ทั้งสองเดินต่อไป โดยเซี่ยถิงหลานเดินนำคอยเปิดทาง ส่วนสีเฉียวเดินตามติด ๆ พลางนึกถึงกฎของเกมทำฟาร์มที่เคยเล่น ไม่รู้ว่าจะมีอะไรเหมือนกันบ้างหรือเปล่า
พื้นที่รกไปด้วยวัชพืชผืนนี้กว้างไม่น้อย ทั้งคู่เดินกันอยู่นานก็ยังไปไม่ถึงกระท่อมไม้
“ฟาร์มนี้กว้างใช่เล่นเลย ไม่รู้ว่าเป็นของใคร แล้วทำไมถึงปล่อยร้างไว้แบบนี้นะ?” สีเฉียวพึมพำ
“ติ๊งต่อง ยินดีด้วย โฮสต์เปิดใช้งานภารกิจลับ ค้นหาสาเหตุที่ฟาร์มถูกทิ้งร้าง”
“ยังมีภารกิจลับด้วยเหรอ?”
เซี่ยถิงหลานได้ยินแล้วก็หัวเราะ “เห็นไหม ฉันบอกแล้วว่าเธอโชคดีมาก”
สีเฉียวกะพริบดวงตากลมโต “พูดอีกสักสองครั้ง ฉันอาจจะเชื่อจริง ๆ ก็ได้นะ”
สกินหมาหูใหญ่ของเธอเอ๋ย ช่วงหลายวันนี้เธอลืมเข้าเกมไปเลย ไม่รู้ว่าพอกลับไปแล้วกิจกรรมสุ่มรางวัลแบบจำกัดเวลาจะจบหรือยัง เธอสุ่มไปตั้งหลายครั้งแล้ว ต่อให้ต้องขุดถ่านเพิ่มอีกสองรอบ รอบละสิบครั้ง ก็น่าจะแลกสกินมาได้แน่
พอคิดถึงเงินที่จะต้องจ่าย สีเฉียวก็รู้สึกปวดใจขึ้นมา
ถึงคุณฉินจะรับปากว่าจะจ่ายเงินเดือนให้ แต่ตอนนี้เธอยังไม่ได้รับสักหน่อย สีเฉียวจึงยังอดเจ็บปวดเวลาใช้เงินไม่ได้
เมื่อเดินผ่านพงหญ้ารกทึบไป ด้านหน้าก็เป็นแปลงดินสีดำคล้ำหลายแปลง ดูเหมือนไม่มีใครดูแลมานานแล้ว
หลังคากระท่อมไม้ขาดหายไปมุมหนึ่ง หน้าต่างมีฝุ่นจับหนา ป้ายไม้หน้าประตูแขวนห้อยต่องแต่งจวนจะร่วง
บนป้ายไม้มีตัวอักษรอยู่หลายตัว
【ฟาร์มเสี่ยวหม่าน】
สีเฉียวมองชื่อฟาร์มแล้วคิดว่า นี่มันฟาร์มชัด ๆ เธอไม่เคยทำไร่ทำนามาก่อน แถมพื้นที่ยังกว้างขนาดนี้ จะไม่ทำเธอเหนื่อยตายหรอกนะ