ปัง——!
เจียงฟานพุ่งเข้าใส่เหมือนคนเสียสติ อัดหมัดใส่หน้าอู๋จื่อหาวเต็มแรง
จ๊าก——!
เลือดพุ่งกระเซ็น อู๋จื่อหาวกุมจมูกด้วยความเจ็บปวดทันที
“แกกล้าดูถูกยายฉัน ฉันจะต่อยแกให้ตาย!”
เจียงฟานระเบิดพลังทั้งหมดออกมา
“ไอ้บ้าเอ๊ย ทำให้ฉันเลือดตกซะได้ ฉันจะฆ่าแก!” อู๋จื่อหาวพุ่งเข้าใส่เจียงฟานอย่างแรง
ตุบ!
หมัดของอู๋จื่อหาวกระแทกเข้าที่ท้องเจียงฟาน แรงมากแต่เสียงกลับทึบ
เงยหน้ามองเจียงฟาน เขานิ่งเฉยราวกับหมัดนั้นไม่ใช่ที่ท้องตัวเอง
เจียงฟานยิ้มเยาะ จับมือของอู๋จื่อหาวดึงออกจากท้องอย่างง่ายดาย แต่อู๋จื่อหาวยังออกแรงขัดขืน เมื่อเจียงฟานออกแรง ข้อมือของเขาก็ถูกบิดกลับทันที
อ๊าก!
อู๋จื่อหาวร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด
“เจียงฟาน รีบปล่อยจื่อหาวเร็ว แกทำเขาบาดเจ็บแล้ว” สวี่เยี่ยนรีบห้ามปราม
“แกไปให้พ้น ตรงนี้ไม่เกี่ยวกับแก” เจียงฟานไม่ไว้หน้าสวี่เยี่ยนเลย
ตั้งแต่สวี่เยี่ยนทรยศ เจียงฟานเห็นหน้านางก็รู้สึกขยะแขยง
รู้ว่าเกลี้ยกล่อมเจียงฟานไม่ได้ แต่ก็กลัวอู๋จื่อหาวบาดเจ็บจริง สวี่เยี่ยนจึงหันไปพูดกับหลิวหย่าจือ “คุณยายหลิว รีบห้ามเขาเถอะ! ถ้าอู๋จื่อหาวเป็นอะไรไป ตระกูลอู๋ไม่มีทางยอมความแน่”
หลิวหย่าจือก็กลัวเรื่องบานปลาย รีบเข้าไปจับมือเจียงฟาน “ฟานเอ๋อร์ เร็ว ปล่อยเขาเร็วเข้า”
“ยาย อย่ามาห้าม วันนี้ฉันจะทำให้มันพิการ มันกล้าให้ยาลอดหว่างขามัน” เจียงฟานยิ่งพูดยิ่งโมโห มือก็ออกแรงหนักขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“อ๊าก! เร็ว... เร็ว... ปล่อยฉัน” อู๋จื่อหาวเจ็บจนใบหน้าบิดเบี้ยว