ระบบตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้นจนสีเฉียวเกือบยกช้อนเข้าจมูก เธอรีบตั้งมือให้มั่น “การสรุปผลกลับมาแล้วเหรอ?”
“กลับมาแล้ว!” เจ้าหนูหมุนวนรอบหน้าจอสรุปผลหนึ่งรอบ ก่อนจะหยุดลงอย่างรวดเร็ว “แต่ทำไมมันถึงค้างอยู่ตรงจุดสุดท้าย ไม่ขยับเลยล่ะ?”
สีเฉียวเล่าสถานการณ์ให้เซี่ยถิงหลานฟัง แล้วหันไปมองห้องพักผู้ป่วยอีกครั้ง “พวกคุณปู่ฉินยังมาไม่ถึง รอก่อนเถอะ”
เจ้าหนูเกาะแถบความคืบหน้าไว้ แทบอยากจะยื่นมือไปดึงจุดสุดท้ายนั่นให้ข้ามไปเอง
เซี่ยถิงหลานเอ่ย “กินข้าวก่อน รอทุกคนมาครบแล้วค่อยว่ากัน”
“งั้นฉันไปดูอย่างอื่นก่อน!” ระบบรีบไปสแกนมิติและทรัพยากรที่จัดสรรเสร็จแล้วทันที
เมื่อซุปร้อน ๆ ไหลลงท้อง ในที่สุดสีเฉียวก็มีแรงพูด
“เรากลับมานานแค่ไหนแล้ว?”
“กลับมาเมื่อวานตอนสี่โมงเย็น”
สีเฉียวมองนาฬิกาดิจิทัลที่แขวนอยู่บนผนัง แล้วกะพริบตาปริบ ๆ
“ฉันหลับไปนานขนาดนั้นเลยเหรอ!”
“แล้วจะให้เป็นยังไงล่ะ?” ระบบหันกลับมาตอบอย่างไม่สบอารมณ์ “ดูหน่อยสิว่าเธอทำอะไรลงไป พลังควบคุมเวลาใช่ว่าจะใช้ได้ง่าย ๆ เสียเมื่อไร เธอน่าจะขอบคุณด้วยซ้ำที่ฟักทองเยว่ลู่ใกล้สุกอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นคงดูดพลังเธอจนหมดแน่”
“ถะ...ถ้าอย่างนั้น ฟักทองเยว่ลู่เก็บเกี่ยวได้ในที่สุดใช่ไหม? ฉันเหมือนได้ยินนายบอกว่าภารกิจมิติสำเร็จแล้ว”
สีเฉียวแตะหูอย่างกระอักกระอ่วน ที่จริงก็เพราะระบบทำท่าทางเหมือนเด็ก พอถูกเด็กตัวเล็ก ๆ สั่งสอน เธอเลยรู้สึกเสียหน้าอยู่บ้าง
“ฮึ!” ระบบเชิดคางอย่างหยิ่งผยอง “เก็บเข้าไปในมิติของเธอหมดแล้ว”
สีเฉียวเพิ่งถอนหายใจโล่งอก ก็ได้ยินเซี่ยถิงหลานถามว่า “เปิดมิติได้หรือยัง?”
สีเฉียวหลับตาสัมผัสอยู่ครู่หนึ่ง
ช่องเก็บของในเกมหายไปแล้ว มิติกลับคืนสู่สภาพเดิม เพียงแต่มีขนาดใหญ่กว่าเมื่อ 7 วันก่อนมากเกินไป
ตอนฟาร์มขึ้นถึงระดับ 9 คลังเก็บของมี 120 ช่อง ปริมาตรจริงประมาณ 500 ลูกบาศก์เมตร หลังฟักทองเยว่ลู่สุกเต็มที่และทำความสำเร็จในสารานุกรมได้ ฟาร์มก็ขึ้นถึงระดับสูงสุด มิติเองก็เปลี่ยนแปลงตามไปด้วย
สีเฉียวยังไม่ทันพูด ระบบก็สแกนเสร็จก่อน แล้วกรีดร้องขึ้นมาทันที “ระดับ 6?!”
เสียงนั้นดังลั่นจนสีเฉียวสะดุ้งโหยง
“เกิดอะไรขึ้น?” เซี่ยถิงหลานรีบถาม