แววตาของลู่เฉินเย็นเยียบลงในพริบตา
ความโกรธเข้าครอบงำสติ เขาชกออกไปโดยไม่ทันคิด
ฉีเยว่ตกใจจนถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
ก่อนหมัดจะชกถึงหน้าฉีเยว่ เจียงถิงก็พลันกางแขนออก ขวางอยู่ตรงหน้าเขา
“ลู่เฉิน! นายบ้าไปแล้วเหรอ?!”
เจียงถิงตวาดเสียงแหลม แววตาเต็มไปด้วยความโกรธ “นอกจากใช้กำลังแก้ปัญหาแล้ว นายทำอะไรเป็นอีกบ้าง?!”
“เมื่อก่อนก็เป็นแบบนี้ ตอนนี้ก็ยังเป็นแบบนี้!”
“สมควรแล้วที่ทั้งชีวิตจะเป็นได้แค่ไอ้ขยะชั้นล่าง!”
ฉีเยว่โผล่หน้าออกมาจากหลังบอดี้การ์ด หัวเราะลั่นอย่างได้ใจ พร้อมปรบมือเบา ๆ
บอดี้การ์ดสองคนก้าวเข้ามาทันที บีบให้ลู่เฉินถอยไปจนชิดกรอบประตู
เจียงถิงมองลู่เฉินด้วยความรังเกียจเป็นครั้งสุดท้าย “ลู่เฉิน ถ้านายยังมารบกวนชีวิตฉันกับฉีเยว่อีก อย่าหาว่าฉันไม่เห็นแก่ความหลังแล้วกัน!”
พูดจบ เธอก็หันไปคล้องแขนฉีเยว่ แล้วรีบเดินลงบันไดไป
เสียงหัวเราะอย่างได้ใจของฉีเยว่ดังก้องอยู่ในช่องบันได
……
ลมกลางคืนที่พัดเข้ามาทางหน้าต่างชื้นแฉะ
ลู่เฉินยืนอยู่ข้างหน้าต่างบานเล็กที่ผุพัง มองลงไปด้านล่าง
ใต้แสงไฟถนนสลัว เจียงถิงในรองเท้าส้นสูงก้าวขึ้นรถสปอร์ตแมคลาเรนสีเงิน
เครื่องยนต์คำรามต่ำทรงพลัง ก่อนรถจะกลายเป็นแสงวาบ พุ่งหายไปในความมืดยามค่ำคืนอย่างรวดเร็ว
ลู่เฉินยืนนิ่งอยู่กับที่ จ้องถนนอันว่างเปล่าด้วยแววตาเย็นชา
สองปีที่มืดมนไร้แสงสว่าง
สองปีที่ความเยาว์วัยถูกกัดกร่อน จนเปราะบางราวกับกระดาษไร้ค่าเมื่ออยู่ต่อหน้าเงินและอำนาจ
ศักดิ์ศรี? ความหยิ่งในศักดิ์ศรี?
ในเมืองที่มัวเมาไปกับความหรูหราแห่งนี้ หากไร้อำนาจ คำว่าไว้ตัวสูงส่งก็เป็นแค่เรื่องตลกสิ้นดี
ลู่เฉินหยิบโทรศัพท์ออกมา เลื่อนหน้าจออย่างรวดเร็ว แล้วเจอเบอร์โทรศัพท์ที่บันทึกไว้ก่อนหน้านี้
นี่คือบัญชีวีแชตส่วนตัวของเผยม่าน
เขากดแป้นพิมพ์แล้วพิมพ์ข้อความลงไปหนึ่งบรรทัด
“คุณนายจ้าว มีงานให้ทำไหมครับ”
“ขอแค่หาเงินได้และมีโอกาสก้าวหน้า ต่อให้งานจะลำบากแค่ไหน ผมก็ยินดีทำครับ!”
……
เช้าวันถัดมา เสียงเคาะประตูปลุกลู่เฉินให้ตื่น
เขาลุกจากเตียงแล้วเปิดประตู
เผยม่านยืนอยู่ด้านนอก
เธอสวมชุดจั๊มป์สูทเกาะอกสีดำ รวบผมไว้ด้านหลังศีรษะ และสวมแว่นกันแดดสีดำอันใหญ่
ช่วงอกของชุดเว้าต่ำ เผยผิวขาวเนียนออกมาเป็นบริเวณกว้าง
เผยม่านถอดแว่นกันแดด ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาในห้องเช่า
ห้องไม่ได้กว้างมาก มีพื้นที่แค่สิบกว่าตารางเมตร แต่ก็นับว่าจัดเก็บสะอาดเรียบร้อย
เผยม่านลากเก้าอี้พลาสติกออกมานั่ง ไขว่ห้างอย่างสบาย ๆ
“ข้อความเมื่อคืน นายไม่ได้ส่งผิดโดยไม่ตั้งใจใช่ไหม?”
