สีเฉียวพยักหน้า
เซี่ยถิงหลานปล่อยมือ เสียงของเขาดังก้องเข้าไปในหัวของทุกคนพร้อมกัน
“หลัวจิ่ง เปิดไฟส่องสว่างด้านนอก หลินชวนดูภาพจากกล้องวงจรปิด”
ไฟสปอตไลต์ตรงมุมทั้งสี่ของตู้คอนเทนเนอร์สว่างขึ้นพร้อมกัน
ลำแสงสีขาวกวาดผ่านเขตโรงงาน เงาดำร่างสูงใหญ่กำลังแนบอยู่ใต้ห้องของสีเฉียว แขนทั้งสองข้างห้อยยาวเลยเข่า เล็บทั้งสิบนิ้วดำคล้ำ จิกทะลุเปลือกตู้คอนเทนเนอร์เข้าไปแล้วครึ่งหนึ่ง
“มันกำลังจะทำลายตู้คอนเทนเนอร์!” หลัวจิ่งพูดได้ทันแค่นั้น
สิ่งนั้นเงยหน้าขึ้น
วินาทีถัดมา เสียงแหลมบาดหูก็ดังก้อง
“โดนอีกสักสองครั้ง ตัวตู้ก็รับไม่ไหวแล้ว” เจียงหลินชวนประเมินอย่างรวดเร็ว แม้ตู้คอนเทนเนอร์จะทำจากวัสดุพิเศษ แต่เจ้าสิ่งที่อยู่ข้างนอกเห็นได้ชัดว่าแข็งแกร่งมาก
“โฮสต์ ระวังกันด้วย เจ้าตัวนี้ไม่ใช่แค่ระดับสามแน่ มีโอกาสสูงว่าจะเป็นซอมบี้ระดับสี่!” ระบบเตือนอย่างร้อนรน
“เหวินเซียว พวกนายสามคนยังไม่ตื่นพลังพิเศษ อย่าเพิ่งออกมา เตรียมยิงสนับสนุนไว้” เซี่ยถิงหลานรีบสั่งการ “คนอื่นตามผมออกไป”
แผ่นกั้นที่เปิดปิดได้ถูกกระแทกจนแง้มออกเป็นช่อง นิ้วมือสีเขียวคล้ำสอดเข้ามาเกี่ยวขอบจากด้านนอก หลัวจิ่งยกปืนขึ้น กระสุนเฉี่ยวกระดูกนิ้วไป แต่มือนั้นไม่แม้แต่จะสั่น
ใบหน้าเน่าเปื่อยแนบเข้ากับช่องแคบ มันแสยะยิ้มให้เขา
“มองอะไร!”
หลัวจิ่งเตะใส่แผ่นกั้นเต็มแรง
โลหะประกบปิด ใบหน้านั้นถูกขังอยู่ด้านนอก แรงกระแทกครั้งต่อมาตามมาติด ๆ สลักที่ยึดแผ่นกั้นกระเด็นหลุดไปหนึ่งตัว
เซี่ยถิงหลานนำหน้า สีเฉียวกับอีกสองคนตามหลัง พุ่งออกไปพร้อมกัน
ด้านนอกประตูหลังเป็นลานโล่ง ทั้งสี่คนเพิ่งพุ่งออกไปก็รีบแยกตัวออกไปคนละด้าน
เซี่ยถิงหลานยกมือ ลมพัดม้วนขึ้นจากโคนกำแพงแล้วซัดใส่ซอมบี้ที่กำลังพยายามพังตู้คอนเทนเนอร์