แต่ใครจะคิดว่าตัวเองจะข้ามภพมาได้? อวิ๋นอวี้มองสภาพแวดล้อมรอบกายที่เห็นชัดว่าไม่ใช่ในประเทศ ความกลัวพวยพุ่งถึงลำคอดั่งคลื่นยักษ์
ไม่ใช่สิ ในต่างประเทศก็ไม่ใช่—เขาอาจไม่ได้อยู่บนโลกด้วยซ้ำ! ก็ดูสิ มีบ้านใครบนโลกที่ดี ๆ กำลังสำรวจดาวเสาร์อยู่ล่ะ?
ขณะกำลังสับสน จู่ ๆ ก็มีเสียงกลไกดังระเบิดในหัว: [ยินดีด้วยนะคะ คุณได้รับเลือกให้เป็นพระเอกของอุลตร้าแมนซีลีอุสแล้ว นับจากนี้คุณจะกลายเป็นพระเอกของผลงานฉลองครบรอบ 60 ปีของเรา อุลตร้าแมนซีลีอุส โปรดแสดงฝีมือให้เต็มที่นะคะ~]
ทันทีที่เสียงหายไป ความเจ็บปวดสุดขีดก็เสียดทะลวงเข้าไปในโพรงกะโหลกราวกับสว่านไฟฟ้า เหมือนมีอะไรบางอย่างอัดยัดใส่สมองของเขา
จังหวะที่อวิ๋นอวี้ใกล้จะสลบไสล กระเป๋ากางเกงกลับส่งกระแสความอบอุ่นแผ่ซ่านออกมา คล้ายลำธารฤดูใบไม้ผลิละลายพื้นดินเยือกแข็งสลายความเจ็บปวดให้จางหาย
อวิ๋นอวี้หอบหายใจแรง ก่อนเซถลาคุกเข่าลงกับพื้น เหงื่อเย็นเฉอะชุ่มแผ่นหลัง
“ต้องให้เรียกรถพยาบาลไหมครับ?” เสียงห่วงใยของคนสัญจรดังปนมากับภาษาญี่ปุ่นแปลกหู อวิ๋นอวี้ฝืนกายลุกขึ้น ตะลึงพบว่าคนคนนี้กำลังพูดภาษาญี่ปุ่น แต่ตนกลับฟังออก
“อะ... อะโนะ คุณครับ?” คนสัญจรเห็นเขาตาลอย น้ำเสียงก็พลันแฝงความตื่นตระหนกและถอยหนี
“หา? ไม่เป็นไร อาริกาโตะ” อวิ๋นอวี้สะดุ้งตื่นเต็มที่ พูดภาษาจีนไปได้ครึ่งประโยค ก็นึกขึ้นได้ว่าคนนี้เพิ่งพูดภาษาญี่ปุ่น จึงรีบเสริมด้วยภาษาญี่ปุ่นน้อยนิดที่ตนพอรู้ หันหลังวิ่งเผ่นหนีไป ทิ้งให้คนสัญจรยืนงงเป็นไก่ตาแตก
หนีเข้ามาในตรอกมืดสลัว อวิ๋นอวี้ยันแผ่นหลังชิดผนังอิฐด่างพร้อยหอบหายใจแรง ไอเย็นชื้นของตรอกห่อหุ้มตัวเขา แต่กลับปลุกความรู้สึกปลอดภัยประหลาด ๆ ขึ้นมา
อยู่ดี ๆ ก็ข้ามภพมาสู่อีกโลก ซุกตัวในที่แคบ ๆ พิงกำแพงไว้ ต้องบอกว่าก็ให้ความรู้สึกปลอดภัยอยู่ไม่น้อย
มือที่สั่นเทาล้วงหยิบของที่ให้ความอบอุ่นเมื่อครู่จากกระเป๋ากางเกงออกมา
นั่นคือสร้อยคอเส้นหนึ่ง จี้เป็นแผ่นคริสตัลบางราวปีกจักจั่น ขอบของมันถูกรังสีแสงลากเส้นเป็นกรอบเกือบโปร่งใส
จุดแสงสีน้ำเงินเข้ม สีขาวเงิน และสีม่วงหม่นหมุนล่องลอยอยู่ในบรรยากาศสลัวดั่งละอองธุลีดารา ถักทอเป็นเนบิวลาจิ๋ว
“จานดาวไซลัส...”
