ตอนที่ 2 【เผยแพร่ประกาศรับสมัครงานแล้ว】
เจี่ยนซิงเซี่ยใช้กุญแจที่ส่งมาในซองจดหมาย ไขแม่กุญแจประตูหน้าบ้านที่ขึ้นสนิมออก
ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า เจี่ยนซิงเซี่ยรู้สึกว่าสนามหน้าบ้านของคุณยายใหญ่กว่าตอนเด็กมาก
“อาจจะต่อเติมแล้วก็ได้มั้ง……”
เจี่ยนซิงเซี่ยไม่คิดมาก เดินลัดเลาะผ่านสนามที่เต็มไปด้วยวัชพืชเหมือนกัน เข้าไปในบ้านเก่า
ประตูบ้านเก่ายังเป็นบานไม้สองบานเปิดเข้าออกแบบโบราณ มีแม่กุญแจอันใหญ่คล้องหูจับทองเหลืองสองข้างไว้ พอไขออกแล้ว ดันเข้าไปก็ดังเอี๊ยดอ๊าด
บ้านบนเขา ช่องประตูมันกว้าง หลังคาก็ไม่ปิดมิดหมด ทำให้ในบ้านมีฝุ่นหนาเป็นชั้น ๆ แล้วยังมีมอส เถาวัลย์ แล้วก็เห็ดเล็ก ๆ ไม่มีชื่อแทรกซึมเข้ามาทางร่องประตูหน้าต่างเงียบ ๆ
บ้านเก่าเป็นบ้านสูงสองชั้นครึ่ง มีสนามหน้าและสนามหลัง เดินผ่านสนามหน้าเข้ามาก็ถึงโถงกลาง
โถงกลางมีห้องด้านข้างทั้งสองฟาก ฟากละสองห้อง
ห้องแรกทางทิศตะวันออกคือห้องนอนของคุณยาย ตอนเด็กเจี่ยนซิงเซี่ยเคยนอนกับคุณยายที่นี่
ห้องที่สองทางทิศตะวันออกเป็นโกดังของคุณยาย ใส่กุญแจใหญ่ล็อกไว้ เจี่ยนซิงเซี่ยค้นหาในซองจดหมาย ไม่เจอกุญแจโกดัง
เธอพักเรื่องนี้ไว้ก่อน กะว่าพอออกจากเขาไปจะถามลุงลู่ ว่ามีทางเปิดแม่กุญแจนี่ได้ไหม
ห้องทางซ้ายสองห้องเป็นห้องพักแขก
ถึงคุณยายจะอยู่บนเขาเพียงลำพัง แต่บ้านก็ไม่ได้เงียบเหงา ท่านอายุมากแล้ว มักจ้างคนงานมาทำนาบ้าง
แล้วก็มีคนเก็บของป่ากับรับซื้อของป่า จะมาตั้งรกรากที่บ้านในช่วงฤดูกาล
มุมทิศตะวันตกเฉียงเหนือของโถงกลางมีประตูเล็ก ด้านหลังเป็นห้องโถงเล็ก
ห้องโถงเล็กมีห้องเก็บของทั้งสองข้าง แต่ก่อนคุณยายเรียกนี่ว่าห้องฟืน ด้านหนึ่งกองฟืนไว้ อีกด้านหนึ่งเก็บเสบียง
ผนังห้องโถงเล็กที่ติดกับโถงกลาง ยังมีบันไดไม้อีกอันหนึ่ง เพียงแต่ปล่อยไว้นานไม่ได้ซ่อม ขั้นบันไดผุหมดแล้ว เลยขึ้นไปชั้นสองก็ไม่ได้
หลังประตูหลังของห้องโถงเล็กคือสนามหลัง ชายคาสนามหลังกว้างตั้งเมตรนึง ชายคาด้านซ้ายยาวไปถึงห้องครัว ด้านขวายาวไปถึงห้องน้ำ
เจี่ยนซิงเซี่ยดูรอบนึง แล้วกลับมาที่ห้องนอนของคุณยาย
เตียงไม้ยังปูผ้าปูที่นอนผ้าดิบสีน้ำเงิน มีผ้าห่มพับเรียบร้อยอยู่ปลายเตียง หมอนหินที่คุณยายเคยนอนหนุนจนชินก็ยังอยู่
แค่ฝุ่นลงเป็นชั้นหนา
แค่ไม่มีคุณยายแล้ว
ฟังลุงลู่เล่าว่า ก่อนคุณยายเสียชีวิตหนึ่งวัน ท่านออกจากเขาไปว่าจ้างให้คนเข้าป่าไปช่วยงานวันรุ่งขึ้น
