เซี่ยถิงหลานเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า “ระบบบอกว่ามิตินี้ไม่มีภารกิจ”
“อ้อ ใช่แล้ว” หลัวจิ่งพยักหน้ารัว ๆ
เจียงหลินชวนดันแว่นอย่างกระอักกระอ่วน เขาเองก็ลืมไปเหมือนกัน
พออาบน้ำเสร็จแล้วออกมาเห็นอาหารเต็มโต๊ะ ใครจะยังจำเรื่องอื่นได้อีก
“ไม่เป็นไร เรื่องปกติน่ะ พวกคุณใช้พลังกันไปเยอะมาก กินให้อิ่มก่อนแล้วค่อยคุยเรื่องสำคัญ จะได้คิดอะไรชัดเจนขึ้น” เสิ่นชิงเหอยังรินชาที่ชงไว้ให้ทุกคนคนละแก้ว
“พวกคุณนี่นะ ถ้าไม่มีฉันจะทำยังไงกัน!” จอภาพลอยสว่างวาบ ระบบก็โผล่ขึ้นมา
“แล้วเมื่อกี้คุณหายไปไหนมา?” สีเฉียวถามเสียงห้วน
“เรื่องนั้นไม่สำคัญ” ระบบกระแอมเบา ๆ “ฉันก็ช่วยพวกคุณสู้กับซอมบี้ไม่ได้อยู่ดี ว่าไหมล่ะ!”
สีเฉียวไม่สนใจมัน
หลัวจิ่งโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย “ระบบ ถ้าไม่มีภารกิจของมิติ ก็แปลว่าเราทำอะไรก็ได้ตามใจใช่ไหม?”
“ฝันไปเถอะ” เจียงหลินชวนแก้ให้ “ไม่มีภารกิจแปลว่าโจทย์อิสระ ปกติยากกว่าทำตามโจทย์เสียอีก”
“แบบนั้นก็เอาเปรียบกันเกินไปแล้ว” หลัวจิ่งหมดแรงใจ
“เพราะเป็นการส่งตัวไปยังจุดที่กำหนด จึงไม่มีภารกิจที่ต้องทำให้สำเร็จ แต่ก็มีข้อดีอยู่ ขอแค่พวกคุณทั้งเจ็ดคนอยู่ด้วยกัน ก็เลือกกลับได้ทุกที่ทุกเวลา แม้กระทั่งตอนกำลังต่อสู้”
ระบบเริ่มร้อนใจเมื่อถูกพวกเขาพูดใส่ มันไม่มีทางเอาเปรียบผู้ใช้หรอก!
ถ้าสีเฉียวรู้ความคิดของมัน คงด่ามันสักคำว่า ตอนนั้นไอ้ตัวไหนกันที่บังคับส่งเธอมาที่นี่ แถมยังปล่อยให้โดนซอมบี้กัดอีก?!
แต่เธอไม่รู้ จึงได้แต่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ
“หมายความว่าถ้าเกิดสถานการณ์คุกคามชีวิตขึ้นมา เราก็กลับได้ทันทีเลยเหรอ?”