สามวันต่อมา
“โฮสต์ ตื่นได้แล้ว! วันนี้ต้องไปโรงเรียนนะ!”
เวลา 6 โมงครึ่ง เสียงระบบดังขึ้นในห้องพักผู้ป่วย
สีเฉียวดึงผ้าห่มคลุมโปง เหลือให้เห็นเพียงกระจุกผมเล็ก ๆ
“ไม่ไป”
เธออายุแค่ 4 ขวบแล้ว จะไปโรงเรียนอะไรอีก
“โรงเรียนหยุดเรียนมา 3 วันแล้ว วันนี้เปิดเรียนตามปกติ สวี่จือเซี่ยกับโจวซวี่ป๋ายก็จะไป พวกคุณต้องไปด้วยนะ!”
บนเตียงอีกฝั่ง เจียงหลินชวนลืมตาขึ้น ก่อนจะก้มมองชายโครงที่พันผ้าไว้เรียบร้อย
“ตอนนี้ฉันเป็นคนซี่โครงหักตั้ง 2 ซี่ นายยังใจร้ายให้ฉันไปอีกเหรอ?”
ระบบตอบ “เลิกแกล้งได้แล้ว หลายวันมานี้พวกคุณกินแต่อาหารที่มีสรรพคุณพิเศษ ต่อให้แผลยังไม่หายสนิท ก็ใกล้หายแล้วล่ะ”
ไหล่ของเสิ่นชิงเหอเย็บแผลไว้และยังพันผ้าก๊อซอยู่ แต่ความจริงหายดีตั้งนานแล้ว เขาตอบอย่างสงบนิ่ง “รีบลุกเถอะ วันนี้ต้องออกจากโรงพยาบาล ไม่อย่างนั้นความก็แตกพอดี”
“ก็ได้ ๆ แต่ทำไมพวกเรายังต้องไปเรียนด้วย?” เจียงหลินชวนลุกขึ้นนั่ง พลางขยี้ผมยุ่ง ๆ
“เพราะเป้าหมายภารกิจไปโรงเรียนแล้วไง” ระบบตอบอย่างเต็มเหตุผล “ถ้าพวกคุณไม่ไป แล้วจะช่วยให้พวกเขาคบกันได้ยังไง?”
ห้องผู้ป่วยเงียบลง
เยี่ยมจริง ๆ
ไม่เปลี่ยนเจตนาแรกเริ่มเลยสักนิด พวกเขายังต้องไปส่องเด็กมัธยมจีบกันอีก
เซี่ยถิงหลานตื่นแล้ว เขาพิงขอบหน้าต่าง อ่านประกาศจากโรงเรียนที่ระบบส่งมาให้ “ตัวตนของพวกเรากลับมาแล้วเหรอ?”
“เติมข้อมูลครบแล้ว”
ระบบเปิดข้อมูลล่าสุดของทั้งสี่คนขึ้นมา
เซี่ยถิงหลาน เจียงหลินชวน และเสิ่นชิงเหอยังคงเป็นนักเรียนห้องเจ็ดชั้นมัธยมปลายปีสอง เมื่อโรงเรียนกลับมาเปิด พวกเขาก็ต้องสะพายกระเป๋าไปเรียน
ส่วนสีเฉียว…