นอกประตูมีมนุษย์สัตว์สองคนยืนอยู่ คนหนึ่งสูง คนหนึ่งเตี้ย ฮั่วเหวยแจ้งชื่อ คนตัวสูงจึงช่วยเปิดประตูให้
เหวินเซียวผายมือเชิญเขานั่ง ยังไม่ทันสั่งอาหารก็ถามตรง ๆ ว่า “ใครฝากให้คุณมาหาผม?”
ฮั่วเหวยเพิ่งนั่งลงก็ชะงัก รีบวางเมนูในมือลง
เขาไม่คิดเลยว่าคุณชายตระกูลเผยจะรีบร้อนถึงขนาดนี้
“เพื่อนผมชื่อไลอัน เขาได้รับฝากฝังจากใครบางคนให้ช่วยตามหาคุณ พอดีผมอยู่เทียนเหิง เขาเลยให้ผมช่วยสืบข่าวดู”
“คนที่ตามหาผมเป็นใคร?”
“แซ่เซี่ย ไลอันบอกว่า แค่เอ่ยแซ่นี้กับคุณ คุณก็จะรู้เอง”
แซ่เซี่ย!
เซี่ยถิงหลานหรือ?
สีหน้าของเหวินเซียวเก็บความรู้สึกไม่อยู่ ที่แท้ก็เป็นพวกเขาจริง ๆ!
“นี่บัญชีสมองกลแสงของผม” เหวินเซียวเปิดสมองกลแสงทันที
ฮั่วเหวยรีบส่งบัญชีให้ไลอัน อีกฝ่ายคงรออยู่ตลอด ไม่นานก็ส่งข้อความ “ขอบคุณ” กลับมา
ในร้านอาหาร พนักงานยังไม่ได้รับคำสั่ง จึงยังไม่ยกอาหารมาเสิร์ฟ
เหวินเซียวดูไม่มีปฏิกิริยาอะไร ฮั่วเหวยกลับรู้สึกว่าความสามารถในการเอาตัวรอดด้วยการอ่านใจคนและรับมือรอบด้านของพ่อค้ากลับใช้ไม่ได้ผลเสียแล้ว
จังหวะนั้น เหวินเซียวก้มมองลงทันที
สมองกลแสงส่งเสียงแจ้งเตือนคำขอเป็นเพื่อนต่อเนื่องกันถึงเจ็ดครั้ง!
มาเป็นชุดอย่างพร้อมเพรียง เขาพลันยิ้มออกมา
ฮั่วเหวยมองจนชะงัก
ตั้งแต่เข้ามาจนถึงตอนนี้ คุณชายคนนี้พูดแค่ตอนแรกที่เข้าเรื่อง หลังจากนั้นก็ไม่เอ่ยสักคำ เขานั่งอยู่ยังไม่กล้าทำตัวตามสบายเกินไป
ถ้าอย่างนั้น… คนที่คุณชายตระกูลเผยจะช่วยตามหาก็คือคนที่ไลอันกำลังตามหาจริง ๆ สินะ!