“กลับมาก็บ้าอะไรของแก!”
ฉวยข้อมือเหลียงไข่ไว้ เหลียงหงอวิ๋นหน้าตึง ปัดเขากระเด็นไปข้าง ๆ
“ผม...”
เหลียงไข่อ้าปากค้าง ชี้ไปทางลู่หย่วนด้วยสีหน้ารังเกียจ
“เขามาอยู่ที่นี่ได้ไง!”
“ฉันหาซื้อยาจากเสี่ยวลู่น่ะ”
“ซื้อยา?”
เหลียงไข่ตะลึง อดจะโล่งใจไม่ได้ แล้วก็ขมวดคิ้วพูดต่อ
“แม่ อย่าซื้อยาจากมันนะ”
“เหอะ ก่อนหน้านี้แกยังพูดถึงเสี่ยวลู่กับฉันเลยนี่ ว่าเป็นเพื่อนเก่า”
“ตอนนี้เรื่องมันไม่เหมือนเดิม ยังไงมันก็เป็นไอ้ขยะ จะให้มันหาเงินทำไม แม่รีบยกเลิกกับมันซะ!”
“เรื่องของฉัน ยังไม่ถึงคราวให้แกมาสั่งเสีย”
เหลียงหงอวิ๋นทำเสียงเย็นชา แล้วหันไปทางลู่หย่วน
“เสี่ยวลู่ วันนี้คุณกลับไปก่อนแล้วกัน ไว้วันหลังฉันค่อยเลี้ยงข้าวคุณ ตอนนั้นคุณค่อยช่วยจัดการปรับสภาพให้ฉันดี ๆ”
“ครับพี่หง”
ลู่หย่วนพยักหน้า เก็บสัญญาแล้วหมุนตัวเดินจากไป
“ถุย! ขยะ!”
ชำเลืองมองแผ่นหลังลู่หย่วน เหลียงไข่ถ่มน้ำลาย ก่อนหันไปทางเหลียงหงอวิ๋น
“แม่ ให้ตังค์ผมหน่อย”
“แกหายไปสิบวันครึ่งเดือนไม่โผล่ กลับมาก็ขอเงิน คราวนี้เอาอีกเท่าไหร่!”
“หนึ่งล้าน”
“อ้าปากก็หนึ่งล้านเลย? แกรู้ไหม เงินพวกนี้แม่เอาเป็นเอาตายหา! ปกติให้แกฝึกฝนดี ๆ ก็เอาแต่เสเพล แม่ทุ่มทรัพยากรไปกับแกเท่าไหร่...”
“สามแสนที่ไหนจะพอ!”
“ก็แค่นี้! เกินกว่านี้ไม่มี!”
......
ได้ยินเสียงแม่ลูกทะเลาะกันข้างหลัง ลู่หย่วนยิ้มเยาะที่มุมปาก อ้าปากขอเงินแม่ตั้งหนึ่งล้าน ไอ้เหลียงไข่นี่มันขยะชัด ๆ!
ตอนนี้ยังไม่สนใจเรื่องพวกนี้ กอดกระเป๋าเอกสารไว้ ลู่หย่วนตื่นเต้นล้นใจ นี่มันดีลหลักสิบล้านเลยนะ
เช้าวันต่อมา ลู่หย่วนมาถึงบริษัทแต่เช้าตรู่ ยื่นสัญญาทันทีเป็นคนแรก
“เสี่ยวลู่ งานสวย ฉันรู้ว่านายทำได้!”
เพิ่งยื่นสัญญาเสร็จ จ้าวหมิงเฉิงก็เดินเร็วปรี่เข้ามา หน้าตาตื่นเต้นจัด
“ตอนรับนายเข้าทำงาน ฉันก็รู้ว่านายต้องทำได้! ไม่ออกปากก็เงียบ พอออกปากก็เขย่าโลก สองเดือนไม่ปิดดีล วันสุดท้ายปลายเดือนนี้ ปิดทีเดียวดีลหลักสิบล้าน!”
“ฮะ ขอบคุณหัวหน้าที่ชี้แนะ!”
ลู่หย่วนแค่นเสียง น้ำเสียงเรียบ ๆ ไม่ร้อนไม่หนาว
“ฉันเป็นหัวหน้านาย ช่วยเหลือนายก็สมควรแล้ว”
จ้าวหมิงเฉิงยิ้ม นึกว่าลู่หย่วนขอบคุณเขาจริง ๆ แล้วก็ยิ้มพูดต่อเสียงเบา
“เกาะขาใหญ่เหลียงหงอวิ๋นไว้แน่น ๆ ต่อไปก็ไม่กลัวไม่มีออเดอร์แล้ว ต้องรักษาให้ดี ๆ ล่ะ”
“เสี่ยวลู่ เซ็นดีลใหญ่ขนาดนี้ ต้องเลี้ยงพวกเราสักมื้อดี ๆ แล้วนะ”
หลี่เหวินซิ่วข้าง ๆ ชะโงกหน้ามา หน้าตายิ้มแย้ม แต่ในดวงตาลึก ๆ ซ่อนความอิจฉาไว้
ในฐานะมือดีด้านการขายของแผนก เธอเข้าทำงานมากว่าสองปีแล้ว อย่าว่าแต่ดีลหลักสิบล้าน ดีลที่เกินล้านก็ยังน้อยมาก
พวกนักบู๊ชายนี่ โคตรขี้เหนียว!
