สีเฉียวก้มมองมือน้อย ๆ ของตัวเอง แล้วเงียบไป
“กลับไปแล้ว ถ้าคุณปู่ฉินกับคนอื่น ๆ เห็นว่าฉันตัวเล็กลง จะทำยังไงดี?”
เธอจินตนาการภาพตัวเองในวัยสี่ขวบปรากฏตัวที่ฐานที่มั่น โดยมีคุณปู่ฉินกับผู้เชี่ยวชาญเต็มห้องพากันมามุงดูราวกับเห็นของแปลก
ยิ่งไปกว่านั้น พอตัวเล็กลง เธอก็กลับไปหาพ่อแม่ไม่ได้แล้วสิ!
ผ่านไปครู่ใหญ่ เซี่ยถิงหลานเห็นสีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา กำลังจะเอ่ยปลอบ แต่กลับได้ยินสีเฉียวถามว่า “มือฉันแบบนี้ ยังเล่นเกมได้ไหม?”
เซี่ยถิงหลาน: ?
นี่เรียกว่ายังยึดมั่นในปณิธานเดิมอยู่หรือเปล่า!
【เวลาถอยหลังก่อนกลับ: 1 นาที】
แสงสีทองเริ่มปรากฏบนดาดฟ้า
【ช่องทางข้ามกาลอวกาศเปิดใช้งาน】
คราวนี้ระบบยังไม่ทันเตือน เจียงหลินชวนกับเสิ่นชิงเหอก็ขยับเข้ามาเอง ล้อมเซี่ยถิงหลานซึ่งกำลังอุ้มสีเฉียวไว้ตรงกลาง
ระบบยังคงปลอบสีเฉียว “โฮสต์ ลองคิดในแง่ดี อย่างน้อยคราวนี้คุณก็ไม่ได้หมดสติ”
“งั้นระหว่างการหมดสติกับการตัวเล็กลง อะไรเป็นปัญหาใหญ่กว่ากัน?”
“เอ่อ...” ระบบตอบไม่ออก
“เห็นไหมล่ะ” สีเฉียวแบมือ ทั้งสองอย่างไม่มีข้อไหนดีเลยสักอย่าง
แสงสีทองยิ่งสว่างขึ้น ทิวทัศน์บนดาดฟ้าเริ่มสั่นไหวเล็กน้อย ไม่ใช่พื้นดินสั่น แต่เหมือนมีผืนน้ำบาง ๆ กั้นระหว่างพวกเขากับโลกใบนี้ รั้ว ประตูเหล็ก และอาคารเรียนที่อยู่ไกลออกไปค่อย ๆ พร่ามัวหลังระลอกคลื่น
สีเฉียวเงยหน้าขึ้นฉับพลัน
“พวกคุณรู้สึกถึงอะไรบ้างไหม?”
“อะไร?” เจียงหลินชวนถาม