บทที่ 4 เปิดใช้ระบบบริหารจัดการสวนเกษตร
เถาเหยาก็ร้อนใจจนแทบจะร้องไห้
“ไม่ไหวค่ะพี่สาว อันนี้หนูเอากลับไปไม่ได้ กลับไปไม่ได้นะคะ!”
“เอากลับไปไม่ได้ยังไง?”
เจี่ยนซิงเซี่ยไม่เข้าใจ “แล้วหนูเอาอะไรกลับไปได้ล่ะ?”
เถาเหยาเงยหน้ามองสีหน้าเจี่ยนซิงเซี่ย อย่างระมัดระวัง ชี้ไปที่กองหญ้าแห้งข้างนอกประตูหลังบ้าน แล้วก็ตบกระเป๋า
“ผักป่า กับอาหารกลางวันไงคะ”
“เดี๋ยวก่อน เมื่อกี้หนูยังบอกว่าเอาห้าสิบกลับไปไม่ได้ไม่ใช่เหรอ?”
เจี่ยนซิงเซี่ยแทบจะคลั่ง เธอรู้สึกเหมือนคุยกับเด็กผู้หญิงไม่รู้เรื่องยังไงชอบกล? / เธอรู้สึกว่าเธอกับเด็กผู้หญิงคุยกันคนละเรื่องยังไงไม่รู้
สองคนจ้องหน้ากัน
พักใหญ่ เจี่ยนซิงเซี่ยก็เข้าใจขึ้นมา “เดี๋ยวก่อน หนูหมายความว่า หนูเอาอันนี้กลับไปไม่ได้ใช่ไหม?”
เธอยกมือถือแบงก์ขึ้นมา
มืออีกข้างก็ยกถุงขนมปังปิ้งขึ้นมา “แล้วหนูเรียกอันนี้ว่า ‘อาหารกลางวัน’ ใช่ไหม?”
เถาเหยาพยักหน้า อดไม่ได้พึมพำเบาๆว่า “ก็พี่สาวบอกว่าเป็นอาหารกลางวันที่กินเหลือเองนี่คะ...”
เจี่ยนซิงเซี่ยตบหน้าผากตัวเอง / ลูบหน้าผากตัวเอง
เธอลองถามดูว่า “เถาเหยา เมื่อกี้หนูบอกว่าหนูอยู่หลังภูเขานั่น แล้วหลังเขานั่นกำลังขาดแคลนอาหารอยู่หรือเปล่า?”
เด็กผู้หญิงพยักหน้า
แต่เจี่ยนซิงเซียแน่ใจมาก ว่าป่าฤดูร้อนที่เขียวชอุ่มขนาดนี้ ถึงจะเก็บผลไม้ป่ากินก็คงไม่มีทางอดอยากแน่
“ภูเขา” ที่เด็กผู้หญิงพูด กับภูเขาที่อยู่ตรงหน้าเธอ ไม่ใช่ภูเขาลูกเดียวกัน
เธอเป็นเด็กรับจ้างชั่วคราว ที่เสียงในหัวเมื่อกี้เรียกมาจากที่อื่นจริงๆ!
ที่แห่งนั้นกำลังขาดแคลนอาหารด้วย!
เจี่ยนซิงเซี่ยตกใจมาก ยืนชะงักอยู่พักหนึ่ง ไม่รู้จะพูดอะไร
เธอเคยได้ยินยายกับคนในหมู่บ้านเล่าเรื่อง “ภูตพราย” มานะ แต่พอเจอเรื่องเข้าจริงๆ ก็ทำใจยอมรับได้ยากอยู่บ้าง
ตอนนั้นเอง เถาเหยาเหมือนได้ยินอะไรบางอย่าง จึงรีบลุกขึ้นอย่างร้อนรน “พี่สาว หมดเวลาแล้ว หนูต้องกลับบ้านแล้วนะคะ!”
