ซูทีเถียนเป็นผู้หญิงที่ชอบความโอ้อวดมาก สมัยเรียนมหาวิทยาลัยที่เธอเลือกหลู่หย่วนเป็นแฟนก็เพราะเขาหน้าตาดี พาไปโชว์เพื่อน ๆ ในชั้นเรียนแล้วมีหน้ามีตา
หลังเรียนจบก็ไม่ได้เลิกกัน นอกจากเรื่องเครื่องมือดีแล้ว ด้านหนึ่งก็เพราะหลู่หย่วนเชื่อง่าย อีกด้านก็คงยังหาคนใหม่ไม่เจอ
ตอนนี้เธอเกาะเหลียงข่ายได้แล้ว ที่จริงต่อให้หลู่หย่วนไม่ไปเจอเรื่องชู้สาวของพวกเธอเข้า ซูทีเถียนก็จะถีบเขาทิ้งอยู่ดี
“ผู้หญิงเลว!”
เมื่อคิดได้ทั้งหมดนี้ หลู่หย่วนก็อดด่าออกมาอีกครั้งไม่ได้
อยากจะโทรเรียกซูทีเถียนกลับมาทันที แล้วจัดการเธอให้หายแค้น
เรื่องระบายอารมณ์เอาไว้ทีหลังได้ แต่ตอนนี้ปัญหาคือเงินจะทำยังไง
จะให้ซูทีเถียนใช้เงินคืนแทบเป็นไปไม่ได้ เพราะเธอไม่มีเงินเลย
ทำได้แค่รอเงินเดือนออก นอกจากเงินเดือนขั้นพื้นฐานแล้ว คอมมิชชันจากงานของเหลียงหงอวิ๋นที่หลู่หย่วนเซ็นสัญญาไว้นั้น สูงถึงห้าแสนเลยทีเดียว
วันหยุดจบลง หลู่หย่วนไปทำงานตามปกติ นอกจากงานประจำเหมือนเดิมแล้ว ในใจก็คิดคำนวณเวลาที่เงินเดือนจะออก
“เสี่ยวลู่ มาเข้าออฟฟิศฉันหน่อย”
ในที่สุดก็ถึงวันเงินเดือนออก กำลังรอข้อความจากแบงก์อยู่ จ้าวหมิงเฉิงก็เรียกหลู่หย่วนเข้าออฟฟิศกะทันหัน
มีเรื่องอะไรอีกนะ?
“เก่งนี่นาเสี่ยวลู่ ฝ่ายบริการลูกค้าโทรติดตามผล เหลียงหงอวิ๋นประทับใจเธอมาก”
จ้าวหมิงเฉิงพยักหน้าให้หลู่หย่วนนั่งลง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มหยาบโลน
“เขาว่ากันว่าสามสิบดั่งหมาป่า สี่สิบดั่งเสือ ห้าสิบนั่งดูดดินได้ เธอแป๊บเดียวก็จัดการเหลียงหงอวิ๋นเจ้าที่ดินแห้งนี่ได้ สมกับเป็นเธอจริง ๆ”