วินาทีที่สัมผัสสร้อยคอ ชื่อและวิธีใช้ก็ทะลักใส่สมองดั่งกระแสข้อมูล กำจี้ให้แน่น แสงที่ซ่อนอยู่ในร่างกายก็จะถูกปลุกเร้าออกมา แปลงร่างเป็นอุลตร้าแมนซีลีอุส
เสี้ยววินาทีนั้น หัวใจที่ลอยละล่องของอวิ๋นอวี้ก็ดับวูบสิ้นฤกษ์
ล้อเล่นอะไรกัน? ให้คนธรรมดาอย่างเขามาแปลงร่างเป็นอุลตร้าแมนไปสู้สัตว์ประหลาด ปกป้องมนุษย์? บทมันซี้ซั้วแบบนี้ แม้แต่นิยายก็ยังไม่กล้าเขียน!
ยังไม่ทันที่อวิ๋นอวี้จะเลียนแบบไดโกะ โดยขว้างอุปกรณ์แปลงร่างลงพื้นแล้วบอกว่าใครจะเอาสิ่งนี้อะไรนั่น ในหัวก็มีความทรงจำอีกชุดแทรกเข้ามา
แล้วเขาก็ยิ่งอึ้งหนักกว่าเดิม
“อะไรนะที่เรียกว่า ตอนนี้ผมเป็นพระเอกโทคุซัทสึ ในอีกโลกหนึ่งของเดือนมิถุนายน อุลตร้าแมนทีโอซึ่งเดิมอยู่ในแผนถูกตัดจบแบบกระโชกฮือฮาเพราะหุ่นขี้เหร่แถมทีวีก็ห่วยแตกเกินไป พอถูกตัดไปแล้ว โลกนี้ก็เลยต้องให้ผมคนนี้มาเป็นอุลตร้าแมนซีลีอุสรับช่วงต่อ
แล้วทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมทำในโลกนี้ จะถูกตัดต่อเป็นซีรีส์โทคุซัทสึ ส่งไปฉายบนแพลตฟอร์มวิดีโอใหญ่ ๆ ให้คนอื่นดู?
แถมเด็ก ๆ เหล่านั้น รวมถึงแฟนโทคุซัทสึทุกคน กระทั่งยูทูบเบอร์สายโทคุซัทสึก็จะได้เห็นการต่อสู้ของผมด้วย
และนี่ถือเป็นโลกแห่งความจริงด้วย ถ้าผมพ่ายแพ้ โลกนี้ก็แทบจะพังพินาศ แล้วถ้าผมตาย ก็คือตายจริง ๆ ใช่ไหม?”
“ลอร์ดวงแหวนแม่งโคตรเก่ง!”
เขาโพล่งคำหยาบออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ มีบ้านใครที่ไหนถ่ายโทคุซัทสึแล้วต้องไปลงสนามจริงในต่างโลก แถมยังถ่ายทอดสดสาธารณะให้ทั้งเน็ตดูอีก? เผลอ ๆ ตอนตัวเองแปลงร่างพลาด โดนยูทูบเบอร์สายโทคุซัทสึเอาไปทำคลิปตลกเหี้ย ๆ ... พอคิดถึงตรงนี้ เหงื่อเย็นก็ผุดซึมเต็มร่าง
แต่ถึงอย่างนั้น มันก็มีข้อดีอยู่ อย่างน้อยต่อไปถ้าตัวเองเขียนนิยายแฟนฟิคอุลตร้าแมน แล้วมีคนถามว่า:“นายเคยเป็นอุลตร้าแมนไหม? เขียนอะไรก็ตามใจ คิดเอาเอง”
ตัวเองก็จะได้ตอบอย่างภาคภูมิว่า ตัวเองเคยเป็นอุลตร้าแมนมาจริง ๆ
เดี๋ยวนะ นี่มันข้อดีตรงไหน?