ตอนนั้นลุงลู่พวกเขายังไม่เข้าใจ ที่คุณยายเจี่ยนซิงเซี่ยบอกว่าให้ไปช่วยคือช่วยอะไร
แต่เพราะคุณยายดีกับคนอื่นเป็นปกติ พอวันรุ่งขึ้นทุกคนก็มาจริง ๆ ตามนัด
แต่สิ่งที่เห็นคือโลงศพหนึ่งใบในโถงกลาง คุณยายนอนสงบอยู่ข้างใน ราวกับกำลังหลับใหล ข้างตัวทิ้งจดหมายไว้เพียงสองฉบับ
ฉบับหนึ่งให้กับคนในหมู่บ้าน บอกคนในหมู่บ้านว่า อุปกรณ์การศพต่าง ๆ และที่ฝังศพที่เลือกไว้อยู่ที่ไหนบ้าง ทุกอย่างให้เรียบง่าย
แล้วก็บอกคนในหมู่บ้านให้เอาจดหมายอีกฉบับส่งให้เจี่ยนซิงเซี่ย
เจี่ยนซิงเซี่ยนั่งลงข้างเตียง เอามือลูบเสาปลายเตียงเบา ๆ
ต่อมา เธอก็พกเคียว กับแอปเปิ้ล แครกเกอร์ที่เหลือในกระเป๋าเป้ แล้วก็เหล้าขาวขวดเล็ก ๆ ที่ซื้อแถวสถานีขนส่งมาหนึ่งขวด ไปที่หลุมศพของคุณยาย
เจี่ยนซิงเซี่ยใช้เคียวถากถางวัชพืชรอบหลุมศพ
ลุงลู่พวกเขามาถางที่ให้ครั้งนึงตอนเช็งเม้ง ตอนนี้วัชพืชไม่เยอะมากแล้ว แค่เพราะฝนตกชุกเลยยาวสูง
ในซอกหินข้าง ๆ มีธูปเทียนกับไฟแช็ก เจี่ยนซิงเซี่ยวางแอปเปิ้ลกับแครกเกอร์ไว้หน้าหลุมศพ จุดธูปให้คุณยาย แล้วก็เปิดฝาเหล้าขาว เทลงรอบหลุมศพ
คุณยายเป็นคนสบาย ๆ ไม่ถือตัว ตอนมีชีวิตอยู่ชอบดื่มอันนี้ที่สุด
จุดธูปเสร็จ เจี่ยนซิงเซี่ยนั่งบนหินข้างหลุมศพสักพักนึง คุยกับคุณยาย แล้วถึงกลับไปบ้านเก่า
นับจากนี้ เธอจะต้องใช้ชีวิตอยู่ในบ้านเก่าเพียงลำพัง
……
ต้องขอบคุณการไฟฟ้าแห่งประเทศจีนด้วย บ้านเก่านี่ถึงได้มีไฟฟ้าใช้
แต่น่าเสียดาย ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะปล่อยไว้นานไม่ได้ซ่อม หรือเพราะไม่มีคนอยู่มานาน จนค้างค่าไฟเลยถูกตัด
เจี่ยนซิงเซี่ยลองอยู่พักใหญ่ ไฟก็ยังไม่ติด
เพิ่งจะกดโทรศัพท์ มือถือที่นำทางมาตลอดทางก็ดับเพราะแบตหมด
เจี่ยนซิงเซี่ยแค่ทันมองเวลา——บ่ายสองครึ่ง
เธอครุ่นคิดครู่หนึ่ง ตัดสินใจว่าวันนี้จะเก็บกวาดพอหอมปากหอมคอแล้วนอนลงก่อน พรุ่งนี้ค่อยออกจากเขาไปให้ลุงลู่พวกเขาช่วยจัดการเรื่องวงจรไฟฟ้า
เพราะยังไงซะ ไม่ว่าจะไปพักโรงแรม หรือไปพักบ้านลุงลู่พวกเขา ก็ต้องเสียเงินทั้งนั้น
ลุงลู่พวกเขาอาจจะไม่รับ แต่เจี่ยนซิงเซี่ยก็ไม่มีหน้าหนาไปอยู่ฟรี ๆ
แล้วรายได้เก็บออมของเจี่ยนซิงเซี่ย ก็ไม่พอให้เธอต้องมาจ่ายค่าที่พักข้างนอกเพิ่ม ในเมื่อมีที่อยู่แล้ว
แล้วอีกอย่าง บนเขาไฟฟ้าดับก็เป็นเรื่องปกติ
เจี่ยนซิงเซี่ยคิดว่าตัวเองปรับตัวได้ดีมาก
เหลืออีกสี่ชั่วโมงกว่าจะมืด
เจี่ยนซิงเซี่ยตัดสินใจว่าจะจัดการเก็บกวาดห้องนอน ห้องครัว กับห้องน้ำก่อน ส่วนที่เหลือไว้ทยอยเก็บทีหลัง
