ลั่วฝูยิ้มพลางพยักหน้า ก่อนจะมองก้อนดินที่เรียงอยู่เป็นแปลง ๆ
「แต่ของในป่าก็ไม่มีใครดูแล ยังโตเองได้เลยนี่ ทำไมต้องตักน้ำมารดแล้วก็ถอนหญ้าด้วยล่ะ?」
「ก็เพื่อให้พวกมันโตได้ดียิ่งขึ้นไง!」สีเฉียวย่อตัวลง 「ถ้าขาดน้ำก็รดน้ำให้ อีกทั้งยังต้องไม่ปล่อยให้วัชพืชแย่งสารอาหารไป พืชแต่ละชนิดมีนิสัยเฉพาะของตัวเอง สิ่งที่เราต้องทำก็คือดูแลพวกมันตามที่พวกมันชอบ」
ก่อนหน้านี้พอว่างเมื่อไรก็ชอบแวะไปที่กลุ่มเกษตรกรรม เธอเลยได้เรียนรู้อะไรจากเยว่เยว่กับอาจารย์สวี่ไม่น้อยเลย!
ทุกคนฟังแล้วก็ย่อตัวลงตาม เฮ่อเหมิงตัวใหญ่ ลั่วฝูตบเขาไปทีหนึ่ง เขาจึงรีบขยับไปด้านข้าง
สีเฉียวอธิบายสิ่งที่ต้องทำในช่วงสองสามวันนี้ให้ลั่วฝูกับคนอื่น ๆ ฟังอย่างละเอียด หลัวจิ่งคอยเสริมเป็นระยะอยู่ข้าง ๆ
เมื่อกำชับเรื่องต่าง ๆ เรียบร้อย เฮ่อเหมิงก็ให้คนกลุ่มหนึ่งอยู่ต่อ ส่วนตัวเองถือแผนที่เส้นทางที่เจียงหลินชวนจดไว้ไปถามคนในเผ่าว่ามีใครรู้สถานการณ์ทางใต้ของป่าหลังสันดำบ้าง
สีเฉียวส่งเนื้อสัตว์ที่ตกลงกันไว้ให้ลั่วฝู เมื่อมีคนช่วยดูแลไร่นาด้านนอก พวกเขาก็พอมีเวลาว่างเตรียมตัวเข้าเขา
พอบ่ายวันถัดมา เมล็ดพันธุ์กับพืชผลที่เพิ่งเก็บเกี่ยวก็จัดเก็บเรียบร้อยแล้ว อุปกรณ์สำหรับเดินทางก็ตรวจเช็กครบ เฮ่อเหมิงจึงมาพร้อมข่าวในที่สุด
เหยียนซั่วมาด้วย
เจียงหลินชวนเก็บของบนโต๊ะออก แล้วหยิบแผนที่เส้นทางแผ่นนั้นออกมา
เหยียนซั่วโบกมือ บอกให้เจียงหลินชวนหยิบกระดาษอีกแผ่น จากนั้นก็จับพู่กันวาดให้พวกเขาดูอย่างเก้ ๆ กัง ๆ