ทุกคนหันไปมองอาคารเรียนรวมเก่าพร้อมกัน ไฟไหม้!
เด็กหนุ่มหน้าตาน่ารักรีบตรวจสอบเวลาปัจจุบัน น้ำเสียงยิ่งพูดยิ่งสูงขึ้น “พลังแห่งกฎเกณฑ์กาลเวลาได้ดึงทั้งโลกให้ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งปีก่อน วันนี้คือวันที่อาคารเรียนรวมเก่าเกิดไฟไหม้!”
ราวกับจะพิสูจน์คำพูดของมัน ควันดำพลันพวยพุ่งออกมาจากหน้าต่างบานหนึ่งบนชั้นสี่
สีเฉียวลืมร้องไห้ไปชั่วขณะ รีบกวาดตามองซ้ายขวา แต่ไม่เห็นผีตนนั้น
“สวี่จือเซี่ยล่ะ?”
ระบบรีบค้นหา “สติของเธอกลับเข้าร่างแล้ว อยู่บนชั้นสี่!”
เจียงหลินชวนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรแจ้งหน่วยดับเพลิงทันที แล้วต่อสายแจ้งตำรวจ
“เราต้องเข้าไป ไม่ใช่แค่ช่วยสวี่จือเซี่ย แต่ยังต้องเอาหลักฐานออกมาด้วย”
“ฟู่หมิงเฉิงคงไม่เก็บเอกสารพวกนั้นไว้ในตึกหรอก” เสิ่นชิงเหอขมวดคิ้ว
“เอกสารที่เป็นลายลักษณ์อักษรคงย้ายไปแล้ว แต่มีบางอย่างที่จัดการได้ไม่เร็วขนาดนั้น” เซี่ยถิงหลานกล่าว “แล้วยังมีสมุดบันทึกของสวี่จือเซี่ยด้วย”
“เราจะเข้าไปยังไง?” สีเฉียวถาม เสียงเล็กใสเหมือนเด็กน้อย แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาสนใจเรื่องนั้น
“ของในมิติยังเอาออกมาได้ไหม?” เซี่ยถิงหลานก้มมองสีเฉียวตัวน้อย
จริงด้วย! สีเฉียวรีบสัมผัสถึงมิติของตัวเอง
“ได้!” สีเฉียวดีใจจนเกือบกระโดดออกจากอ้อมแขนเซี่ยถิงหลาน “มิติของฉันยังเปิดได้!”
พลังพิเศษด้านเวลาและมิติของเธอว่างเปล่าจริง ๆ ไม่อาจเรียกใช้พลังได้แม้แต่น้อย แต่พื้นที่หยุดนิ่งขนาด 5,000 ลูกบาศก์เมตรยังคงอยู่ครบถ้วน ชั้นวางของแต่ละแถวด้านในยังชัดเจนแจ่มแจ้ง
สีเฉียวเองก็รู้สึกแปลกใจ พื้นที่มิติของเธอกับพลังแห่งมิติเหตุใดจึงแยกออกจากกันได้?