สีเฉียวเงยหน้าขึ้นจากข้างโต๊ะอย่างฉับพลัน ผมยุ่งเหยิงชี้ฟูอยู่บนหัว
“ผ่านอะไรแล้ว? พวกเราจะได้กลับไปแล้วเหรอ?”
“ไม่ใช่กลับไป แต่เป็นคำขออัปเกรดกองรางวัลที่ฉันยื่นทีหลังต่างหาก!”
สีเฉียวยังตื่นไม่เต็มตา “คำร้องของนายไม่ถูกปฏิเสธไปแล้วเหรอ?”
“นั่นมันคำร้องเรียน ส่วนครั้งนี้เป็นคำขออย่างเป็นทางการ คนละเรื่องกัน!”
เพิ่งถามจบ เธอก็หันไปมองทางเปลหาม เซี่ยถิงหลานฟื้นแล้ว กำลังใช้แขนยันตัวลุกขึ้นนั่ง
“คุณฟื้นแล้วเหรอ?”
“อืม” เสียงของเซี่ยถิงหลานยังแหบอยู่บ้าง “ผมไม่เป็นไรแล้ว”
สีเฉียวจ้องเขาอยู่สองวินาที พอแน่ใจว่าเขาฟื้นขึ้นมาจริง ๆ สีหน้าก็ดีขึ้นกว่าเดิมมาก เธอถึงยอมแบ่งความสนใจให้ระบบ
ระบบเท้าเอว แทบอยากแปะคำว่า ‘ลำพองใจ’ ไว้กลางหน้าผาก
“โฮสต์ คุณเก็บโอกาสสุ่มรางวัลจากการประเมินระดับ SSS ไว้สองครั้งมาตลอดไม่ใช่เหรอ? ทั้งหมดได้มาจากตำแหน่งมิติระดับต่ำ เดิมทีก็ใช้กับกองรางวัลระดับต่ำ ตอนนี้พวกเราเข้าสู่ตำแหน่งมิติระดับกลางแล้ว ก็ยื่นขออัปเกรดกองรางวัลเป็นระดับกลางได้”
สีเฉียวเข้าใจแล้ว “ถ้าฉันยังไม่สุ่ม ไปถึงตำแหน่งมิติระดับสูง ก็อัปเกรดได้อีกใช่ไหม?”
“ได้สิ ขอแค่โฮสต์เก็บเอาไว้ได้” คางเล็ก ๆ ของระบบเชิดขึ้นแทบจะชี้ฟ้า “นี่เป็นสิทธิพิเศษที่ซ่อนอยู่สำหรับการประเมินระดับ SSS เท่านั้น การสุ่มรางวัลทั่วไปไม่มีหรอก”