ลู่เฉินปิดประตูแล้วเดินไปที่โต๊ะ “ไม่ได้ส่งผิดครับ”
“คิดดีแล้วหรือยัง?”
“คิดดีแล้วครับ”
ลู่เฉินหยิบแก้วกระดาษใช้แล้วทิ้งมาใบหนึ่ง เติมน้ำอุ่นแล้วยื่นให้เธอ
“ผมอยากตั้งหลักในเจียงเฉิง แล้วใช้ชีวิตแบบที่ต่างออกไปครับ”
เผยม่านรับแก้วกระดาษมาจิบน้ำ ก่อนวางลงบนโต๊ะ “ทุกปีมีคนหลายล้านคนหลั่งไหลเข้ามาในเจียงเฉิง ใคร ๆ ก็อยากปักหลักอยู่ที่นี่”
“ชนชั้นในเมืองนี้แบ่งกันชัดเจน คนชั้นล่างอยากพลิกชีวิตตัวเองไม่ใช่เรื่องง่าย”
“ผมไม่กลัวลำบากครับ” ลู่เฉินตอบ
เผยม่านยิ้ม
“แค่ไม่กลัวลำบากก็ไม่ได้ช่วยอะไรหรอก ถ้ารู้จักแต่กัดฟันทน นายก็มีแต่จะต้องทนทุกข์ไม่รู้จบ”
“เจ้าหนุ่ม ฉันช่วยแนะนำคนให้ แล้วหางานเงินเดือนสูงให้นายได้”
“แต่จะได้มากแค่ไหน ก็ขึ้นอยู่กับว่านายมีค่าพอแค่ไหน”
“มีความสามารถอะไรที่เอาออกมาใช้ได้บ้างไหม?”
ลู่เฉินนิ่งคิดครู่หนึ่ง “ผมถนัดการต่อสู้ครับ”
“ต่อยตีเป็นก็ไม่มีประโยชน์” เผยม่านส่ายหน้า “สังคมสมัยนี้เขายึดกฎเกณฑ์กัน ต่อสู้ไปก็มีแต่จะติดคุก ไม่มีข้อดีอะไรเลย”
“ช่วงสองปีที่อยู่ข้างใน ผมเรียนกับแพทย์แผนจีนอาวุโสคนหนึ่งมานานครับ”
ลู่เฉินนิ่งคิดอีกครู่ก่อนพูดต่อ “ผมเรียนรู้เส้นลมปราณทั่วร่าง รวมถึงวิธีนวด จัดกระดูก และฝังเข็มครับ”
“นวดเหรอ?”
เผยม่านวางขาลง โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย “รู้จักจุดฝังเข็มด้วยไหม?”
“รู้ครับ”
ลู่เฉินพยักหน้า “จุดที่เจ็บบนร่างกาย หรือบริเวณที่เลือดลมไหลเวียนไม่สะดวก แค่ใช้มือแตะผมก็รู้แล้วครับ”
เผยม่านลุกขึ้น เดินไปข้างตัวลู่เฉินแล้วหันหลังให้เขา
“ตรงท้ายทอยตึง ๆ อยู่ ลองกดดูหน่อยสิ”
ลู่เฉินไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกมือวางลงบนไหล่ของเผยม่านทันที
ฝ่ามือสัมผัสกับผิวเนียนละเอียดที่แผ่ความอุ่นออกมา
ลู่เฉินหาจุดเฟิงฉือเจอ แล้วงอนิ้วโป้งออกแรงคลึง
จากนั้นมือของเขาก็เลื่อนลงไปตามกระดูกสันหลังส่วนคอ นวดบริเวณใกล้จุดต้าจุย
ร่างของเผยม่านพลันอ่อนยวบ เอนเข้าหาอ้อมแขนของลู่เฉิน
แผ่นหลังแนบสนิทกับแผงอกแข็งแรงของเขา
แม้มีผ้าบาง ๆ กั้นอยู่ ทั้งคู่ก็ยังสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของอีกฝ่าย
ผ่านไปสองนาที ลู่เฉินก็ชักมือกลับ แล้วถอยหลังไปครึ่งก้าว
เผยม่านลุกขึ้นยืน ดึงคอเสื้อที่เลื่อนลงให้เข้าที่
“ฝีมือดูเป็นมืออาชีพดีนี่” เผยม่านยิ้ม “ตลาดบริการดูแลสุขภาพระดับพรีเมียมตอนนี้ขาดนักบำบัดที่มีความรู้จริงแบบนายที่สุด”
“พวกคนรวยที่ไปทำศัลยกรรมความงามกันเป็นประจำ มีปัญหากระดูกคอกับกระดูกเอวกันทั้งนั้น”
พูดพลางเผยม่านก็หยิบเบอร์โทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรออก
ไม่นานก็มีคนรับสาย
“พี่หลาน ตื่นหรือยัง?”
