ในครัวมีเสียงตะหลิวกระทบขอบกระทะดังแว่วมา สีเหวินหย่วนชะโงกหน้าออกมา “กลับมาแล้วเหรอ?”
เขายังสวมผ้ากันเปื้อนอยู่ แว่นตาถูกไอน้ำร้อนทำให้มัวไปเล็กน้อย
“พ่อ!”
สีเฉียวเพิ่งเดินไปทางครัวได้สองก้าว กลิ่นเปรี้ยวหวานที่คุ้นเคยก็ลอยมาแตะจมูก
ไม่ต้องถามเลย ทั้งหมดเป็นเมนูที่เธอชอบ
“ไปล้างมือก่อน” สีเหวินหย่วนเร่ง “เดี๋ยวก็ได้กินแล้ว”
หลินจื่อเซียวเดินผ่านมาพอดี พลางทำท่าทางเกินจริง “น้าเขยทำตั้งแปดอย่าง อย่างกับเลี้ยงโต๊ะจีนแน่ะ”
สีเฉียวว่า “พ่อ ทำกับข้าวเยอะขนาดนี้อีกแล้วนะ”
“ก็ใครใช้ให้ลูกสาวคนดีของพ่อกลับมาล่ะ!”
“พ่อเธอน่ะอยากทำทุกเมนูที่เธอชอบให้กินเลย” หลินฮุ่ยฟางยิ้มพูด
สีเหวินหย่วนยกจานอาหารออกมา แล้วเหลือบมองโทรทัศน์
โทรทัศน์ในห้องนั่งเล่นกำลังรายงานพยากรณ์อากาศช่วงเที่ยง ผู้ประกาศบอกว่ามีหย่อมความกดอากาศต่ำเขตร้อนกำลังทวีกำลังขึ้นบริเวณทะเลทางใต้ และในอีกไม่กี่วันอาจพัฒนาเป็นพายุหมุนเขตร้อนกำลังแรงลูกแรกของปีที่ส่งผลกระทบต่อชายฝั่งประเทศ
“ปีนี้ทะเลไม่ค่อยสงบเลย นี่เพิ่งต้นเดือนกรกฎาคมเอง” สีเฉียวล้างมือเสร็จก็เดินออกมามองเช่นกัน
“ยังอยู่กลางทะเล คงไม่เป็นไรหรอก” หลินฮุ่ยฟางวางชามซุปที่ตักไว้ตรงหน้าลูกสาว “รีบนั่งลง หิวแล้วใช่ไหม”
“ก็ไม่เท่าไรค่ะ แค่คิดถึงกับข้าวฝีมือพ่อ” สีเฉียวตอบเสียงหวาน
หลินจื่อเซียวกินซี่โครงหมูไปหลายชิ้นแล้ว พอได้ยินก็เงยหน้ามอง พี่สาวเขาเก่งจริง ๆ คำพูดออดอ้อนแบบนี้พูดออกมาได้หน้าตาเฉย