ผู้เล่นถูกกระจายไปอยู่ตามห้องเรียนต่าง ๆ ในที่สุด
พวกมือใหม่ กัวเหยา หลี่เทา แล้วก็ผู้เล่นเก่าคนนั้น ถูกจัดให้อยู่ห้องหนึ่ง
ยังไม่ทันเข้าประตูห้องหนึ่ง ก็ได้ยินเสียงอึกทึกดังมาจากข้างในแล้ว มองผ่านหน้าต่างเห็นคนด้านใน ในห้องเรียนมีนักเรียนราวยี่สิบคน ล้วนเป็นเด็กมัธยมปลาย
แต่หลายคนมีสภาพเดียวกับยามคนนั้น ตาขาวซีด ใบหน้าสีเทา ท่าทางแข็งทื่อ บางคนตาขาวเด่น ตาดำเล็ก สีหน้าน่ากลัวมาก บางคนก็ดูคล้ายมนุษย์
พวกนักเรียนลงจากที่นั่ง นอนหลับ ส่งเสียงดัง ทำอะไรกันไปหมด วินัยในชั้นแย่มาก
ครูผู้หญิงเหมือนจะชินกับความวุ่นวายในห้องเรียนแล้ว เธอผลักประตูเข้ามาพูดว่า "พวกเธอหาที่นั่งตามสบายนะ" พูดจบเธอก็หันหลังเดินจากไปอย่างแข็งทื่อ
ข้างในมีแต่ภูตผีปีศาจ พวกเขารวมกันแค่ห้าคน
บรรดาผู้เล่นยืนอยู่หน้าประตู ไม่กล้าเข้าไปเลือกที่นั่งเสียที
กัวเหยากำลังจะสังเกตการณ์ แต่มีเงาร่างหนึ่งเดินผ่านข้างตัวเธอไป
อูเล่อเดินเข้าห้องเรียน
ผู้เล่นคนอื่นจ้องมองเธอ
เห็นเธอนั่งลงตรงกลางห้องที่สุด แล้วยังหันไปยิ้มให้เอ็นพีซีใส่แว่นข้าง ๆ "ฉันนั่งตรงนี้ได้ไหม"
เด็กหนุ่มดันกรอบแว่นขึ้น ไม่ตอบ
หลี่เทา "พี่เหยา เธอ..."
กัวเหยา "เราไปนั่งกันเถอะ"
กัวเหยาพาหลี่เทาไปนั่งแถวหน้าอูเล่อ
เด็กสาวคนนี้เป็นผู้เล่นเก่า นั่งใกล้เธอคงไม่ผิด
พวกมือใหม่สามคนก็กำลังเลือกที่นั่ง เลือกไปเลือกมาสุดท้ายก็เหลือแต่ที่นั่งแถวหน้า
เพิ่งนั่งลงทันใดนั้นเอง ประตูห้องเรียนก็ถูกถีบดังสนั่น!
ในห้องเรียนเงียบกริบในทันใด!
พวกนักเรียนเอ็นพีซีที่ลงจากที่นั่ง กลับไปนั่งที่ตัวเองทันที เปิดหนังสือแล้วก้มหน้ามองแสร้งทำเป็น
ครูฝึกจางเบิกตาจ้องเขม็ง ตาขาวค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดง!
ครูฝึกจางกัดฟันพูด เสียงถึงกับพร่า หน้าตาเส้นเลือดปูดโปน ตาขาวทยอยเปลี่ยนเป็นสีแดง!
เขาเหมือนอสุรกาย ไม่เหมือนมนุษย์แล้ว
ใคร ๆ ก็ดูออกว่าเอ็นพีซีเควสต์นี้โกรธแล้ว
เหตุการณ์ชั่วพริบตาเดียว ผู้เล่นมือใหม่ต่างก็ตกใจช็อก
ครูฝึกจางเดินเข้าไปหาพวกเขาทีละก้าว มองไปยังผู้เล่นสาวที่อยู่ใกล้ที่สุดก่อน "เธอหรือเปล่า เธอไม่ได้กรอกชื่อจริงเหรอ"
เสียงนี้เหมือนเสียงคำรามต่ำของสัตว์ร้าย น้ำเสียงเขาก็เปลี่ยนไปเช่นกัน!