พูดจบก็รีบวิ่งออกไปข้างนอก ท่าทางร้อนรนเหมือนถ้าตอนนี้ไม่กลับ ก็จะกลับไม่ได้แล้ว
ไม่ต่างอะไรกับเจี่ยนซิงเซี่ยตอนต้องไปขึ้นรถไฟให้ทัน
ประตูหลังบ้านไม่ได้ล็อก เจี่ยนซิงเซี่ยห้ามเธอไม่ได้ จึงรีบวิ่งตามไป
โชคดีที่กอง “ผักป่า” นั้นขวางเถาเหยาไว้
เถาเหยาวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ลังเลมองกองผักป่า แล้วหันมามองเจี่ยนซิงเซี่ย
เจี่ยนซิงเซี่ยเห็นกับตาว่าร่างของเถาเหยาค่อยๆโปร่งใสขึ้น ทั้งตกใจทั้งกลัว ในความลนลานนึกอะไรไม่ออก ได้แต่โพล่งออกไปคำเดียว
“เอาไป!”
แล้วก็โยนขนมปังปิ้งอีกครึ่งถุงให้เถาเหยา
เถาเหยาดีใจมาก คว้าด้วยสองมือ โอบกองผักป่ากองใหญ่ไว้แนบอก แล้วซุกถุงขนมปังปิ้งไว้ วิ่งหนีไปทันที
เท้าเรียวเล็กของเธอเหมือนกงล้อ ลุยไปทางภูเขาอย่างรวดเร็ว / ราวกับติดล้อวิเศษ รีบวิ่งขึ้นไปบนภูเขา
เจี่ยนซิงเซี่ยไม่กล้าวิ่งตามไป ได้แต่มองเถาเหยาหายเข้าไปในป่าลึกในพริบตา
……
บ้านเก่า ดูไม่ธรรมดาเลย
หลังจากเถาเหยาหายไป เจี่ยนซิงเซี่ยใช้ไม้ไผ่ฟันหญ้าที่สูงท่วมหัวแล้ว ไล่ตามไปพักหนึ่ง
แต่รอยหญ้าที่ถูกเหยียบย่ำจางลงเรื่อยๆ จนมองด้วยตาเปล่าไม่ชัด
ดูเหมือนเมื่อร่างของเถาเหยาค่อยๆโปร่งใส น้ำหนักก็ค่อยๆลดลงด้วย
ตรงที่รอยเท้าหายไป ถุงขนมปังปิ้งครึ่งถุงตกอยู่บนพื้นอย่างโดดเดี่ยว
ไม่รู้ว่าหล่นลงมา หรืออย่างที่เถาเหยาบอกว่าเอากลับไปไม่ได้
เจี่ยนซิงเซี่ยเก็บขึ้นมา ดูก่อน แล้วเดินกลับไปที่บ้านเก่า
กลับถึงบ้านเก่า ล็อกประตูหลังบ้านแล้ว เสียงในหัวก็ดังขึ้นอีกครั้ง
【ยินดีด้วย เจ้าของสวนได้ว่าจ้างคนงานชั่วคราวสำเร็จหนึ่งคนแล้ว เปิดใช้ระบบบริหารจัดการสวนเกษตร มอบของรางวัลชุดรักษาความปลอดภัยขั้นต้นหนึ่งชุด】
“ระบบรักษาความปลอดภัย? คืออะไร?”
ตอนนี้เจี่ยนซิงเซี่ยแน่ใจแล้วว่าเธอไม่ได้บ้า เสียงในหัวมีที่มาจริงๆ
【ชุดรักษาความปลอดภัยได้ส่งมอบแล้ว โปรดรอให้ถึงที่】
เจี่ยนซิงเซี่ยคุ้ยกองผักป่าและไข่ป่าที่เถาเหยาทิ้งไว้ ถือไข่ป่าอยู่พอดี ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียง “กะต๊ากก”
เธอโผล่ไปมองข้างนอก เห็นไก่ป่าท้องแดงตัวหนึ่งกางปีก “ฟิ้ว” กระโดดข้ามรั้วหลังบ้าน ลงมาอยู่ในลานบ้านอย่างมั่นคง
ดวงตาเล็กๆกลอกไปมา มองมาที่เจี่ยนซิงเซี่ย
เจี่ยนซิงเซี่ยก้มมองไข่ป่าในมือ แล้วรีบซ่อนมือไว้ข้างหลังโดยไม่รู้ตัว
【ชุดรักษาความปลอดภัยถึงที่แล้ว】
“หา? มันคือของรางวัลน่ะเหรอ?”
