เจ้าซือหมิงชะงักไป
เลี้ยงหมู? หมายความว่ายังไง?
ยังไม่ทันที่เขาจะตั้งตัว แขนของโหยวเฉินก็ฟาดลงมาอย่างรวดเร็ว
การ์ดคว่ำใบที่สามบนดวลดิสก์พลิกกลับ แสงวาบพุ่งออกมา
"เปิดการ์ดคว่ำ! การ์ดตอบโต้กับดัก[ลบล้างเวทมนตร์]!"
คำประกาศตัดสินของโหยวเฉินก้องกังวานไปทั่วสนาม แต่ละคำกระแทกลงบนหัวใจของเจ้าซือหมิง: "เมื่อการ์ดใบนี้ถูกเปิดใช้งาน จะต้องทิ้งการ์ดในมือ 2 ใบเป็นแลกเปลี่ยน เอฟเฟกต์คือ ทำให้การ์ดเวทมนตร์ถูกเปิดใช้งานเป็นโมฆะ และทำลายมัน"
"ไม่เพียงเท่านั้น ฉันยังต้องตรวจการ์ดในมือและเด็คของคุณ หากมีการ์ดที่มีชื่อตรงกับการ์ดเวทมนตร์ที่ถูกทำลาย จะถูกส่งไปสุสานโดยบังคับทั้งหมด!"
แคร๊ก——!!
ภาพหลอนของ[การฝังก่อนกำหนด]ที่เพิ่งรวมตัวเป็นรูปร่าง ถูกระเบิดกลางอากาศ เศษชิ้นปลิวว่อน
เจ้าซือหมิงจ้องมองแสงที่สลายไป สมองของเขาหยุดทำงานชั่วขณะ
ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาเบิกตาที่แดงก่ำขึ้นทันที หายใจหอบหนัก ตะโกนด้วยความไม่อยากเชื่อ: "ทำไม... ในเมื่อเทิร์นแรกคุณใช้[ยึด]เห็นการ์ดใบนี้แล้ว ทำไมไม่ทิ้งมันตอนนั้นเลย?! คุณจงใจเก็บมันไว้ เพื่อตอนนี้ใช่มั้ย?!"
โหยวเฉินมองหน้าของอีกฝ่ายที่ขึ้นสีแดงอมม่วง ถูกคำถามนี้ทำให้ขำออกมา
เขาคิดว่าหลังจากเล่นคอมโบชุดนี้จบ อีกฝ่ายน่าจะพอเข้าใจอะไรบ้าง
แค่นี้เองเหรอ?
"ถ้าฉันทิ้งมันตั้งแต่เทิร์นแรก ตอนนี้ฉันจะเอาอะไรมา trigger[ลบล้างเวทมนตร์]?" โหยวเฉินหัวเราะเบา ๆ
"ที่คุณถามคำถามนี้ได้ แสดงว่าคุณไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังยืนอยู่ในหลุมที่ลึกแค่ไหน"
เขาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย: "[ลบล้างเวทมนตร์]ทำให้การ์ดคืนชีพของคุณเป็นโมฆะและทำลายมัน ไม่ใช่ประเด็นสำคัญเลย ประเด็นสำคัญคือ การทิ้งการ์ดในมือ 2 ใบเป็นแลกเปลี่ยน และเนื่องจากเอฟเฟกต์ของการ์ดกับดักต่อเนื่อง[รับภาคบังคับ] เมื่อฉันทิ้งการ์ดในมือ 2 ใบ คุณก็จะถูกบังคับให้ทิ้งการ์ดในมือ 2 ใบไปพร้อมกัน"
สายตาค่อย ๆ ทอดลง มองไปที่มือที่แข็งทื่อของเจ้าซือหมิง
"ในมือคุณเหลือการ์ดแค่ 2 ใบสุดท้ายพอดี ดังนั้น ได้โปรด ส่งพวกมันทั้งหมดไปสุสาน ขอบคุณ"
รูม่านตาของเจ้าซือหมิงหดตัวลงทันที
การ์ดในมือ... ไม่มีแล้ว?
มันเกิดขึ้นตอนไหน?
ทำไมมันหายไปได้ยังไง?
