เถาวัลย์ที่พันปลายนิ้วของเธอเห็นเธอไม่พูด จึงถูไถเข้าหาอย่างประจบประแจงอีกครั้ง
เจียงหลินชวนกลับเอ่ยขึ้นกะทันหันว่า “บางทีนี่อาจเป็นเรื่องดีก็ได้”
“หมายความว่ายังไง?” สีเฉียวหันไปมองเขา
“แค่ดูดซับไปนิดเดียวก็กลายเป็นแบบนี้แล้ว ถ้าปล่อยให้มันดูดซับเข้าไปโดยตรงล่ะ?”
บางทีพวกเขาอาจได้ผู้ช่วยเพิ่มอีกคน เจียงหลินชวนมองท่าทีพึ่งพาสีเฉียวของเถาวัลย์ พลางคิดในใจ
สีเฉียวเองก็นึกถึงเรื่องนี้เช่นกัน แต่ยังกล่าวว่า “สังเกตดูอีกหน่อยเถอะ”
ถ้าเลี้ยงจนกลายเป็นสิ่งมีชีวิตน่าสะพรึงกลัวอย่างต้นไม้กลายพันธุ์ขึ้นมา จะทำอย่างไร?
เจียงหลินชวนพยักหน้า ไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก
เขายื่นรายการให้เธอ “นี่คือของที่ซ่งอีเจินอยากแลก”
อาหาร ยา เสื้อผ้า และของจำเป็นในชีวิตประจำวันอื่น ๆ สีเฉียวกวาดตามองเพียงครั้งเดียว
“เอาออกมาให้พวกเขาตอนนี้เลยหรือ?”
“ไม่ต้องรีบ ตอนนี้พวกเขาไม่มีที่เก็บ” เจียงหลินชวนส่ายหน้า “อีกอย่าง ซ่งอีเจินยังอยากแลกอาวุธอีกชุดหนึ่ง โดยใช้แก่นผลึกชำระล้างที่พวกเขามี และช่วยชำระล้างแก่นผลึกระดับ 4 กับระดับ 5 ให้เราอีกอย่างละหลายเม็ด”
“ส่งแก่นผลึกกับอาวุธให้พวกเขาก่อน รอชำระล้างเสร็จและมีที่พักแล้วค่อยมาแลกกับเรา”
“ได้” สีเฉียวเห็นว่าไม่มีปัญหา
“ซ่งอีเจินยังรับปากด้วยว่า ต่อไปถ้ามีแก่นผลึกระดับสูงที่ต้องชำระล้าง ก็ไปหาเธอได้”
ซ่งอีเจินเป็นฝ่ายเสนอเรื่องนี้เอง เพราะอยากสร้างความร่วมมือระยะยาวกับสีเฉียว
เรื่องนี้เป็นประโยชน์กับทีมของพวกเขาเช่นกัน เจียงหลินชวนจึงตอบตกลงแทนสีเฉียวในตอนนั้น