เจี่ยนซิงเซี่ยมองแม่ไก่ตัวสวย รู้สึกไม่แน่ใจเล็กน้อย
แต่ไม่นาน ไก่ป่าก็แสดง “ความสามารถในการรักษาความปลอดภัย” ที่ควรมี
พื้นที่รกร้างที่ถูกเถาเหยาเคลียร์ไป วัชพืชถูกถอนออก แมลงมากมายวิ่งหนีกันชุลมุน
บางตัวไม่ดูตาม้าตาเรือ มุ่งตรงมาที่ลานบ้าน
แม่ไก่ตัวใหญ่เฝ้าอยู่ข้างรั้ว มาจิกตัวละที
ตะขาบยาวเท่านิ้วก้อยตัวหนึ่งถูกจิกจนดิ้นพล่าน แม่ไก่สะบัดที จิกอีกที ตะขาบก็เหลือแค่หางนิดเดียวยังอยู่ข้างนอกปากไก่
จิกต่ออีกที ตะขาบก็เข้าท้องไปทั้งตัว
ไก่ป่าหันไปจิกแมลงตัวอื่นต่อ
จิกแล้วจิกอีก กินได้อิ่มหนำสำราญ
เจี่ยนซิงเซี่ยอดชมไม่ได้
เมื่อกี้เธอถอนวัชพืช ก็เจอแมลงไม่น้อยเหมือนกัน คราวนี้มี “ระบบรักษาความปลอดภัย” แล้ว ก็สบายใจขึ้นเยอะ
ช่วงเวลาต่อมา แม่ไก่ตัวใหญ่เดินตรวจตราทั่วตัวบ้านและลานบ้าน
ข้างนอกบ้านมันไม่สน แต่ถ้าแมลงตัวไหนกล้าเข้ามาในลานบ้านก้าวเดียว มันก็จิกโดยไม่ปรานี
เจี่ยนซิงเซี่ยย้ายก้อนอิฐ พวกแมลงกะแท้รีบมุดลงดินหนี
แม่ไก่มาถึง “ต็อกๆๆ” สองสามที ไม่มีตัวไหนรอด
เจี่ยนซิงเซี่ยพอใจมาก
บ่ายวันนี้ เธอได้คนช่วยทำงานอีก ได้ไข่ป่าและผักป่า แล้วยังได้ “ระบบรักษาความปลอดภัย” ที่ใช้งานได้ดีอีกด้วย
เธอไม่ต่อต้านเสียงในหัวอีกต่อไป รีบถามขึ้น
“ระบบบริหารจัดการสวนเกษตรคืออะไร? ฉันต้องทำอะไรบ้าง?”
【กิจการงานบริหารทั้งหมดของสวนเกษตร เจ้าของสวนเป็นผู้ตัดสินใจ เนื้อหางานเฉพาะมีดังนี้:
1、รับผิดชอบการก่อสร้างขนาดสวนและสร้างชื่อเสียง ใช้ทรัพยากรสวนอย่างเหมาะสม ปรับปรุงสภาพรกร้างทรุดโทรม;
2、หารายได้ทางเศรษฐกิจ จัดหาตำแหน่งงาน ปรับปรุงสภาพความเป็นอยู่ของพนักงาน;
3、ทำภารกิจบริหารอื่นๆที่ระบบประกาศให้สำเร็จ】
ฟังดูไม่ยากนะ
“แล้วมีรางวัลอะไรให้ไหม?”
【เมื่อสวนเลเวลอัปเกรด หรือทำภารกิจที่ระบบประกาศสำเร็จแล้ว จะได้รับรางวัลตามสมควร】
“อัปเกรดสวนยังไง?”
【สวนปัจจุบันเป็นฟาร์มร้างทรุดโทรม เลเวล: 0 เลเวล ตรงตามเงื่อนไขสามข้อต่อไปนี้จึงจะสามารถเลื่อนเป็นเลเวล 1 ได้
1、สวนว่าจ้างคนงานชั่วคราวครบ 10 คนครั้ง;
2、พื้นที่เพาะปลูกของสวนถึง 1000 ตารางเมตร;
3、รายได้สวนถึง 10000 หยวน
รางวัลอัปเกรด: โควต้าการว่าจ้างคนงานชั่วคราว +1 ปลดล็อกร้านค้าสวน】
ร้านค้าสวน?
