พุ่มหญ้าถูกแหวกออก ร่างหนึ่งในชุดปฏิบัติการปรากฏขึ้นใต้ต้นไม้
สีเฉียวเบิกตากว้าง
คนคนนั้นก้มมองพื้น ก่อนเดินไปยังรอยตัดตรงโคนต้นไม้ แล้วยื่นมือไปแตะ
เป็นเฉินเย่!
“ครูฝึกเฉิน” เธอเรียกเสียงเบา
เฉินเย่เงยหน้าพรวด สายตากวาดมองขึ้นไปด้านบน
“เฉียวเฉียว?”
สีเฉียวฉีกยิ้ม ร่างวูบไหวก่อนจะลงมายืนตรงหน้าเธอ
เฉินเย่ยื่นมือมาประคองแขนเธอ พลางกวาดตามองอย่างละเอียด
“บาดเจ็บตรงไหนไหม?”
“ไม่ค่ะ” สีเฉียวรีบส่ายหน้า “การส่งตัวครั้งนี้เกิดเรื่องไม่คาดคิด ฉันยังคิดอยู่เลยว่าจะติดต่อพวกคุณยังไง!”
“เมื่อกี้ฉันได้ยินเสียงแว่วมาจากไกล ๆ เลยคลำทางตามมา เห็นคนสี่คนหามสัตว์ยักษ์ตัวหนึ่ง หน้าตาคล้ายไดโนเสาร์ ดูท่าจะหนักเอาเรื่อง ฉันเลยหลบไปก่อน”
เฉินเย่รอจนคนกลุ่มนั้นไปแล้วถึงค่อยเข้ามา เพราะยังไม่รู้สถานการณ์ จึงไม่กล้าเข้าใกล้เกินไป
“ฉันก็ว่าแล้วว่ามันเหมือนไดโนเสาร์!” สีเฉียวทำท่าราวกับได้เจอคนเห็นตรงกัน
เฉินเย่หัวเราะ แล้วชี้ไปยังรอยตัดตรงโคนต้นไม้ “เธอทำเหรอ?”
สีเฉียวพยักหน้า “จู่ ๆ ไดโนเสาร์ตัวนั้นก็โผล่มา ฉันเลยต้องลงมือ แต่กลับถูกพวกมนุษย์สัตว์ฉวยโอกาสไป”
“มนุษย์สัตว์?” เฉินเย่เลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ
“อืม ฉันเห็นกับตาว่าพวกเขาแปลงร่างได้” ผ่านการข้ามมิติมาหลายครั้ง ตอนนี้สีเฉียวสงบใจได้มากขึ้นแล้ว
“น่าสนใจจริง ๆ” เฉินเย่ยิ้มอย่างมีเลศนัย แววตาฉายความคาดหวังขึ้นมา
หลังจากกินอาหารเพิ่มคุณสมบัติ เธอก็ดูดซับแก่นผลึกระดับสามจนปลุกพลังพิเศษได้สำเร็จ