อวีเยว่เยว่ตกใจจนน้ำตาไหลพราก พูดตะกุกตะกัก "ไม่... ไม่ใช่ฉัน ฉันไม่ได้กรอกชื่อปลอม!"
ครูฝึกจางหันหัวปั๊บ ต้นคอมีเสียงหักดังกร๊อบ เขาเอียงหัวเดินไปยังผู้เล่นอีกคน "เธอกรอกชื่อปลอมหรือเปล่า"
ผู้เล่นชายคนนั้นแตกตื่นทันที "ถอยไป ถอยไป!"
ผู้เล่นชายอยากวิ่งหนี แต่เขาตกใจจนขาอ่อนอยู่กับเก้าอี้ ขาไม่ฟังคำสั่งเลย
เขาเอื้อมมือไปผลักครูฝึกจาง แต่กลับผลักไม่ขยับ แถมยังทำให้ตัวเองซวนเซล้มลงบนพื้นอย่างอนาถ
เขาคลุกคลานอยากหนีห่างจากอสุรกายตนนี้ สุดท้ายข้อเท้าถูกจับไว้
มือใหญ่โตข้างหนึ่ง เส้นเลือดปูดเหมือนปรสิตกระจายอยู่ใต้ผิวหนัง
พอมองกลับไปอีกครั้ง ครูฝึกจางไม่เหลือสภาพมนุษย์แล้ว มันขยายร่างขึ้นหลายเท่า ใต้ผิวหนังเต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปน ดวงตายังไหลซึมด้วยเลือด
"ถูกส่งมาที่นี่แล้ว ยังกล้ากรอกชื่อปลอมโกหกอีก นักเรียนแบบนี้หมดทางเยียวยาจริง ๆ"
น้ำเสียงเยี่ยงสัตว์ร้าย อสุรกายพูดพลางลากตัวคนออกไป
ผู้เล่นชายร้องเสียงหลงขอความช่วยเหลือ "ช่วยฉันด้วย! พวกเธอช่วยฉันด้วย!"
โต๊ะถูกกระแทกล้ม แต่เขาก็ถูกลากออกไปอยู่ดี
ข้างนอกมีเสียงกรีดร้องโหยหวน ห้องเรียนเปิดหน้าต่าง ลมทะเลพัดพากลิ่นคาวจาง ๆ เข้ามา แต่ตอนนี้กลิ่นคาวเข้มข้นมากขึ้น
"..."
ในห้องเรียนเงียบสนิทอย่างน่าสะพรึง
ผู้เล่นมือใหม่ที่เหลือสองคนหน้าซีดราวกับตาย หลี่เทาก็กลืนน้ำลายลงคอ
พวกนักเรียนเอ็นพีซีในห้องมีรอยยิ้มเยือกเย็นบนใบหน้า บางคนถึงกับสูดจมูกพูดว่า "หอมจัง รสชาติต้องดีแน่"
ผู้เล่นใจเย็นวาบ
ผ่านไปราวสองสามนาที ห้องเรียนก็เริ่มอึกทึกอีกครั้ง
พวกเอ็นพีซีที่เพิ่งเป็นเด็กดีก็เริ่มกระสับกระส่ายอีก ลงจากที่นั่งไปคุยเล่น เอาเท้าพาดโต๊ะโยกเก้าอี้เล่น
หลี่เทาเรียกสติตัวเองกลับมาได้ "...ดีที่เรากรอกชื่อจริง"
ตอนนั้นบนกระดาษแผ่นนั้นที่ให้กรอกชื่อ กัวเหยาก็คิดจะกรอกชื่อปลอมเหมือนกัน
ก็เพราะกระดาษแผ่นนั้นถูกยัดส่งมาให้เร็วมาก พวกเขาไม่มีเวลาดูด้วยซ้ำว่าด้านหลังเขียนอะไรไว้ ก็ถูกสั่งให้กรอกชื่อ ซึ่งทำให้รู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก
ความคิดแค่ชั่ววูบ ตอนจรดปากกาก็ยังกรอกชื่อจริงไป
