อันเสี้ยวหยางตั้งสติกลับมาได้ มองเจียงฟานที่กวักมือเรียกตนอย่างดูถูก ความโกรธพลุ่งพล่านขึ้นมาในทันที
เพราะท่าทีของเจียงฟานนั้นลบหลู่เขาโดยตรง
เจ้าหมอนี่มันใครกัน กล้ามาท้าทายต่อหน้าข้า?
อันเสี้ยวหยางไม่หวาดหวั่นแม้แต่น้อย ถุยน้ำลายหนึ่งที พูดว่า "ไอ้หนู วันนี้แม้เจ้าจะมีสามหัวหกแขน ก็อย่าหวังจะได้อาละวาดในอาณาเขตของข้า"
ไม่คิดว่าน้ำลายนั้นกลับตกลงบนรองเท้าหนังของเจียงฟานอย่างจัง
"ไอ้เด็กเปรต ให้เจ้าเช็ดรองเท้าข้า!" เจียงฟานชี้รองเท้าของตัวเองอย่างไม่เกรงใจ "ไม่อย่างนั้น ข้าจะไม่เกรงใจแล้ว"
"ไม่เกรงใจแล้วจะทำไม? หรือเจ้าจะลองดีกับข้า?" อันเสี้ยวหยางหันไปมองเสาหลักใหญ่ที่สุดของตนอย่างเย่เซวียนเฉิน แล้วพูดต่ออย่างอวดดี "ไอ้หนู ข้าบอกเจ้าเลย ไพ่ของข้าไม่มีปัญหา!"
จริงอยู่ จากสถานการณ์ตอนนี้ ไพ่ในมืออันเสี้ยวหยางยังแน่นหนามาก! ถึงเหเวินชิวเหนียงจะบาดเจ็บ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าสู้ไม่ได้ และเย่เซวียนเฉินยังไม่ทันได้ลงมือ เขาจึงรู้สึกว่าเจียงฟานไม่มีอะไรน่ากลัว
อีกอย่าง เขาคือหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งชิงโจว ตระกูลอัน จะไปเช็ดรองเท้าให้ใครได้อย่างไร?
"ดูท่าเจ้าจะไม่คิดใช้โอกาสที่ข้าให้แล้ว ตอนแรกแค่เจ้าเช็ดน้ำลายบนรองเท้าข้า ข้าก็จะปล่อยเจ้าไป และตอนนี้ต่อให้เจ้าอยากเช็ดก็ไม่มีโอกาสแล้ว"
เจียงฟานพูดจบ ก็ก้าวเดินตรงไปหาอันเสี้ยวหยาง
เห็นท่าทีของเจียงฟานเช่นนี้ อันเสี้ยวหยางไม่กลัว กลับหัวเราะ "เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน? คิดว่าข้าจะกลัวเจ้าเหรอ?"
เจียงฟานสีหน้านิ่งเรียบ เดินตรงเข้าไปหาเขา
"เมื่อกี้ป้าหวูคงแค่ประมาท เลยพลาดท่าโดนเจ้าต่อยไปหนึ่งหมัด เดี๋ยวพอนางพักหาย เจ้าก็ตายแน่"
สำหรับคนนอกวงการวิถียุทธ์อย่างอันเสี้ยวหยาง เขาไม่มีทางเข้าใจฝ่ามือนั้นของเจียงฟานได้ คิดไปเองว่านางคงแค่ประมาท