แต่ที่พิลึกยิ่งกว่าคือ ตอนนี้เขาสามารถใช้จิตเปิด “บิลิบิลิ” ในสมองได้โดยตรง หัวข้อฮิตอันดับหนึ่งเด่นเป็นแสงสีแดง——“คนจีนคนแรกรับบทอุลตร้าแมน! อุลตร้าแมนซีลีอุส!”
กดเปิดหัวข้อ รูปหน้าใหญ่ของตัวเองแขวนเด่นสะดุดตาอยู่ด้านบน
โอ้วแม่เจ้า โดนแฉ?
อวิ๋นอวี้สิ้นหวังขึ้นมาจริง ๆ อย่ามองว่ารูปหน้าใหญ่ของตัวเองตอนนี้หล่อเท่ก็เถอะ รอหลังจากนี้ตอนแปลงเป็นไซลัสแล้วสู้ไม่ไหว ไปขอร้องให้มนุษย์ต่างดาวปล่อยโลกไป ตอนนั้นคงน่าอนาถน่าดูไม่น้อย
[โอ้โห ผมยอมรับว่าหน้าตาพระเอกคนนี้อาจจะดีกว่าผมหน่อยนึง แต่จะรอดเงื้อมมือช่างแต่งหน้าของลอร์ดวงแหวนไหมนั่นอีกเรื่อง]
[ฮา ถึงจะท่านนักอ่านมาเอง ช่างแต่งหน้ามือทองของลอร์ดวงแหวนก็ยังปั้นให้เป็นเรียวโกะได้อยู่ดี ยิ่งพระเอกคนนี้แล้ว]
[จีนกับญี่ปุ่นจะมีทางสงบศึกถาวรไหมนะ?]
[ความเห็นบนนี่แปลก ๆ นะ]
[ต้องยอมรับเลย ลอร์ดวงแหวนนี่โหดจริง ถึงกับหาคนจีนมาเป็นพระเอกจริง ๆ ได้ ขอแค่อย่าเป็นแบบเรดแมนก็พอ]
[ว่าไงพวกเรา ผมพร้อมจะบุกร้านแชมเปญแล้วนะ]
[รีบไปตามเมดูซ่าแห่งโทคุซัทสึมาเร็ว!]
[วันแรกที่เป็นอุลตร้าแมน: "ข้าคือนักรบอุลตร้าแมน!"
วันที่สอง: "ระวังหน่อยอุลตร้าแมน"
วันที่สาม: "แจ่มใสอุลตร้าแมน"
วันที่สี่: "ต้มแกเล่น สดใสอุลตร้าแมน"
วันที่ห้า: "จิตวิญญาณอุลตร้าแมนบ้าบออะไรนั่น ทิ้งไปตั้งแต่หลายล้านปีก่อนแล้ว"]
เลื่อนอ่านคอมเมนต์ไปมา อวิ๋นอวี้พบว่าความกลัวถูกความพิลึกเจือจางไปหลายส่วน
เขาลูบคลำสร้อยจานดาว ปลายนิ้วสัมผัสวาบแสงเรืองรองของจุดแสงที่หมุนติ้ว
จะว่าไป ที่จริงวินาทีแรกที่ได้สร้อยมา อวิ๋นอวี้ก็คิดจะโยนมันทิ้งเหมือนไดโกะ
อุลตร้าแมนนี่ใครอยากเป็นก็เป็นไปเลย ยังไงเขาก็ไม่มีทางเป็นเด็ดขาด!
โยนทิ้งตอนนี้ อาจเอาตัวรอดไปได้สักพัก แต่หากภาพที่โยนอุปกรณ์แปลงร่างถูกฉายออกไป ปล่อยให้สัตว์ประหลาดทำลายโลกตามอำเภอใจ เด็ก ๆ บนโลกดั้งเดิมจะได้เห็นความขี้ขลาดของ "อุลตร้าแมน"... เขาสูดลมหายใจลึก ก่อนค่อย ๆ คล้องสร้อยขึ้นคอ
ภายในจี้ แสงดาวที่เดิมหยุดนิ่งเริ่มหมุนล่องลอย ห้วงขณะนั้น เสียงกระซิบแผ่วเพี้ยนเหมือนดังทะลุกาลอวกาศ: "หลังจากสวมสร้อยแล้ว เจ้าก็ไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาอีกต่อไป..."