ถ้าหากกรอกมั่วเมื่อไหร่ ผู้เล่นเมื่อกี้คือบทลงโทษของพวกเขา
อวีเยว่เยว่ตกใจจนช็อก น้ำตาไหลไม่หยุด สุดท้ายเอามือปิดปากสะอื้นออกมาไม่หยุด
ตอนนั้นเอง เสียงกริ่งหมดคาบดังขึ้น
พอดังกริ่งเท่านั้น พวกเอ็นพีซีในห้องก็หลั่งไหลออกไปข้างนอก แทบรอไม่ไหวที่จะออกไปเล่น
ในห้องเรียนเหลือเพียงพวกเขาไม่กี่คนในทันใด
มือใหม่อีกคนที่อยู่ตรงนั้นเดินไปหาอวีเยว่เยว่ "อย่าร้องไห้เลยนะ ต้องไม่เป็นไรแน่ พวกเราต้องมีชีวิตรอดไปได้แน่"
คำพูดที่แสนไร้เดียงสา มุมปากอูเล่อปรากฏรอยยิ้ม
"เขา... เขาตายแล้วเหรอ" อวีเยว่เยว่สะอื้น
คนที่เคยใช้ชีวิตในสังคมที่ปกครองด้วยกฎหมาย ยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงครึ่งชั่วโมงนี้ไม่ได้จริง ๆ ตายไปสองคนแล้ว
กัวเหยาออกไปดูข้างนอก ทางเดินเต็มไปด้วยคราบเลือด พวกเอ็นพีซีทำเป็นเหมือนไม่เห็นเดินย่ำไปมา รองเท้าทุกคู่เปรอะเปื้อนสีแดง
กัวเหยากลับเข้าห้องเรียน "ตายแล้ว" แม้แต่ศพยังหาไม่พบ
ซูเฉินหยางกับอวีเยว่เยว่ขยับเข้ามาใกล้
ซูเฉินหยางถาม "สวัสดี พวกเราสองคนเป็นมือใหม่ อยากจะขอคำแนะนำหน่อยว่าเราจะออกจากโลกน่าสะพรึงนี้ได้ยังไง"
หลี่เทาดูถูกพวกมือใหม่ แต่ก็หลงระเริงกับสายตาชื่นชมจากพวกมือใหม่ ทั้งที่ตัวเองก็ผ่านเควสต์มาแค่สองครั้งเท่านั้น
หลี่เทา "รอระบบแจกภารกิจนะ หรือไม่ก็ออกไปเป็นฝ่ายกระตุ้นภารกิจเอง ขอแค่เคลียร์ภารกิจระบบให้สำเร็จ ต้องหาทางออกไปได้แน่"
อวีเยว่เยว่ "เคลียร์ภารกิจระบบสำเร็จแล้วจะต้องรอดชีวิตออกไปได้แน่เหรอ"
หลี่เทา "ใช่"
"ไม่ใช่"
เสียงอ่อนเยาว์ดังขึ้น
หลายคนหันไปทางด้านหลังโต๊ะของหลี่เทา เด็กสาวหน้ากลมน่ารักในชุดเสื้อกีฬาสีขาว เธอเท้าคางมองพวกเขาอยู่
เธอเหมือนกำลังมองสัตว์ตัวน้อย ๆ ที่ปัญญาอ่อนอยู่หลายตัว
พวกเขามีความรู้สึกไม่ค่อยดีกับเด็กสาวคนนี้ รู้สึกว่าเธอเก่งมาก แต่ก็เพี้ยน ๆ ชอบกล
หลี่เทาไม่ชอบถูกขัดคอ จึงพูดว่า "เธอเคยผ่านเควสต์มาหรอ"
อูเล่อเท้าคางพูดเอื่อยเฉื่อย "ฉันไปมาหลาย... หลาย... เควสต์เลยนะ"
เธอไม่ได้โกหก
อีกฝ่ายเป็นผู้เล่นเก่าจริง ๆ น่ะเหรอ หลี่เทาหน้าเจื่อน หาทางลงให้ตัวเอง "ยังไงก็รอภารกิจระบบเถอะ"