เจี่ยนซิงเซี่ยมองแม่ไก่ตัวใหญ่ที่กินแมลงไม่ไหวแล้ว กำลังจิกแมลงโยนออกไปนอกลานบ้าน รู้สึกว่าร้านค้าสวนนี่ต้องเป็นอะไรดีๆแน่
จู่ๆก็รู้สึกมีความหวังกับชีวิตในฟาร์มในหุบเขาลึกนี้ขึ้นมา
ระบบประกาศภารกิจบริหารแรก
【ภารกิจบริหารที่หนึ่ง: ว่าจ้างคนงานชั่วคราวสำเร็จสองคน รางวัลเป็นระบบไฟฟ้าพลังงานแสงอาทิตย์หนึ่งชุด ความคืบหน้าปัจจุบัน: 0/2】
คิดอะไรก็ได้อย่างนั้น!
เมื่อกี้เจี่ยนซิงเซี่ยกำลังคิดอยู่ แม้ว่าเธอจะกล้า แต่บ้านเก่าไม่มีไฟตอนกลางคืน คืนนี้ก็ยังน่ากลัวอยู่ดี
ไม่คิดว่าภารกิจและรางวัลจะมาตามนั้น
เจี่ยนซิงเซี่ยพูดทันทีว่า “ฉันจะว่าจ้างคนงานชั่วคราวอีกคน ทำความสะอาด ถอนหญ้า ปลูกผัก อะไรก็ได้!”
แต่แล้ว เสียงกลไกที่ไม่เปลี่ยนแปลงของระบบก็ปฏิเสธเธอ
【ขออภัย! เลเวลสวนปัจจุบันต่ำเกินไป โควต้าการว่าจ้างต่อวัน: 1 คนครั้ง】
เจี่ยนซิงเซี่ยมืดหน้า
“งั้นก่อนอัปเกรด ฉันว่าจ้างได้แค่วันละหนึ่งคน?”
แบบนี้ เงื่อนไขอัปเกรดยากมากเลยนะ!
สองเงื่อนไขแรกยังพอว่าไหว ว่าจ้างคนงานชั่วคราววันละคน สิบวันก็บรรลุเงื่อนไขที่หนึ่งแล้ว
เงื่อนไขที่สองก็ไม่ยากเกินไป เมื่อก่อนยายเคยปลูกผัก ที่ดินไม่ถึงกับร้างไปหมด ค่อยๆฟื้นฟูได้
แต่เงื่อนไขที่สามนี่เกินไปจริงๆ
“หมื่นนึง?”
“รู้ไหมว่าพึ่งปลูกผักหาเงินหมื่นนึงน่ะยากแค่ไหน?”
ถ้าไม่มีใครช่วย อยู่ที่ฟาร์มก็คงหาเงินหมื่นนึงยาก
เธอรับจ๊อบพิเศษทำงานพาร์ทไทม์มากว่าสองปี ยังเก็บเงินได้แค่ 6371 หยวน หมื่นนึงสำหรับเธอ เป็นตัวเลขที่ยากพอตัว
โชคดีที่ระบบส่งเสียงมาในไม่ช้า
【ชื่อเสียงการว่าจ้างที่ดี มีส่วนช่วยการบริหารจัดการสวน】
【ความพึงพอใจในการทำงานของคนงานชั่วคราว ถึง 95 คะแนน (เต็ม 100 คะแนน) ขึ้นไปเป็นครั้งแรก วันถัดไปโควต้าการว่าจ้างคนงานชั่วคราว +1 มีผลเพียงหนึ่งวัน】
เจี่ยนซิงเซี่ยถามทันทีว่า “งั้นความพึงพอใจของคนงานชั่วคราววันนี้ของฉันกี่คะแนน?”
【ทุกวัน 0 นาฬิกาจะรีเฟรชคะแนนประเมินไม่ระบุชื่อของคนงานชั่วคราวจากวันก่อนหน้า พร้อมรีเซ็ตโควต้าการรับสมัครของวันนั้น】
เจี่ยนซิงเซี่ย: “......ประเมินไม่ระบุชื่อซะด้วย”