“ฉันจะพาเพื่อนร่วมงานใหม่อายุยี่สิบกว่า ๆ ไปหา หน้าตาก็ใช้ได้ ฝีมือนวดก็ไม่เลว”
“สืบทอดวิชามาจากแพทย์แผนจีนตัวจริงเลยนะ”
“โอเค งั้นฉันพาเขาไปตอนนี้เลย”
เผยม่านวางสายแล้วลุกขึ้น กวักนิ้วเรียกเขา
“เก็บของเสร็จแล้วก็ไปกับฉัน”
ลู่เฉินเดินตามเธอลงบันไดอย่างว่าง่าย
รถปอร์เช่สีแดงจอดอยู่ตรงปากตรอกด้านล่าง
ลู่เฉินเปิดประตูรถแล้วนั่งลงตรงเบาะข้างคนขับ
เผยม่านนั่งประจำที่คนขับแล้วสตาร์ตรถ
รถออกจากชุมชนในเมืองแล้วแล่นไปทางตะวันออกตามถนนสายหลัก
ราวครึ่งชั่วโมงต่อมา รถก็จอดลงในย่านการค้าอันคึกคักริมแม่น้ำผู่เจียง
ริมถนนมีอาคารเดี่ยวสี่ชั้นอยู่หลังหนึ่ง หน้าประตูแขวนป้ายตัวอักษรว่า “สโมสรดูแลสุขภาพอวิ๋นหรงลี่เหริน”
ลู่เฉินมองประตูทางเข้าแล้วถาม “ที่นี่ที่ไหนครับ?”
“สโมสรส่วนตัว”
เผยม่านปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วเปิดประตูรถ “เป็นที่ที่ผู้หญิงมีเงินในเมืองมาดูแลสุขภาพส่วนตัว ถ้าไม่มีสมาชิกแนะนำก็เข้าไม่ได้”
“ลงรถสิ”
ลู่เฉินเดินตามเผยม่านผ่านประตูกระจกหมุนเข้าไป
โถงใหญ่สูงราวสิบเมตร บนเพดานติดตั้งโคมระย้าคริสตัลวงแหวนขนาดใหญ่
กลิ่นน้ำหอมปรุงพิเศษอบอวลอยู่ในอากาศ
พนักงานต้อนรับชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่หลายคนเดินไปมาตามทางเดิน ส่วนหน้าเคาน์เตอร์มีหญิงสาวในชุดกี่เพ่าผ่าข้างยืนอยู่หลายคน
พนักงานหน้าเคาน์เตอร์จำเผยม่านได้ ก็รีบเดินเข้ามาต้อนรับทันที
“คุณนายจ้าว คุณตู้รออยู่ชั้นบนค่ะ”
เผยม่านพยักหน้า “นำทางไป”
ลู่เฉินเดินตามเผยม่านไปตามพรมขนแกะนุ่ม ๆ จนถึงระเบียงทางเดินสำหรับแขกวีไอพี
แสงไฟในทางเดินค่อนข้างสลัว
ทั้งสองข้างเป็นห้องดูแลส่วนตัว ประตูห้องส่วนใหญ่ปิดอยู่
เมื่อเดินมาถึงกลางระเบียง ประตูไม้ของห้องชุดด้านหน้าก็แง้มออกเป็นช่องแคบ ๆ
ตอนเดินผ่านช่องประตู ลู่เฉินหันกลับไปมอง
ผ่านช่องประตูนั้น เขาเห็นเงาของเจียงถิง!