“ขอบคุณนะพี่ คราวหน้าพี่มา พวกเราจะเลี้ยงบ้าง!”
“ได้เลย พี่จำไว้แล้ว”
เส้าฉือโบกมือให้เธอ “พี่ครับ แล้วเจอกันนะ เดินทางระวังด้วย”
ทั้งสามคนถือของไปยืนรออยู่ข้าง ๆ หลินจื่อเซียวอยู่กับสีเฉียว คุยกับเธอ
“กลับไปแล้วอย่าลืมส่งข้อความมาบอกผมนะ”
“รู้แล้วน่า จู้จี้เหมือนตาแก่เลย” สีเฉียวเอามือปิดหู “จริงสิ พี่มีของให้”
เธอใช้กระเป๋าเป้บังไว้ ก่อนหยิบกล่องยาขนาดเล็กออกมาแล้วยัดใส่มือเขา
“กลับไปค่อยเปิดดู ข้างในมีคู่มือเตรียมไว้ให้ใช้ยามฉุกเฉิน ถ้าไม่เข้าใจก็โทรมาถามพี่”
“ครับ” หลินจื่อเซียวรับกล่องมาอุ้มไว้ แม้จะสงสัยอยู่บ้าง แต่ก็เชื่อฟัง ไม่เปิดดู
สีเฉียวคิดจะลูบหัวเขา พอยกมือขึ้นก็เพิ่งนึกได้ว่าเขาสูงจนเธอเอื้อมไม่ถึงแล้ว
ช่างเถอะ ลูบแขนก็เหมือนกันนั่นแหละ
ใครจะคิดว่าหลินจื่อเซียวกลับก้มตัวลง ยื่นหัวมาให้พี่สาว
สีเฉียวหัวเราะทันที ยื่นมือไปขยี้หัวเขาสองที
“ตอนเด็ก ๆ ดีกว่า อยากลูบเมื่อไหร่ก็ได้ลูบ”
“ตอนนี้ผมก็ให้พี่ลูบอยู่นี่ไง”
หลินจื่อเซียวรอจนเธอชักมือกลับ แล้วค่อยยืดตัวขึ้น จัดผมที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่ ก่อนเปิดประตูรถให้เธอ
“ไปเถอะ อย่าให้พวกนั้นรอนาน” สีเฉียวชี้ไปด้านหลังเขา
หลินจื่อเซียวรับคำ เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หันกลับมาอีก สีเฉียวโบกมือให้เขาจากในรถ มองจนเขาตามทันเพื่อนร่วมห้องแล้วจึงกลับเข้าไปนั่ง
นักศึกษาชายทั้งสี่คนสวมหน้ากากอนามัยคนละอัน พอเดินมาถึงหน้าประตู ลุงยามก็โผล่หน้าจากช่องหน้าต่าง มองพวกเขาทีละคนอย่างหวาดระแวง