“แล้วคุณล่ะ เซี่ยถิงหลาน คุณก็ตื่นพลังพิเศษแล้วไม่ใช่เหรอ เป็นพลังอะไร?”
คำถามนี้ดึงความสนใจของทุกคนได้ทันที
“จริงด้วย หัวหน้า พลังพิเศษของคุณคืออะไร?” เจียงหลินชวนดันแว่น สีหน้าเหมือนกำลังบอกว่า ฉันอยากเห็นจริง ๆ ว่าพลังที่เพิ่งตื่นของนายจะเก่งสักแค่ไหน
เซี่ยถิงหลานยกมุมปาก ไม่สนใจเสียงเร่งของคนอื่น เขาเพียงมองสีเฉียวแล้วชูมือซ้ายขึ้น
พายุหมุนลูกเล็กก่อตัวขึ้นในฝ่ามือของเขาให้เห็นด้วยตาเปล่า มันหมุนเร็วขึ้นเรื่อย ๆ สีเฉียวเชื่อว่าหากปล่อยการโจมตีนี้ออกไป คงสร้างความเสียหายได้ไม่น้อย
หลัวจิ่งตาค้าง ก่อนชี้ไปทางเจียงหลินชวนแล้วหัวเราะลั่น “ฮ่า ๆ ๆ ๆ... เจ้าเล่ห์จริง ๆ นะ ผิดหวังล่ะสิ? พลังพิเศษของหัวหน้าดูไม่อ่อนแอเลยสักนิด”
เจียงหลินชวนเหลือบมองเขา แต่ไม่เห็นอีกฝ่ายทำอะไร หลัวจิ่งก็หงายหลังวูบ ร่างเกือบเสียหลักตกจากเก้าอี้ แต่เขาตั้งตัวได้อย่างรวดเร็ว
คนอื่น ๆ ต่างงุนงง หลัวจิ่งมองเซี่ยถิงหลานก่อน เมื่อเห็นพายุหมุนลูกเล็กยังอยู่ในฝ่ามือของเขา ก็พุ่งเข้าใส่เจียงหลินชวนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามทันที
“ไอ้เจียงหลินชวน!”
หานเฉิงเยว่กำลังจะยื่นมือไปห้ามหลัวจิ่ง แต่เซี่ยถิงหลานกลับส่ายหน้าให้เขา
พอเห็นทั้งสองคนตะลุมบอนกันเหมือนเด็กประถม สีเฉียวก็หัวเราะจนปวดท้อง เธอพอเข้าใจหลัวจิ่งได้ แต่ไม่คิดเลยว่าเจียงหลินชวนจะมีมุมแบบนี้ด้วย
กว่าจะหยุดหัวเราะได้ พอเห็นหานเฉิงเยว่ทำหน้างงประกอบกับร่างสูงใหญ่ของเขา เธอก็อยากหัวเราะขึ้นมาอีก
“อย่าหัวเราะจนสำลักล่ะ” เซี่ยถิงหลานลูบหลังเธอเบา ๆ “เดี๋ยวฉันไปรินน้ำมาให้”