แผนดีนะ แต่พอลงมือเก็บจริง ๆ ความยากไม่ใช่เล่นเลย
บ้านบนเขามันไม่เหมือนบ้านในเมือง แค่ไม่มีคนอยู่ไม่กี่เดือน งู แมลง หนู มด กับต้นไม้ใบหญ้าก็มาจับจองทำรัง
บ้านคุณยายสร้างอย่างมั่นคง แต่ไม่มีคนอยู่ปีกว่า ก็มีมอสกับต้นไม้ใบหญ้าเล็ก ๆ ขึ้นเต็มหลายจุด
เถาวัลย์ไม่มีชื่อเลื้อยเข้ามาจากร่องใต้ประตู เลื้อยคลุมราวปลายเตียงไปแล้วครึ่งหนึ่ง
เจี่ยนซิงเซี่ยใส่แรงดึงหญ้าแล้วก็เถาวัลย์ต่าง ๆ เสียหนึ่งชั่วโมงเต็ม กว่าจะได้ห้องโล่งมาหนึ่งห้องแบบหวุดหวิด
“ไม่ได้การละ ดูความเร็วนี่แล้ว ฟ้ามืดก็ยังไม่เสร็จ”
เธอมาถึงอําเภอตอนสาย ๆ ต่อรถแล้วต่อรถแล้วต่อรถอีก กว่าจะกลับมาถึงบ้านเก่าก็บ่ายสองโมง นี่แค่เอาหญ้าออกนิดหน่อย ก็ปาเข้าไปสามโมงกว่าแล้ว
เจี่ยนซิงเซี่ยถอนหายใจยาว: “ถ้ามีคนมาช่วยเราทำความสะอาดก็ดีสิ”
ไม่งั้น คืนนี้กินข้าวกับนอนนี่เลือกได้อย่างเดียวละ
เมื่อกี้เธอไปดูมาแล้ว ในครัวหญ้าเยอะกว่าแล้วก็สูงกว่า คนเข้าไปไม่ได้เลย
กำลังคร่ำครวญอยู่เลย จู่ ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นในหัว——
【ต้องการจ้างงาน: พนักงานชั่วคราวหนึ่งคน เนื้องาน: ทำความสะอาด จะเผยแพร่ประกาศรับสมัครงานทันทีหรือไม่?】
เจี่ยนซิงเซี่ยสะดุ้งตกใจ
มองไปทั่ว ๆ ก็ไม่เห็นอะไร
แต่เจี่ยนซิงเซี่ยมั่นใจมาก ว่าตัวเองไม่ได้บ้า เธอได้ยินเสียงแว่วมาจากในหัวจริง ๆ
เธอลองถามย้ำดูประโยคนึง: “ถ้า...มีคนมาช่วยเราทำความสะอาดก็ดีสิ?”
สองวินาทีต่อมา เสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกตามคาด
【ต้องการจ้างงาน: พนักงานชั่วคราวหนึ่งคน เนื้องาน: ทำความสะอาด จะเผยแพร่ประกาศรับสมัครงานทันทีหรือไม่?】
เจี่ยนซิงเซี่ยอึ้งไปเลย เธอพยายามตอบกลับ: “ใช่ ฉันต้องการจ้างพนักงานชั่วคราวหนึ่งคน”
【เผยแพร่ประกาศรับสมัครงานแล้ว กรุณารอพนักงานชั่วคราวมาถึง】
“นี่มัน...อะไรกันเนี่ย?”
ต่อให้เจี่ยนซิงเซี่ยจะใจกล้า แล้วก็เคยฟังนิทานภูตพรายตอนเด็ก ๆ ที่บ้านคุณยายมาไม่น้อย ตอนนี้ก็ยังงงอยู่ดี
เธอพยายามจะคุยกับเสียงในหัว แต่ดูเหมือนปลายทางจะเป็นระบบอัตโนมัติ
นอกจากจะพูดซ้ำ 【เผยแพร่ประกาศรับสมัครงานแล้ว กรุณารอพนักงานชั่วคราวมาถึง】ก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย
เจี่ยนซิงเซี่ยเริ่มกลัวนิด ๆ แล้ว คิดว่าจะไปอยู่ที่หมู่บ้านดีไหม
ตอนนั้นเอง ทิศทางสนามหลังบ้านก็มีเสียงหวาด ๆ ดังขึ้น
“ขอถามนะ ที่นี่รับคนทำงานใช่ไหมคะ?”
