นแฟน 555555!]
[ห้องอัดเสียง: ฉันแบกรับภาระที่ไม่ใช่หน้าที่ของห้องอัดเสียงมากเกินไปแล้ว T^T]
ทั้งสองเดินเข้าห้องอัดเสียงชั้นสามตามกัน
ประตูปิดลง เจียงสื่อหยูยกมือขึ้นมาดมนิ้วตัวเอง: "ฉันกลิ่นกุ้งมังกรไปหรือเปล่าเนี่ย?"
เสินถิงหลานหยิบทิชชู่เปียกมะนาวแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋าส่งให้เขา: "เช็ดสิ"
"เตรียมมาพร้อมขนาดนี้เลยเหรอ?"
"นายแกะเปลือกมาครึ่งชั่วโมง"
เจียงสื่อหยู: "......."
เช็ดมือเสร็จ เจียงสื่อหยูนั่งลงบนเก้าอี้ แล้วสมองก็กลับมาที่ประเด็นหลัก
"คุณยายเซี่ยทางนั้นจะไม่รู้เหรอ? ถ้าอย่างนั้นการแกล้งทำเป็นแฟนก็ไร้ความหมายสิ"
เสินถิงหลานส่ายหัว: "คุณยายเซี่ยปกติไม่เล่นอินเทอร์เน็ต ส่วนคนอื่น ๆ ในสถานสงเคราะห์ฉันก็บอกล่วงหน้าไว้แล้ว"
เจียงสื่อหยูงงไปหมด: "สถานสงเคราะห์?"
เสินถิงหลานอธิบาย: "สถานสงเคราะห์นั้นคุณยายของฉันเปิดไว้ หลังจากท่านจากไป คุณยายเซี่ยก็ดูแลแทน"