หลังมื้อเช้า สีเหวินหย่วนขับรถพาทั้งสามคนไปส่งที่ห้าง ก่อนจากกัน เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาโอนเงินก้อนหนึ่งให้หลินฮุ่ยฟาง
หลินฮุ่ยฟางเห็นข้อความแจ้งเงินเข้า ก็เลิกคิ้วขึ้น «เงินเก็บลับ ๆ ของคุณยังเหลือเยอะนี่»
«เงินที่บ้านคุณเป็นคนดูแลทั้งหมดนี่นา มีแค่โบนัสเดือนก่อนที่ยังไม่ได้ยึดไป อย่างน้อยก็ต้องเหลือให้ผมบ้างสิ»
«เก็บไว้เถอะ ไม่มีใครคิดจะมาแย่งของคุณหรอก» หลินฮุ่ยฟางยิ้มมุมปาก
สีเฉียวตาไว มองเห็นเข้าพอดี
«พ่อ ถึงกับเอาเงินเก็บลับ ๆ ไปช่วยศัตรูเลยเหรอ»
«ซื้อเสื้อผ้าให้ลูกสาว จะเรียกว่าช่วยศัตรูได้ยังไง» สีเหวินหย่วนหัวเราะพลางเลื่อนกระจกรถขึ้น «เดินเล่นให้สนุก เจอกันตอนมื้อเที่ยง»
รถขับออกไป
สีเฉียวถูกลากเข้าไปในห้าง หลังเดินร้านแรกจบ หลินจื่อเซียวก็มีถุงติดมือเพิ่มมาสองใบ
«แม่ พอแล้ว» สีเฉียวยืนอยู่หน้ากระจกลองเสื้อ พยายามหาเหตุผลมาคุยกับแม่ «เสื้อพวกนี้ดูแทบไม่ต่างกันเลย»
«ตรงไหนที่ไม่ต่างกัน»
«ก็เป็นเสื้อแขนสั้นเหมือนกันหมด»
หลินฮุ่ยฟางไม่อยากคุยกับเธอ หันไปถามหลานชายแทน «เจียเจีย ว่าตัวนี้สวยไหม»
หลินจื่อเซียวมองอย่างจริงจัง «สวยครับ»
«แล้วตัวเมื่อกี้ล่ะ»
«ก็สวยครับ»
ในที่สุดสีก็พบช่องทาง «แม่ ไม่ต้องถามเขาหรอก เขาไม่เห็นความต่างเลยสักนิด»
หลินจื่อเซียวก้มมองถุงในมืออย่างไม่สะทกสะท้าน «หน้าที่ของผมคือถือของครับ»
ดีมาก
ไม่เพียงไร้คนช่วย ยังไม่มีพันธมิตรที่มีรสนิยมเป็นของตัวเองสักคน
สุดท้ายหลินฮุ่ยฟางก็ซื้อเสื้อผ้าให้เธอสามชุด แล้วยังเลือกซื้อรองเท้าอีกคู่ด้วย สีเฉียวเดินตามพลางบ่นว่าตอนนี้ตัวเองมีเงินเดือนแล้ว แต่หลินฮุ่ยฟางทำเหมือนไม่ได้ยิน รอจ่ายเงินเสร็จถึงค่อยพูดว่า «การที่ลูกอยากเลี้ยงตัวเองเป็นเรื่องดี แต่พ่อแม่ซื้อเสื้อผ้าให้ไม่กี่ชุด ก็ไม่ได้ขัดขวางความเป็นอิสระของลูกสักหน่อย»