“มีตัวเมียที่ชอบแล้วหรือ?”
หญิงสาวหันกลับมาหาเซี่ยถิงหลาน “แล้วทำไมเธอถึงไม่เลือกนายล่ะ?”
เจียงหลินชวนเพิ่งยืนได้มั่นคง พอได้ยินคำพูดนั้นก็หันไปมองเซี่ยถิงหลานแวบหนึ่ง
“นี่เป็นเรื่องระหว่างผมกับเธอ” เซี่ยถิงหลานกลับมีสีหน้าสงบนิ่ง
หญิงสาวใช้นิ้วคลึงลูกปัดหินที่คอ สีหน้าไม่ยินยอมอยู่บ้าง
“นายยังไม่เคยใช้ชีวิตร่วมกับฉันเลย แล้วทำไมถึงไม่ยอมล่ะ? ฉันชอบนายจริง ๆ ถ้านายอยู่ต่อ ฉันจะดีกับนายแน่นอน”
เซี่ยถิงหลานส่ายหน้า ไม่พูดอะไรอีก
พวกผู้ชายที่รอแสดงความยินดีอยู่ตรงปากถ้ำต่างมีท่าทีระมัดระวัง
หญิงสาวจ้องรูปร่างสูงตรงของเซี่ยถิงหลาน มองใบหน้าเขาอีกหลายครั้ง ก่อนสะบัดมือแล้วจากไป
อาฉีกลับถึงถ้ำของตัวเอง เพิ่งนั่งลงก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคย
เหยียนซั่วเพิ่งกลับมาจากข้างนอก ในมือถือห่อหนังสัตว์ไว้
เขาเป็นสามีอสูรคนแรกของอาฉี และยังเป็นหัวหน้าเผ่านี้ด้วย
“มาดูสิว่าฉันเอาอะไรมาให้”
เมื่อเปิดหนังสัตว์ออก ข้างในมีผลไม้สีแดงหลายลูก ล้วนเป็นของที่เธอชอบกินตามปกติ
อาฉียื่นมือหยิบไปลูกหนึ่ง ส่วนเหยียนซั่วยังคงสังเกตสีหน้าเธอ
“ได้ยินว่าตัวผู้ต่างถิ่นคนนั้นไม่ยอมอยู่ต่อ? อย่าโกรธเลย ลองชิมนี่ก่อน ฉันเลือกแต่ลูกที่หวานมาก”
อาฉีส่ายหน้า
“เขาไม่รู้จักบุญคุณอยู่บ้างก็จริง แต่ฉันยังไม่ถึงกับโกรธเพราะเรื่องนี้หรอก”
เธอกัดผลไม้คำหนึ่งแล้วพูดต่อ “ที่ฉันอยากให้เขาอยู่ ไม่ใช่เพราะเขาหน้าตาดีอย่างเดียว”
“เขาฆ่าสัตว์ขนเหล็กทั้งฝูงได้คนเดียว นายได้ยินแล้วใช่ไหม?”