“ครับ พอเดือนหน้าเงินเดือนออก ผมเลี้ยงข้าวทุกคน”
ลู่หย่วนยิ้มพยักหน้า ในโลกการทำงาน เรื่องน้ำใจก็ต้องมีบ้าง
ใกล้เลิกงาน จ้าวหมิงเฉิงเดินออกมาจากห้องทำงานอีกครั้ง
“ทุกคน”
ปรบมือเรียกให้เงียบ แล้วพูดยิ้ม ๆ
“เดือนนี้ทุกคนเหนื่อยหน่อย ผลจัดอันดับยอดขายเดือนนี้ออกมาแล้ว แผนกขายสามของเรา ด้วยยอดรวมสามสิบสี่ล้านเจ็ดแสนหกหมื่น ครองอันดับหนึ่งของเขตจิ้งอาน!”
“นอกจากนี้ ลู่หย่วนด้วยยอดขายสิบล้าน ได้ตำแหน่งแชมป์ขายดีของเขตจิ้งอานประจำเดือนนี้! ตามระบบให้รางวัลและบทลงโทษของเดือนนี้ นอกจากค่าคอมมิชชันแล้ว ยังมอบรางวัลพิเศษเป็นน้ำยาเสริมพลังลมปราณรุ่นใหม่ล่าสุดที่บริษัทเราคิดค้นขึ้น หนึ่งหลอดให้ลู่หย่วน!”
พูดจบเห็นไม่มีใครปรบมือให้ จ้าวหมิงเฉิงหัวเราะแห้ง ๆ สองที แล้วหันกลับเข้าห้องทำงาน
“น้ำยาเสริมพลังลมปราณรุ่นใหม่ล่าสุดนี่”
“ตั้งราคาหกแสนหก!”
“ประเด็นคือของขาดหนักมาก มีเงินก็ซื้อไม่ได้ ได้ยินว่าตลาดมืดปั่นกันไปถึงหลอดละกว่าล้าน!”
ในสำนักงานเกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ ทุกคนมองไปที่ลู่หย่วน ในดวงตาเต็มไปด้วยความอิจฉาตาร้อนปนเปื้อนจนปิดไม่มิด
สัญญาซื้อขายยาระดับสิบล้าน ค่าคอมมิชชันห้าเปอร์เซ็นต์ก็ห้าแสนแล้ว บวกรางวัลน้ำยาหลอดนี้อีก ลู่หย่วนทำเงินได้เป็นล้านในพริบตา!
“เสี่ยวลู่ น้ำยาเสริมพลังลมปราณหลอดนั้นให้พี่เถอะ พี่มีลูกค้าอยู่ เสนอราคาแปดแสน!”
หลี่เหวินซิ่วข้าง ๆ ชะโงกหน้ามาอีกครั้ง พูดเป็นตุเป็นตะ
“บริษัทเราตั้งราคาแค่หกแสนหกเอง นายยังได้กำไรเพิ่มอีกหนึ่งแสนสี่!”
“ไม่ต้องลำบากพี่ซิ่วหรอกครับ”
ลู่หย่วนตอบเรียบ ๆ ในใจอดยิ้มเย็นไม่ได้
น้ำยาตัวนี้ ข้างนอกปั่นกันไปถึงกว่าล้านแล้ว หลี่เหวินซิ่วเสนอแปดแสน ซื้อไปขายต่อก็โกยกำไรจากเขาตั้งสองสามแสน! คิดว่าเขาโง่หรือไง
“ลำบากอะไร ทุกคนเป็นเพื่อนร่วมงานกัน พอน้ำยามาถึงอย่าลืมเอามาให้พี่นะ!”
“จริง ๆ แล้ว น้ำยาหลอดนี้ผมไม่ได้ตั้งใจจะขาย”
เพื่อกันไม่ให้หลี่เหวินซิ่วตื้อต่อไป ลู่หย่วนก็พูดตรง ๆ เลย
“ผมตั้งใจจะใช้เอง”
“ใช้เอง!”
หลี่เหวินซิ่วเบิกตากว้าง มองลู่หย่วนอย่างกังขา
ที่เรียกกันว่าน้ำยาเสริมพลังลมปราณ ก็ตามชื่อ มันสามารถเสริมพลังและยกระดับลมปราณของคนได้
ลมปราณที่เกินกว่าคนปกติสิบเท่า หรือก็คือหนึ่งพันหน่วย เป็นเงื่อนไขเบื้องต้นของการเปิดชีพจร และยังเป็นพื้นฐานของการเป็นนักบู๊!
