เมื่อชิงโหรวเห็นฮองเฮาไม่พอพระทัย ก็รีบเก็บสีหน้าเสียทันที “เป็นความผิดของหม่อมฉันเอง ขอฮองเฮาโปรดทรงระงับโทสะเพคะ”
สวี่จิ้งหยวนเหลือบมองชิงโหรวอย่างระแวดระวังเล็กน้อย จากนั้นก็ก้มลงมององค์อ๋องรองในอ้อมแขน
เมื่อเห็นว่าคิ้วตาขององค์อ๋องรอง แม้กระทั่งรูปกะโหลก ยังดูคล้ายกะโหลกศีรษะอวบอิ่มของชิงโหรวอยู่บ้าง นางก็ยิ่งหงุดหงิดใจ
“เด็กคนนี้ไม่มีความองอาจสมเป็นบุรุษสักนิด มองอย่างไรก็ไม่เหมือนเด็กผู้ชาย กลับคล้ายเด็กผู้หญิงเสียมากกว่า...”
ชิงโหรวนั่งอยู่ด้านล่าง ครั้นเห็นฮองเฮาเริ่มตำหนิองค์อ๋องรองอีกครั้ง ก็รู้สึกไม่เข้าใจ
ฮองเฮาเรียกนางมายังตำหนักเฟิ่งอี๋ แต่นางไม่รู้ว่ามีเรื่องอันใด
ทว่าเมื่อเห็นฮองเฮาพูดถึงทารกน้อยซ้ำแล้วซ้ำเล่า ชิงโหรวก็ยังรู้สึกว่าไม่ค่อยเหมาะสมนัก
หรือว่าฮองเฮาพูดเช่นนี้เพียงเพื่อแสดงให้นางดู?
ชิงโหรวข่มความสงสัยในใจไว้ แล้วเอ่ยเกลี้ยกล่อมฮองเฮาเสียงเบาต่อไปว่า “ยามเด็กยังเล็ก ชายหญิงย่อมแยกกันไม่ออกเพคะ หม่อมฉันเห็นว่าองค์อ๋องรองมีแก้มอวบอิ่ม พอโตขึ้นย่อมเป็นคุณชายรูปงามแน่นอนเพคะ”
นางคิดว่า หากเป็นลูกของตนเอง นางคงทำใจตำหนิเช่นนี้ไม่ลง
เมื่อเห็นชิงโหรวเอ่ยปากอีกครั้ง สีหน้าของสวี่จิ้งหยวนก็เย็นชาลง “เสี่ยวเฟย์ องค์ชายของข้า ข้าจะพูดอย่างไรก็เป็นเรื่องของข้า ต้องให้เจ้ามาชี้แนะด้วยหรือ?”
เมื่อเห็นฮองเฮากริ้ว ชิงโหรวก็รีบก้มหน้า “ฮองเฮาโปรดทรงระงับโทสะเพคะ”
สวี่จิ้งหยวนก้มมองทารกในอ้อมแขน สีหน้าไม่เป็นมิตร
ชิงโหรวเงยหน้ามองฮองเฮา เห็นนางดูคล้ายไม่ชอบองค์อ๋องรองในอ้อมแขน จึงอดเวทนาทารกน้อยที่เพิ่งครบหนึ่งเดือนไม่ได้