“ซ่งอีเจิน เธอกล้าเหรอ!” เซวียจื้อหมิงตะโกนลั่น
วงแหวนยับยั้งพลังพิเศษสั่นเบา ๆ ร่างของเขาพลันแข็งทื่อ ไหล่เพิ่งยันขึ้นมาได้เล็กน้อยก็ทรุดลงไปอีกครั้ง
“ทำไมฉันจะไม่กล้า?” ในที่สุดซ่งอีเจินก็หันไปมองเขา “แก่นผลึกพวกนั้น เดิมทีก็เป็นพวกเราที่ชำระล้างทีละเม็ด”
ซ่งอีเจินหันกลับไปหาสีเฉียว “มากับฉันเถอะ”
เจียงหลินชวนไม่พูดพร่ำทำเพลง ตามเหวินเซียวไปทันที ข้างประตูมีเหลียงเซ่าผิงคอยข่มขู่ แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว
ทั้งสี่คนเดินผ่านกำแพงด้านตะวันออกที่ถล่มลง มุ่งหน้าไปยังใจกลางฐาน
ซ่งอีเจินชี้ไปยังอาคารสำนักงานสามชั้นเบื้องหน้า แล้วลดเสียงลง “แก่นผลึกซ่อนอยู่ในห้องใต้ดิน แต่ทางเข้าไม่ได้อยู่ชั้นใต้ดินหนึ่ง กลับอยู่ในห้องของเซวียจื้อหมิง ข้างในมีระดับสี่ 13 เม็ด แล้วก็ระดับห้าอีก 3 เม็ด”
สีเฉียวชะงักฝีเท้า “แน่ใจนะ?”
“แน่ใจ แก่นผลึกพวกนั้นฉันชำระล้างด้วยมือตัวเองทั้งนั้น แก่นผลึกระดับห้ามีไม่มาก แต่เซวียจื้อหมิงไม่กล้าใช้ เลยเก็บสำรองไว้ทั้งหมด” ซ่งอีเจินตอบ “ฉันรู้กลไกของคลังลับ แต่รหัสน่าจะถูกเขาเปลี่ยนไปแล้ว”
สีเฉียวเร่งฝีเท้าทันที “ไม่เป็นไร อย่างมากก็พังเข้าไปตรง ๆ”
รหัสของคลังลับถูกเปลี่ยนไปจริง ๆ
ซ่งอีเจินลองสองครั้งก็เปิดไม่ได้ สีเฉียวจึงไม่เสียเวลาอีกต่อไป
คมมีดมิติปรากฏขึ้น ประตูโลหะหนาหนักถูกตัดขาดออกจากกัน
จำนวนแก่นผลึกเป็นไปตามที่ซ่งอีเจินบอกจริง ๆ สีเฉียวตรวจดูแวบหนึ่ง ก่อนเก็บแก่นผลึกชำระล้างทั้งหมดไป
ระหว่างทางกลับ ซ่งอีเจินเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน “เธอไปช่วยคนก่อนก็ได้ ของที่จะใช้แลกเปลี่ยนไม่จำเป็นต้องรีบตอนนี้”
สีเฉียวมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มขึ้นกะทันหัน “ของที่จะแลกเปลี่ยน ฉันให้เธอเมื่อไรก็ได้”