สี่ตระกูลใหญ่แห่งเมืองชิงโจว!
แค่ฟังชื่อก็รู้แล้วว่าคนพวกนี้ร่ำรวยขนาดไหน
เจียงฟานถามอย่างอยากรู้อยากเห็น "ฟังดูคล้ายกับนิยายความฝันในหอแดงเลยแฮะ! ในนั้นก็มีสี่ตระกูลใหญ่เหมือนกัน"
ไป๋เจี๋ยพูดเสียงเบา "สี่ตระกูลใหญ่ของพวกเขามีอำนาจมากในเมืองชิงโจว ตราบใดที่ธุรกิจใดที่คุณมองเห็น แทบทุกที่มีเงาของตระกูลพวกเขาอยู่หมด คนพวกนี้คือทายาทรุ่นสองของตระกูลที่ร่ำรวยมหาศาล"
"โอ้! อย่างนี้นี่เอง งั้นพวกเขาเป็นใครกันบ้าง?"
ไป๋เจี๋ยแนะนำ "คนที่ใส่ชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มชื่ออันเสี้ยวหยาง ธุรกิจหลักของตระกูลคือร้านอาหาร โรงแรม และวงการบันเทิง ศาลาหลานถิงแห่งนี้เป็นของครอบครัวเขาที่ดำเนินการอยู่"
"คนที่ใส่ชุดราตรีสีขาวชื่อลู่จื่อชวน เป็นหัวหน้าของคนกลุ่มนี้ด้วย ธุรกิจหลักของตระกูลเขาคือวงการชีวเภสัชและการแพทย์ เป็นวงการที่กำไรท่วมท้นซ้ำซ้อน โรงพยาบาลของเราเป็นหนี้บุญคุณ suppliers รายใหญ่ที่สุดของเราก็คือตระกูลเขา"
"ผู้หญิงที่ใส่ชุดราตรีสีดำชื่อหลินอวิ๋นซี เป็นคนอายุน้อยที่สุดในกลุ่ม ธุรกิจหลักของตระกูลเธอคืออสังหาริมทรัพย์ สินทรัพย์เป็นหมื่นล้าน แต่เธอถือเป็นคนที่ดื้อรั้นที่สุดและไร้เหตุผลที่สุดในกลุ่ม"
"ดื้อรั้นไร้เหตุผล?" เจียงฟานถามอย่าง curious "แปลว่ามีอาการเจ้าหญิงงั้นสิ!"
"ถ้าเป็นแค่นั้นก็ยังดี" ไป๋เจี๋ยพูด "เธอเคยบังคับให้ผู้ชายคนหนึ่งกระโดดลงมาจากชั้นสามจนร่างกายท่อนล่างเป็นอัมพาต เหตุผลก็แค่เพื่อให้ผู้ชายคนนั้นพิสูจน์ว่าเขาแคร์เธอ"
"หา? มีเรื่องแบบนี้ด้วย?" เจียงฟานตกใจ ถาม "แล้วหลังจากนั้นล่ะ?"
"หลังจากนั้นอะไร จะให้มีอะไรอีก เธอแค่กลั่นแกล้งเขาเล่น ๆ"
"เอ่อ! ผู้หญิงคนนี้ชั่วร้ายจริง ๆ"
นอกจากความเกลียดชังแล้ว เจียงฟานยังรู้สึกขนหัวลุกขึ้นมา ผู้หญิงคนนี้ยิ่งไกลยิ่งดี
"ที่หลินอวิ๋นซีเป็นแบบนี้ ก็เกี่ยวข้องกับสภาพแวดล้อมที่เธอเติบโตมา พอเธอเกิด แม่ก็ตกเลือดตาย พ่อยุ่งอยู่กับงานเลี้ยงสังสรรค์ตลอดทั้งวัน เธอถูกเลี้ยงดูโดยพี่เลี้ยงและคนรับใช้ในบ้าน"