เจี่ยนซิงเซี่ยตกใจมาก ในป่าลึกดงดิบแบบนี้ จะมีคนมาจากไหน?
ข้างหน้าเป็นแค่ทางหุบเขาสายหนึ่ง สองกิโลเมตร ทะลุถึงหมู่บ้านลู่อัน ส่วนข้างหลังเป็นภูเขาซ้อนภูเขา ไม่ทางเป็นไปได้เลยที่จะมีคนมา!
เจี่ยนซิงเซี่ยกำอุปกรณ์กันตัวไว้ในกระเป๋า เดินผ่านโถงกลางกับห้องโถงเล็ก มองลอดร่องไม้ประตูหลัง ไปยังนอกสนามหลัง
นอกสนามหลังอันกว้างใหญ่ มีคนยืนแต่ไกล เป็นเด็กผู้หญิงอายุสักสิบสองสิบสาม
ผอมแห้งแรงน้อย ใส่ชุดผ้ากระสอบทั้งตัว มอมแมม
ชุดทั้งกว้างทั้งใหญ่ ข้างในมีทั้งกระโปรงทั้งกางเกง ปะแล้วปะอีก เหมือนคนลี้ภัย
เจี่ยนซิงเซี่ยงงไปชั่วขณะ
เธออยู่หลังประตูหลัง ตะโกนถามจากร่องรูที่ทะลุ: “น้องสาว เธอเป็นใคร? มาจากไหน ทำไมมาอยู่ที่นี่คนเดียว?”
เจี่ยนซิงเซี่ยร้องถามขึ้นมากระทันหัน เด็กผู้หญิงก็ตกใจ รีบหันหลังวิ่งหนี แต่ปรากฏว่าที่ดินบนเขามันลื่น แล้วยังมีต้นหญ้าป่ากับรากไม้ขวางทาง
หนีไปไม่กี่ก้าว ก็ล้มกลิ้ง
เจี่ยนซิงเซี่ยเปิดประตู ไม่รีบเข้าไปหา ยืนดูอยู่ไกล ๆ ตะโกนว่า: “เธอไม่เป็นไรนะ?”
“ไม่ ไม่เป็นไรค่ะ!”
เด็กผู้หญิงกระเสือกกระสนลุกขึ้น พุ่งไปหลบในดงหญ้าข้าง ๆ
ทั้งเจ็บทั้งกลัว
แต่ก็รวบรวมความกล้า เอ่ยตอบเสียงสั่นเล็กน้อย: “หนู หนูชื่อเถาเหยา หนูมาจาก มาจากอีกฟากเขา ได้ยินว่าแถวนี้มีคนรับสมัครงานช่วยทำความสะอาด ก็เลยมา”
เจี่ยนซิงเซี่ยอึ้ง เธอเมื่อกี้ก็เผยแพร่【ประกาศรับสมัครงาน】ออกไปอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยจริง ๆ แต่ไม่รู้เลยว่าประกาศมันไปโผล่ที่ไหน
แต่อีกฟากเขา...อีกฟากเขามันก็ยังเป็นหุบเขาลึกสุดลูกหูลูกตา! จะมีคนอยู่ได้ยังไง?
เด็กผู้หญิงนี่มาจาก【ประกาศรับสมัครงาน】ของเธอจริงเหรอ?
เรื่องผิดปกติย่อมมีอะไรผิดปกติ เจี่ยนซิงเซี่ยไม่กล้าปล่อยให้เด็กผู้หญิงเข้ามาง่าย ๆ มองดูหญ้าป่านอกสนามหลังที่สูงกว่าคน แล้วลองมอบหมายงานดู——
“เธอไปถอนหญ้าป่านอกสนามหลังก่อนเถอะ อย่างน้อยถอนให้ได้ยี่สิบเมตร”
เจี่ยนซิงเซี่ยใจกล้า แล้วตอนเด็กยังฟังนิทานของคุณยายมาหลายเรื่อง ก็เลยไม่กลัว
แต่มาตรการป้องกันตัวที่ควรมีก็ต้องมี เธอให้เด็กผู้หญิงถอนหญ้าป่า ก็กันไม่ให้มีใครแอบซุ่มอยู่นอกสนามหลังด้วย
เด็กผู้หญิงได้ยินดังนั้น ที่นี่รับสมัครคนทำงานจริง ๆ!
สีหน้าเผยดีใจเล็กน้อย: “หนูจะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ!”
พูดพลางก็ยื่นแขนผอม ๆ ออกมา ออกแรงถอนหญ้าป่าข้างตัวทันที