อีกด้านหนึ่ง ตอนหานเฉิงเยว่ไปถึง เจ้าหน้าที่กู้ภัยก็เคลียร์เศษหินรอบรถบรรทุกออกไปได้เกินครึ่งแล้ว
ตัวรถถูกยึดให้อยู่กับที่เรียบร้อย
แต่หินก้อนยักษ์ที่ถล่มลงมาบีบห้องคนขับจนยุบ ประตูรถกับกรอบประตูบิดเบี้ยวเข้าหากัน ไม่มีแม้แต่ช่องให้สอดเครื่องมือเข้าไป
คนขับติดอยู่ข้างใน ทำได้เพียงหันศีรษะอย่างยากลำบาก
“เครื่องจักรหนักมาถึงไหนแล้ว?”
“ยังติดอยู่ข้างนอก กำลังเคลียร์ถนนอยู่”
คนถามยกมือปาดหน้า ก่อนจะย่อตัวลงอีกครั้ง
“พี่ อย่าเพิ่งหลับ คุยกับผมหน่อย”
คนข้างในขยับปาก แต่เสียงแผ่วจนฟังไม่รู้เรื่องแล้ว
หานเฉิงเยว่เดินอ้อมไปด้านข้าง รับเครื่องมือจากมือเพื่อนร่วมทีม
“ช่วยส่องเข้าไปข้างในหน่อย”
อีกฝ่ายรีบเลื่อนแสงไฟไปส่อง แล้วเตือนเขา “ตรงนี้ถูกบีบจนแน่นไปหมด ระวังอย่ากดทับคน”
“รู้แล้ว”
หานเฉิงเยว่ยืนยันตำแหน่งของคนขับ ก่อนจะยันเครื่องมือเข้ากับขอบประตูที่บิดเบี้ยว ถุงมือปิดบังแสงสีทองที่ผุดขึ้นบนฝ่ามือ มือหนึ่งประคองไว้ ส่วนอีกมือจับขอบแน่น แล้วค่อย ๆ ออกแรงดึงออกด้านนอก
เสียงโลหะเสียดสีกันบาดหู
คนข้าง ๆ เงยหน้าพรวด
กรอบประตูที่แทบถูกบีบจนเป็นชิ้นเดียวกันกลับถูกดึงแยกออกจนเกิดช่องว่าง
“ส่องเข้ามาใกล้อีกหน่อย”
เพื่อนร่วมทีมรีบขยับไฟ อีกคนก็ก้าวเข้ามาเตรียมช่วยรับคน
หานเฉิงเยว่ไม่หยุดมือ
เมื่อช่องว่างกว้างพอจะช่วยคนได้ เขาจึงประคองประตูรถไว้ให้มั่น แล้วเอ่ยเสียงเข้ม “รับคน!”
ตอนคนขับถูกย้ายออกมา คนที่ถามเรื่องเครื่องจักรหนักเมื่อครู่ยังเฝ้าอยู่ข้าง ๆ
เขามองกรอบประตูที่บิดเบี้ยว แล้วหันมามองหานเฉิงเยว่ หน้าอกกระเพื่อมแรงอยู่หลายครั้ง
“ช่วยคนออกมาได้แล้ว” เขากดวิทยุสื่อสาร น้ำเสียงคลายลงในที่สุด “คนทางนี้ออกมาได้แล้ว!”