ในความมึนงง เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเสียสติ
อีกฝ่ายโกง? เป็นไปไม่ได้ ทุกขั้นตอนอยู่ตรงหน้า มีเหตุผลให้ทำตามได้หมด
จิตใจกับความดันโลหิตเป็นสัดส่วนผกผัน
จิตใจร่วงลงอย่างรวดเร็ว ความดันโลหิตพุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง
รอบข้างที่นั่งชมเงียบสงัด ทุกคนอ้าปากค้าง
นี่มันการเล่นอะไรกัน?
การ์ดในมือหกใบ ฟาดเรียบในพริบตาเดียว?
จูหยวี่กลั้นหายใจ หน้าอกของเธอค่อย ๆ ยกขึ้นลง
จนถึงตอนนี้เธอถึงเข้าใจจริง ๆ ว่าความตั้งใจของโหยวเฉินฝังอยู่ตรงนี้ตั้งแต่แรกเริ่ม
เมื่อเชื่อมโยงทุกตรรกะเข้าด้วยกันแล้ว ความตกใจในใจก็ท่วมท้น
ที่แท้ตั้งแต่ต้นจนจบ โหยวเฉินยืนอยู่บนชั้นบรรยากาศ ส่วนความเข้าใจของพวกเธอยังไปไม่ถึงชั้นที่ห้าด้วยซ้ำ
ก็ไม่ควรโทษพวกเธอ
ไม่เคยเห็นกลเม็ดแบบนี้มาก่อนจริง ๆ นั่นแหละ!
ทุกคนในที่นี้ ไม่เว้นแม้แต่คนเดียว ต่างก็ได้อ้าปากค้างกับฝีมือนี้
โหยวเฉินยังไม่จบ เขาโบกมือครั้งใหญ่ มุมปากยกยิ้ม: "ใจเย็น ๆ ยังไม่หมดแค่นี้"
"ในการ์ดที่เพิ่งทิ้งไป มีใบหนึ่งคือ[กริฟฟินสายลม] เมื่อการ์ดใบนี้ถูกส่งจากมือไปสุสาน จะสามารถเรียกสัตว์ประหลาดที่มีชื่อว่า"สายลม"จากเด็ค 1 ตัวมาสปอวน์เป็นพิเศษ เอฟเฟกต์ของกริฟฟินสายลมสามารถใช้ได้เทิร์นละครั้งเท่านั้น"
"สปอวน์พิเศษ[เหยี่ยวสายลม]จากเด็ค!"
ทันทีที่พูดจบ ท้องฟ้าเหนือสนามประลองก็ระเบิดเสียงร้องแหลมคมออกมา
ร่างสีเขียวมรกตพุ่งลงมาจากที่สูง
มันคือเหยี่ยวรูปร่างเพรียวบาง ลำตัวปกคลุมไปด้วยขนนกสีเขียวมรกตเข้มอ่อนสลับกัน ทุกเส้นเปล่งประกายโลหะเย็นเฉียบ
ปีกทั้งสองข้างกางออกกว้างเกือบสองเมตร ปลายปีกหุบเข้าหากันเป็นมุมโค้งเหมือนใบมีด ตัดอากาศส่งเสียงหวีดแหลม
ขนหางกางเป็นพัด ขอบคมเหมือนฟันเลื่อย ทิ้งเงาสีเขียวอ่อน ๆ ไว้กลางอากาศ
มันพุ่งลงมาอย่างรวดเร็ว ในจังหวะที่เกือบจะชนพื้น ก็กางปีกออกทันที
คลื่นอากาศระเบิดจากใต้ปีก แผ่กระจายไปรอบทิศทางติดพื้น
[เหยี่ยวสายลม]
ธาตุลม/ดาว 2 ดาว/เผ่านก/จูนเนอร์
โจมตี: 600/ป้องกัน: 1400
โหยวเฉินยกมือทำท่าเชิญ หัวเราะเบา ๆ: "ห้าสิบอันดับแรกของชั้นปี ได้โปรดเริ่มโชว์ฝีมือของคุณเถอะ"
เจ้าซือหมิงกัดฟันแน่น จิตใจพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง
ดวงตาของเขาแดงก่ำ ส่งเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่ง ถึงกับไม่สนใจกฎของการดูเอล กำหมัดจะพุ่งเข้าใส่โหยวเฉิน
"เตือน!!! ผู้เข้าสอบเจ้าซือหมิง กรุณาระวังพฤติกรรมของคุณด้วย"
เสียงตวาดเข้มงวดของครูผู้คุมสอบทำให้ทั้งสนามเงียบลงทันที
ครูผู้คุมสอบหน้าซีด ถือไมโครโฟนพูดเสียงเย็น: "ในโดเมนประลอง พยายามใช้ความรุนแรงทางร่างกาย คุณจะถูกตัดสิทธิ์การสอบทันที เลือกได้ว่าจะเล่นการ์ดต่อ หรือยอมแพ้ตอนนี้เลย"
เจ้าซือหมิงยืนแข็งทื่อ กำหมัดแน่นจนซีดขาว ตัวสั่นเทาไม่หยุด
ไม่เคยรู้สึกอยากชกใครขนาดนี้มาก่อน เขาไม่เข้าใจเลยจริง ๆ
อ๊า!
