สีเฉียวเงยหน้ามองไปยังโทรทัศน์ ในจอนั้น นักข่าวคนหนึ่งกำลังสัมภาษณ์อยู่ที่โรงพยาบาล
“อาการของผู้ป่วยหลายคนที่รับตัวไว้ตอนนี้เป็นยังไงบ้างครับ?”
กล้องหันไปทางแพทย์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
“ทุกคนได้รับการแยกกักเพื่อรักษาแล้วครับ มีผู้ป่วยคนหนึ่งอาการค่อนข้างหนัก ยังต้องเฝ้าสังเกตอย่างใกล้ชิด ส่วนการตรวจหาเชื้อก็กำลังดำเนินการอยู่ครับ”
สีเฉียววางเนื้อชิ้นนั้นกลับลงในชาม
“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”
“ไม่รู้เหมือนกัน เมื่อกี้ไม่ได้ฟังช่วงต้น” เส้าฉือเองก็มองโทรทัศน์อยู่
นักข่าวถามต่ออีกสองสามคำถาม ก่อนภาพจะตัดกลับไปยังห้องส่ง สีเฉียวได้ยินพิธีกรพูดถึงผู้ที่เดินทางเข้าประเทศ จึงวางตะเกียบแล้วหยิบโทรศัพท์มาค้นหาข่าว
หลินจื่อเซียวไวกว่าพี่ เขากดเปิดรายงานข่าวรายการหนึ่งแล้ว
“พี่ ดูนี่สิ”
เขาขยับโทรศัพท์มาให้เธอดู ภาพจากกล้องวงจรปิดเผยให้เห็นนักเดินทางคนหนึ่งกำลังลากกระเป๋าเดินทางอยู่ดี ๆ ก็ทรุดฮวบลงไป คนรอบข้างรีบเข้าไปช่วยพยุง
“อันนี้ฉันเคยเห็นผ่านตา!” เส้าฉือขยับเข้ามา “เมื่อวานยังนึกว่าเขาน้ำตาลในเลือดต่ำอยู่เลย”
“ไม่ใช่” หลินจื่อเซียวเลื่อนหน้าจอลง “พอส่งไปโรงพยาบาลถึงพบว่าติดเชื้อไวรัส”
เรื่องเกิดขึ้นเมื่อสองวันก่อน
เดิมทีมีเพียงคนคนหนึ่งหมดสติระหว่างเดินทางเข้าประเทศ แต่หลังจากนั้นกลับพบผู้ป่วยลักษณะเดียวกันในที่อื่น ๆ ต่อเนื่องกันไป พอหน่วยงานที่เกี่ยวข้องตรวจสอบ ก็พบว่าคนเหล่านี้เพิ่งเดินทางไปประเทศเดียวกันมา นั่นคือประเทศซากุระ
สีเฉียวค้นเจอข่าวความคืบหน้าเช่นกัน