กัวเหยาหันไปมองสำรวจเธอ พูดว่า "อูเล่อเล่อ ฉันชื่อกัวเหยา ทำความรู้จักหน่อย"
อูเล่อเอียงหัว "สายตาเธอดีนะ"
กัวเหยาเห็นชื่อที่เธอเขียน
กัวเหยาพยักหน้า เธอไม่ชอบให้มีคนมาข้องเกี่ยวมากมายขนาดนี้ จึงบอกว่า "เราออกไปเดินหาตามเบาะแสกันเถอะ จะได้กระตุ้นภารกิจเร็ว ๆ เควสต์ยิ่งเปิดนานก็ยิ่งอันตราย จบเร็ว ๆ ดีกว่า"
"พี่เหยาพูดถูก" หลี่เทาพูดประจบ
กัวเหยาไม่สนใจเขา
กัวเหยาลุกขึ้น พวกเขาเตรียมออกไปข้างนอก แต่อูเล่อนั่งอยู่ที่เดิม
กัวเหยาหันกลับไปถามอย่างสงสัย "เธอไม่ไปสำรวจด้วยกันเหรอ"
อูเล่อ "จะเข้าเรียนแล้ว"
สิ้นเสียงนั้น ลำโพงกระจายเสียงตรงมุมห้องเรียนก็ดังขึ้น
กัวเหยาขมวดคิ้ว เธอจึงนั่งลงอีกครั้ง
ทว่าวินาทีต่อมา ก็มีเสียงดึงเก้าอี้มาจากด้านหลัง อูเล่อลุกขึ้น "วิชาพละ" พูดจบก็ก้าวเท้าออกจากห้องเรียน
"..."
คนอื่นรู้สึกถึงบรรยากาศที่น่าอึดอัดใจ
กัวเหยา "ไปเถอะ เข้าเรียนกัน"
...
ห้องเรียนที่ว่างเปล่า ลมทะเลพัดเข้ามาทางหน้าต่าง หนังสือถูกลมพัดจนดังกรอบแกรบ
สนามกีฬาเต็มไปด้วยหมอกหนา สีหม่นเทาน่ากลัวมาก พอเดินเข้าไปก็มองไม่เห็น
อูเล่อที่ออกจากห้องเรียนไปก่อน อยู่ ๆ ก็กลับมา มองห้องเรียนที่ว่างเปล่าแล้วเธอรู้สึกพอใจมาก
อูเล่อนั่งกลับไปที่เก้าอี้ ฟุบตัวลง นิ่งอ่อนอยู่
น่าเบื่อ น่าเบื่อ
อูเล่อหักนิ้วมือตัวเองเล่น เสียงดังกร๊อบกร๊าบ แววตาล่องลอย
ทางเดินดังเสียงฝีเท้า มีคนกลับมาที่ห้องเรียน
เสียงฝีเท้าเบาจนแทบไม่ได้ยิน ไม่ใช่คนเป็น
เสียงฝีเท้าหยุดลงข้างตัวอูเล่อ เก้าอี้ถูกเลื่อน อีกฝ่ายนั่งลง
อูเล่อขี้เกียจยืดตัวขึ้น ก้มหน้าฟุบอยู่กับโต๊ะ หมุนหัวกลับไปหนึ่งร้อยแปดสิบองศา
เด็กหนุ่มผมดำสะอาดสะอ้านในแว่นตาคือคู่หูที่เธอเลือกตั้งแต่ก้าวแรกที่เข้ามาในห้องเรียน
เขาหน้าตาดีมาก เอ็นพีซีสยองขวัญน้อยคนนักจะมีหน้าตาเด่นอย่างนี้
อูเล่อดูออกในพริบตาว่าเขาเป็นเอ็นพีซีที่ไม่มีจิตสำนึกของตัวเอง
อูเล่อหมุนหัวกลับไป เธอยืดตัวขึ้นนั่งตรง ยกมืออยากจะลูบผมเขา ทันใดนั้นตาของเขากลายเป็นสีแดง เริ่มแปลงร่าง...
อูเล่อบีบแก้มเขาไว้ "ห้ามกลายเป็นตัวประหลาด"