เขาอยากเรียกหมัดของตัวเองออกมาสู้สุด ๆ!
บนที่นั่งชม เหล่านักเรียนที่ตั้งใจจะดูเรื่องตลกของโหยวเฉิน ต่างก็ดูจนตะลึงงันไปหมด
"นี่มันการเล่นอะไรกันแน่..."
"ไม่เปิดสัตว์ประหลาด ไม่สู้พลังโจมตี ใช้วิธีไล่การ์ดในมืออีกฝ่ายจนหมด?"
"แม่เจ้า ไล่ให้เจ้าซือหมิงเป็นแบบนี้ไปแล้ว"
เจ้าซือหมิงกัดฟันแน่น หน้าอกกระเพื่อมรุนแรง คว้าเศษฟางเส้นสุดท้ายไว้ จ้องโหยวเฉินเขม็ง: "ได้... เจ้าเก่งนัก! การ์ดในมือหมด แต่ฉันยังไม่แพ้!"
เขาชี้ไปที่การ์ดเวทมนตร์ในสนามหลังของโหยวเฉิน ตะโกนเสียงแหบ: "อย่าลืมสิ บนสนามของคุณยังมี[ภาพลวงตาแห่งฝันร้าย]อยู่! ในเทิร์น standby ของคุณรอบหน้า เอฟเฟกต์ข้างเคียงของมันจะบังคับให้คุณทิ้งการ์ดในมือทั้งหมด! ตอนนั้นทั้งคู่ไม่มีการ์ดในมือ ไม่มีสัตว์ประหลาดบนสนาม ใครแพ้ใครชนะก็ยังไม่รู้!"
คนนอกสนามที่เข้าใจก็ตาสว่างขึ้น!
ถูกต้อง นี่คือเอฟเฟกต์ข้างเคียงที่อันตรายที่สุดของภาพลวงตา ดื่มยาพิษเพื่อแก้กระหาย
โหยวเฉินส่ายหน้าอย่างเวทนา แล้วหัวเราะออกมา
"คุณพูดถูก แต่ว่า... ใครบอกว่าฉันจะเก็บมันไว้?"
เขาค่อย ๆ ยกมือขวาขึ้น แตะเบา ๆ ที่บริเวณการ์ดหลังสนาม
"อย่าลืมสิว่าฉันยังมีใบคว่ำอยู่อีกใบ เปิดการ์ดคว่ำใบสุดท้าย ใช้การ์ดเวทมนตร์ความเร็วสูง[อาหารฉุกเฉิน]!"
แสงอ่อนนุ่มกระจายออกจากการ์ดคว่ำ
"ส่งการ์ดใบนี้พร้อมกับการ์ดเวทมนตร์·กับดักบนสนามของตัวเองตามจำนวนที่ต้องการไปสุสานจึงจะสามารถใช้ได้ ตัวเองฟื้นฟูค่า LP เท่ากับจำนวนการ์ดที่ถูกส่งไปสุสานเพราะการ์ดใบนี้×1000 แต้ม[เอฟเฟกต์อนิเมะ]"
โหยวเฉินเงยหน้ามองเจ้าซือหมิง รอยยิ้มลึกลับ
"และที่ฉันเลือก ก็คือ..."
เจ้าซือหมิงตัวสั่นเทิ้ม ตะโกนด้วยความตกใจ: "หรือว่า!"
โหยวเฉินยิ้มอย่างลึกลับ คำตอบชัดเจนอยู่ในใจแล้ว!