ครูคณิตศาสตร์ยังคงรอให้สีเฉียวตอบ
สีเฉียวก้มมองชอล์กที่หักค้างอยู่บนหนังสือเรียน ก่อนเงยหน้ามองมุมขวาบนของกระดาน
วันที่ 16 กันยายน วันจันทร์
แม้แต่ตำแหน่งที่ชอล์กหักก็ยังเหมือนกับเมื่อเจ็ดวันก่อนทุกประการ
“อาจารย์ครับ เธอคงยังปรับตัวกับเวลาต่างกันไม่ได้”
เสียงของเจียงหลินชวนดังมาจากด้านหลังเยื้องไปทางซ้าย
สีเฉียวหันขวับกลับไป
ประโยคนี้ เมื่อเจ็ดวันก่อนเขาก็พูดไว้เหมือนกัน ไม่มีผิดสักคำ
เจียงหลินชวนเองก็นึกขึ้นได้อย่างเห็นได้ชัด สีหน้าเขายังคงเป็นมิตรเหมือนตอนช่วยแก้ต่างให้เพื่อนใหม่ แต่แววตากลับซับซ้อนขึ้นชั่วขณะ
ครูคณิตศาสตร์ขมวดคิ้ว “พวกเธอย้ายมาจากมณฑลข้าง ๆ จะมีเวลาต่างกันได้ยังไง?”
เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้งในห้องเรียน
แม้แต่คนที่หัวเราะเสียงดังที่สุด ก็ยังเป็นกลุ่มเดิมจากคราวก่อน
เจียงหลินชวนดันแว่นขึ้น แต่ไม่ได้พูดอะไร
“ขอโทษค่ะอาจารย์” สีเฉียวรีบนั่งตัวตรง “หนูจะไม่ง่วงในห้องอีกแล้วค่ะ”
ครูคณิตศาสตร์หันกลับไปสอนโจทย์ต่อ
ชอล์กขีดเขียนบนกระดาน สูตรต่าง ๆ ปรากฏขึ้นทีละบรรทัด ไม่ต่างจากในความทรงจำของสีเฉียวแม้แต่น้อย
เธออยากมองเซี่ยถิงหลาน แต่ก็กลัวว่าคนอื่นจะสังเกตเห็น จึงทำได้เพียงฉวยโอกาสตอนก้มเก็บชอล์กที่หัก แอบเหลือบไปมองด้านหลัง
เพิ่งหันหน้าไปได้ครึ่งหนึ่ง เสียงของเซี่ยถิงหลานก็ดังขึ้นในช่องสื่อสารของภารกิจแล้ว
“อย่าตื่นตระหนก”
มีเพียงสองคำ แต่หัวใจที่แทบจะหลุดขึ้นมาถึงคอของสีเฉียวก็สงบลงเล็กน้อย
เซี่ยถิงหลานถามระบบก่อน “นี่มันเรื่องอะไรกัน?”