ลมปราณสิบเท่า มันไม่ง่ายขนาดนั้น นักบู๊ทั้งหลายที่อยู่เหนือสรรพชีวิต นอกจากอัจฉริยะส่วนน้อยแล้ว มีสักกี่คนที่ไม่ต้องพึ่งยา
แต่ราคาของน้ำยาพวกนี้แพงหูฉี่ ใฝ่หนังสือแล้วจน ใฝ่บู๊แล้วรวย หาใช่สิ่งที่ครอบครัวธรรมดาจะใช้ไหว
เท่าที่หลี่เหวินซิ่วรู้ ลมปราณตอนนี้ของลู่หย่วนก็แค่สามสี่ร้อย ต่อให้ใช้น้ำยาเสริมพลังหนึ่งเข็ม ก็เพิ่มลมปราณได้อย่างมากสองร้อยหน่วย ห่างจากนักบู๊ยังไม่น้อยเลย
เป็นนักบู๊ไม่ได้ ทะลุด่านหนึ่งพันไปไม่ได้ ลมปราณสูงต่ำก็ไม่ต่างกันมาก สุดท้ายก็เป็นคนธรรมดา
“เสี่ยวลู่! นายคิดให้ดี ๆ นะ นั่นมันแปดแสนเลยนะ!”
“ขอโทษครับพี่ซิ่ว ผมตัดสินใจแล้ว”
“เชอะ ใครจะไปเป็นนักบู๊ได้ง่าย ๆ”
ราวกับทำเงินสองสามแสนหล่นหาย หลี่เหวินซิ่วทำเสียงหัวเสียอย่างหัวเสีย พร้อมแฝงการเยาะเย้ย
“พี่ซิ่ว บางทีผมอาจจะเป็นนักบู๊ขึ้นมาก็ได้นะ!”
ลู่หย่วนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองหลี่เหวินซิ่วด้วยรอยยิ้มกึ่งยิ้มกึ่งเยาะ
“อย่าฝันกลางวันเลย!”
หลี่เหวินซิ่วก็ยิ้มเย็นอีก พูดทีละคำ
“ถ้านายเป็นนักบู๊ได้ พี่ยอมให้นายนอนด้วยฟรี ๆ เลย!”
“งั้นก็ตกลงตามนี้ เดี๋ยวผมจะกระทืบพี่ให้ตายเลย!”
“กระทืบฉันตาย? นายมีปัญญานั่นหรือเปล่า เชอะ ถึงวันนั้นค่อยว่ากัน”
หลี่เหวินซิ่วแค่นเสียง ไม่สนใจลู่หย่วนอีก หยิบโทรศัพท์ติดต่อลูกค้า
ลู่หย่วนก็ไม่พูดอะไรอีก เก็บของเลิกงาน
เช้าวันต่อมา เนื่องจากเป็นวันหยุดต้นเดือน ลู่หย่วนยังนอนอยู่ จู่ ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
น้ำยาเสริมพลังลมปราณที่เขาขอไว้มาส่งแล้ว
“เร็วอย่างนี้”
มองในตู้เซฟ เห็นหลอดยาฉีดที่เปล่งแสงแดงจ้าจนแสบตา ลู่หย่วนทำหน้าประหลาดใจ
พอหยิบเอกสารข้างในขึ้นมาอ่านจบ ก็เข้าใจทะลุปรุโปร่งทันที
บ้า!
น้ำยาใกล้หมดอายุ!
มิน่าล่ะถึงส่งมาเร็วขนาดนี้ อีกยี่สิบวันก็หมดอายุห่าอะไรแล้ว
จริงอยู่ น้ำยากับอาหารก็คล้าย ๆ กัน อายุการเก็บรักษาเป็นแค่ช่วงเวลาที่ใช้แล้วได้ผลดีที่สุด มิใช่ว่าพอหมดอายุแล้วจะใช้ไม่ได้ แต่จะมีความเสี่ยงเพิ่มเติมมากมายตามมา
ถึงจะใกล้หมดอายุ แต่ตอนนี้ก็ยังอยู่ในอายุการเก็บรักษา ดังนั้นจึงเป็นน้ำยาที่สามารถใช้ได้ตามปรกติ
“น้ำยามูลค่าเป็นล้านเลยนะ”
มองดูน้ำยาหลอดนี้ ลู่หย่วนเลือดสูบฉีดพลุ่งพล่าน
เหลืองอีกยี่สิบวันก็จะหมดอายุแล้ว ต้องรีบขายทิ้งให้ได้!
ส่วนเรื่องใช้เองก็แค่ข้ออ้างแก้เก้อให้หลี่เหวินซิ่วฟังเท่านั้น
หลังจากถูกซูทีเถียนทรยศ ลู่หย่วนก็ยิ่งตระหนักชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ว่า เงินคือทุกสิ่ง!
หึ่ง~!
อากาศร้อนเกินไป ลู่หย่วนอยู่บ้านคนเดียวเลยแก้ผ้าเปลือยท่อนบน จู่ ๆ หน้าอกก็ปรากฏลวดลายเส้นสีดำซับซ้อน ราวกับวงกต ขนาดเท่าปากชาม