“ระบบ ไข่ที่ยังมีชีวิตเก็บเข้ามิติได้ไหม?”
เด็กชายตัวน้อยส่ายหัวไปมา “ไม่รู้สิ ยังไงผู้มีพลังมิติส่วนตัวที่นี่ก็เก็บสิ่งมีชีวิตไม่ได้อยู่แล้ว”
สีเฉียวมองไข่สีเทาอมฟ้าในอ้อมแขน แล้วมองไข่อีกสองฟองในมือเหวินเซียว ความดีใจเมื่อครู่มลายหายไปทันที
“หรือโฮสต์ลองดูล่ะ?”
สีเฉียวกอดไข่แน่นขึ้น “ถ้าเก็บไม่ได้ล่ะ?”
เด็กชายตัวน้อยเอานิ้วชี้ทั้งสองข้างมาแตะกันเบา ๆ น้ำเสียงค่อย ๆ แผ่วลง “ก็อาจจะ...ไม่มีโอกาสครั้งหน้าแล้ว”
“แล้วจะให้ฉันลองทำไม?”
“ระบบแค่เสนอแนวทางเองนะ”
“เสนอได้ดีมาก คราวหน้าไม่ต้องเสนอแล้ว”
สีเฉียวกอดไข่ในอ้อมแขนแน่น เธอพอจะสัมผัสได้ว่าตอนนี้มิติของตัวเองเก็บสิ่งมีชีวิตไม่ได้
ส่วนอนาคตจะเก็บได้หรือเปล่า เธอก็ไม่รู้เหมือนกัน
เจียงหลินชวนดันแว่น “เรื่องเฉพาะทางก็ต้องให้ผู้เชี่ยวชาญจัดการ เพราะงั้นข้อเสนอของผมถึงน่าเชื่อถือที่สุดใช่ไหม?”
เหวินเซียวไม่สนใจเขาสักนิด หันไปหา หานเฉิงเยว่แทน “เอาใส่เป้ไปก่อนแล้วกัน”
หลัวจิ่งกลั้นไม่อยู่ หันหลังไปหัวเราะอยู่นาน
“อ๊ะ ในมิติของฉันมีกล่องเก็บตัวอย่างควบคุมอุณหภูมิ น่าจะเอามาใส่ไข่สามฟองนี้ได้ไหม?” สีเฉียวมองไปรอบ ๆ ตอนนี้ฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว “งั้นฉันเอาบ้านตู้คอนเทนเนอร์ไปวางตรงนั้นเลยดีไหม พื้นที่เรียบพอด้วย”
เซี่ยถิงหลานมองไปตามทิศที่สีเฉียวชี้ แล้วพยักหน้า
“ได้ ขอบเขตบ้านนิรภัยปลอดภัยทั้งหมด กลับไปเขตโรงงานร้างก็ต้องเสียเวลาโดยไม่จำเป็น”
พวกเขาเดินไปทางตะวันตกตามถนนเก่ามาหลายกิโลเมตรแล้ว พักแถวนี้เลยยังดีกว่า