ทั้งเจ็ดคนไปยังห้องประชุมหมายเลขหนึ่ง
ท่านฉิน ท่านกัว และหลู่หมิงเจิ้งมาถึงแล้ว
สีเฉียวเห็นท่านกัวแล้วถึงนึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง “คุณปู่กัว วันนี้ทำไมถึงไม่ได้ไปเขตกักกันล่ะคะ?”
ก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่พวกเขากลับมา ท่านกัวจะรีบร้อนมาหาพวกเขาเสมอ
“ฉันเพิ่งรู้เมื่อกี้ว่าพวกเธอกลับมาแล้ว” ท่านกัวตอบ
“ช่วงนี้เขายุ่งจนแทบไม่มีเวลาหายใจ ติดต่อก็ไม่ได้” ท่านฉินกล่าว “ตอนเที่ยงฉันตามหาไปทั่วฐาน กว่าจะเจอตัวก็ที่ห้องทดลองหมายเลขสาม”
ท่านกัวขมวดคิ้ว “ตอนนั้นการทดลองกำลังอยู่ในขั้นตอนสำคัญ พอคุณมา ก็ทำฉันเสียเวลาไปหมด”
“งั้นเหรอ? ฉันทำคุณเสียเวลา?” ท่านฉินเลิกคิ้วมอง “แล้วใครกันที่พอได้ยินว่าพวกสีเฉียวกลับมาจากมิติซอมบี้วันสิ้นโลก ก็รีบตามมาทันที?”
ท่านกัวเงียบไป
ท่านฉินจึงไม่ล้อเขาต่อ
“ช่วงนี้ท่านกัวยุ่งจริง ๆ ครับ” หลู่หมิงเจิ้งอธิบาย
“หลังใช้งานแผงควบคุมการระบายพลังงานพายุหมุนระดับภูมิภาคแล้ว ก็ส่งไปไว้ในเขตทดลองเฉพาะทาง แม้ร้านค้าจะไม่ได้ให้พิมพ์เขียวการผลิตฉบับสมบูรณ์มา แต่เอกสารประกอบเกี่ยวกับโครงสร้าง วิธีใช้งาน และการบำรุงรักษากลับครบถ้วนมาก ไม่ว่าจะเป็นระบบควบคุม เซนเซอร์ การกักเก็บพลังงาน หรือแบบจำลองสภาพอากาศ แต่ละหัวข้อล้วนควรค่าแก่การศึกษา ยิ่งรวมกับข้อมูลฉบับสมบูรณ์ของแผ่นชำระล้างและยาทำความบริสุทธิ์ ช่วงนี้ก็มีผลงานใหม่ออกมาไม่น้อยแล้ว”
ท่านกัวเสริม “ยังมีแก่นผลึกที่เธอทิ้งไว้ให้ฉันก่อนออกเดินทางด้วย มันวิเศษจริง ๆ”
ท่านฉินมองเขา “เพราะงั้นคุณถึงโต้รุ่งติดกันสองคืนเลยหรือ?”
“งานวิจัยเพิ่งมีเค้าโครง จะให้หยุดได้ยังไง?”